เว่ยเคอร์หัวเราะเยาะเสียงก้องกล่าวด้วยน้ำเสียงดุดันว่า "ประมุขอวิ๋น ณ บัดนี้ เจ้ารับรู้ถึงความสิ้นหวังแล้วหรือยัง? เผ่าพันธุ์ปีศาจพวกเราแข็งแกร่งเพียงใด พวกมนุษย์เจ้าไม่มีวันเทียบชั้นได้"
อวิ๋นเช่อพยักหน้าเบา ๆ มุมปากโค้งเป็นรอยยิ้มเจื่อน "จริงอยู่ แม้ข้าเมื่อถึงภูมิเช่นนี้ก็ไม่อาจเพิ่มพูนพลังด้วยพรสวรรค์ได้อีกแล้ว ทว่าข้าก็สามารถทำให้พวกเจ้าอ่อนแอลงได้"
"วิชาถ้อยคำเทพ นิ้วเสินซวี!"
สิ้นคำ อวิ๋นเช่อชี้นิ้วต่อเนื่องใส่ปีศาจมหาประมุขทั้งห้า แสงทองเทาห้าสายพุ่งออกไปอย่างรวดเร็ว บังคับให้ปีศาจมหาประมุขทั้งห้าถูกลดทอนพลังทุกด้านลง 50%
ช่องว่างพลังมหาศาลที่พึ่งบังเกิดพลันสลายหาย มารพลังที่พุ่งทะยานถึงขีดสุดระบายออกครึ่งหนึ่งในทันที ปีศาจมหาประมุขทั้งห้าที่เพิ่งเสกสรรปฏิบัติเสร็จเพิ่งรู้สึกว่าร่างกายโหว่เปล่า ความมั่นใจที่เคยครองชัยไว้ในมือพลันแตกกระจาย
"เจ้า......เจ้ากล้าเรียนรู้วิชาถ้อยคำเทพของเสวียนอี้ได้อย่างไร! เป็นไปไม่ได้!"
เว่ยเคอร์ตกตะลึงอย่างยิ่ง เขาคำรามลั่นด้วยความพิโรธ ดวงตาคล้ายหลุมดำพ่นมารเพลิงดำมืด "เจ้าปีศาจร้ายนอกคำสอนนั่น ตายไปเดี๋ยวนี้!"
ว่าแล้วก็ชักมารดาบขึ้น พร้อมความบ้าคลั่งเสียสละชีวิตที่รุนแรงกว่าเดิมพุ่งเข้าปะทะอวิ๋นเช่อ มารใบมีดที่ถูกตัดพลังลงครึ่งหนึ่งยังคงแผ่อำนาจฉีกม่านอวกาศ ฟันตรงเข้ายอดศีรษะของอวิ๋นเช่อ
"นิ้วสะบัดนิรวาณ!"
อวิ๋นเช่อไม่หลบไม่หลีก วิชาประจำตัวของมือทิพย์ทะยานออกมา สะบัดนิ้วเงียบสนิทลงบนถั่ววอลนัทมหึมาของเว่ยเคอร์ ความปวดที่ถูกขยายพันเท่าในชั่วพริบตาซัดกวาดผ่านเส้นประสาททั่วร่าง