“เจ้ากล้ารนหาที่ตาย!”
เมื่อม่านบังหน้าส่วนสุดท้ายถูกฉีกออก ผู้อาวุโสเยว่ก็โกรธกรีดดังลั่น ร่างแวบหนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้าอวิ๋นเช่อทันที
หยกมือทั้งสองฟาดลงพร้อมแรงปราณวิญญาณอันริษยา มุ่งตบเข้ากลางอกอวิ๋นเช่อ กลิ่นหอมอบระยับของกิ่งเก๋าจีนทันใดนั้นกลับกลายเป็นพิษมรณะที่กัดกร่อนกระดูก มุ่งบดขยี้วิญญาณของอวิ๋นเช่อให้แหลกสลายภายในร่าง
อวิ๋นเช่อเอียงตัวหลบ ปลายนิ้วปล่อยคมวิญญาณพุ่งออกไป ตัดสลายเส้นผมยาวของผู้อาวุโสเยว่หลุดออกมาหนึ่งช่อ ทำให้นางตกใจรีบถอยหลัง ใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธแค้น
“พลังวิญญาณของเจ้า... ทำไมจะเข้มแข็งได้ถึงเพียงนี้!”
อวิ๋นเช่อไม่ยอมให้นางมีโอกาสตั้งตัว ฝีเท้าเร่งเข้าประชิดในพริบตา ญาณเทพกวาดผ่านล็อกทางถอยของนางจนสนิท ม่านกดดันวิญญาณทับลงมา ผู้อาวุโสเยว่รู้สึกเหมือนวิญญาณถูกหินมหึมานับพันชั่งกดทับ แม้จะรื้อฟื้นพลังวิญญาณขึ้นมายังยากเย็นเป็นที่สุด
นางขบฟันแน่น กัดลิ้นตัวเองจนแตกพ่นหมอกเลือดวิญญาณออกมา หมอกเลือดระเบิดกลายเป็นเงาเข็มนับพันเต็มฟ้า พุ่งเข้าหาอวิ๋นเช่อโดยไม่แคร์ชีวิต หวังบีบให้ถอยเพื่อแลกเวลาหอบหายใจ
อวิ๋นเช่อยกมือปล่อยกำแพงวิญญาณออกมาหนึ่งชั้น เงาเข็มปะทะเข้าก็สลายเป็นธุลีในทันที เขาส่งเสียงฮึดเย็น ฝ่ามือฟาดเข้ากลางบ่าของผู้อาวุโสเยว่ เสียงดังกร๊วกหนึ่งครา ทั้งแขนของนางก็ห้อยตายจากแรงบาดเจ็บ ร่างทั้งร่างถูกกระแทกปลิวออกไป ซัดเข้ากับจารึกหินข้าง ๆ อย่างหนักหน่วง พ่นเลือดออกมาเป็นหย่อมใหญ่
ผู้อาวุโสเยว่พยุงตัวลุกขึ้นโดยอาศัยจารึกหิน มองดูอวิ๋นเช่อที่ก้าวเดินเข้ามาทีละก้าว แววตาในที่สุดก็เผยความหวาดกลัวออกมา