ชายคนนั้นฝืนดึงพลังที่เหลืออยู่เพื่อพุ่งเข้าโจมตี แต่เพียงก้าวแรกที่ย่างออกไป แรงบีบคั่งด้านท้องน้อยก็บีบหาไม่ไหวอีกต่อไป ทำได้เพียงหยุดยืนค้างอยู่กับที่ ขยับตัวไม่ได้ แม้จะด่าก็ไม่กล้าด่าเสียงดัง เพราะเกรงว่าหากออกแรงสักหน่อยจะคุมไม่อยู่ทันที
อวิ๋นเช่อระดับร่างกายเพียงแวบเดียวก็ปรากฏตัวตรงหน้า ฟันขาเตะแส้ลงบนศีรษะคู่ต่อสู้อย่างหนักหน่วง จนถูกสะบัดกระเด็นออกไป
"ไม่ใช่ว่าบอกว่าพลังเซียนหยวนน่ะเก่งฉกามฉกาวนักหรือไง เจ้าลองใช้มันออกมาให้ข้าดูสิ!"
อิงจ้างกัดฟันแน่น จ้องอวิ๋นเช่อด้วยแววตาเกรี้ยวกราด ทั้งร่างสั่นระริก แต่พูดอะไรไม่ออกแม้แต่คำเดียว
"เ...เจ้า...เจ้าอย่ากดขี่ข่มเหงเกินไป ถ้ามีน้ำใจก็รอข้าเข้าห้องส้วมเสร็จแล้วค่อยมาต่อสู้"
อวิ๋นเช่อหัวเราะเยาะเสียงหนึ่ง แล้วกางมือทั้งสองว่า "การต่อสู้น่ะไม่มีกฎไหนที่ให้เวลาคู่ต่อสู้ไปเข้าห้องส้วม"
พูดจบเขาเอียงตัวเล็กน้อย สายตามองไปยังแนวป่าไม้ไม่ไกล ซึ่งภายในนั้นเสียงครางอึดอัดกับเสียงลุกลี้ลุกลนดังแทรกออกมาแล้ว
ชัดเจนว่าอีกสองคนที่วิ่งหนีเข้าไปก่อนตอนนี้สภาพไม่ได้ดีไปกว่ากัน ถูกอาการท้องผูกทรมานจนแรงทั้งร่างต้องใช้ไปกับการอดทนเบียดเบียน ไม่มีเหลือเฟือจะมาแบ่งใจมายุ่งด้านนี้
อิงจ้างได้ยินดังนั้นใจก็เต้นระรัว เหงื่อเย็นบนหน้าผากซึมจนเปียกป้านชายเสื้อ เขาอดทนรวบรวมพลังได้เพียงนิด กำลังจะเปิดปากขู่คำหยาบ ท้องน้อยก็บีบคั่งขึ้นมารอบหนึ่งอีก ตกใจจนต้องรีบปิดปากกลั้นแน่น แม้แต่ลมหายใจก็ไม่กล้าหายใจหนัก ใบหน้าทั้งใบออกสีม่วงเข้ม
อวิ๋นเช่อย่อมไม่พลาดโอกาสตีสุนัขที่ตกน้ำแบบนี้ ความจริงแล้ว ถ้าปล่อยให้พวกมันใช้พลังเซียนหยวนต่อสู้จริงก็ยังถือว่ายุ่งยากพอสมควร