ฮั่วจิ่นชางไม่เสียเวลาเถียงกับเขาให้เสียแรง นิ้วงามมือขวาดีดต่อเนื่องกันหลายครั้ง คุกกาลเวลาฉบับพัฒนาที่อวิ๋นเช่อฝากไว้ในมือนางปรากฏขึ้น ทันทีที่คลุมร่างมู่หรงซวนเข้าไปทั้งคน และคุกกาลเวลาที่แข็งแกร่งดั่งไม่มีสิ่งใดทำลายได้นั้นยังคงหดตัวลงไม่หยุด
“ฮึ่ม! เล่ห์เล็ก ๆ เท่านี้!”
มู่หรงซวนส่งเสียงหึหึในลำคอ นิ้วชี้ว่านำ ดาบยาวเบื้องหลังพุ่งออกจากฝัก ห่อหุ้มไปด้วยมหาวิถีแห่งดาบ ฟันลงมาอย่างโหดเหี้ยมยังคุกกาลเวลาสีขาวบริสุทธิ์นั้น
แต่เมื่อมหาวิถีแห่งดาบอันเขาภูมิใจที่สุดฟันลงบนขอบคุก ก็เพียงส่งเสียงกระทบดังแว่วหนึ่งครา แล้วก็เงียบสนิทไป
“เป็น......เป็นไปไม่ได้?”
ความดูแคลนบนใบหน้ามู่หรงซวนหยุดค้างทันที แทนที่ด้วยความตกตะลึงที่เชื่อไม่ได้
มหาวิถีแห่งดาบที่เขาภาคภูมิใจ ประกอบกับพลังบำเพ็ญระดับกลางของภูมิเทพสวรรค์ แม้แต่ของวิเศษป้องกันระดับเทพก็ยังเจาะทะลุได้อย่างง่ายดาย ทว่าคุกสีขาวที่ดูธรรมดาไม่น่ากลัวเบื้องหน้านี้ กลับแม้แต่จะสั่นสะเทือนสักนิดก็ไม่!
เขาไม่ยอมเชื่อ ระดมพลังเทพอีกครั้ง แสงมหาวิถีบนใบดาบเปล่งประกายระยับ แปรเป็นรุ้งดาบสีครามเจิดจรัส ฟันลงยังจุดเดิมด้วยความรุนแรงยิ่งกว่าเดิม
“ก๊าง——!”
เสียงกระทบดังกึกก้องราวดาบปะทะเหล็กดังขึ้นอีกครา คุกกาลเวลายังคงมั่นคงเช่นเดิม กระทั่งระลอกเล็ก ๆ หนึ่งระลอกก็ไม่เกิดขึ้น
ตรงกันข้าม มู่หรงซวนกลับถูกแรงสะเทือนจนแขนชาไปทั้งแขน โหนกแก้มมือที่คว้าดาบแสบแปลบ ร่างถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว
“นี่......นี่มันของประหลาดอะไรกันแน่!”
มู่หรงซวนตกอยู่ในความตกใจและโกรธคลุกเคล้า ดวงตาที่มองคุกสีขาวเปี่ยมไปด้วยความหวาดกลัว