ในที่สุด เมื่อทะลุผ่านป่าที่ปกคลุมด้วยม่านหมอกดำสนิท เขาก็มองเห็นหุบผาเบื้องหน้าที่อาบไปด้วยกลิ่นอายแห่งความตาย
กลางหุบผา ร่างคุ้นตาร่างหนึ่งกำลังนั่งขัดสมาธิ มีม่านแสงสายฟ้าเขียวอ่อนล้อมรอบ ต่อต้านมรณะนิลที่กัดกร่อนเข้ามาอย่างยากลำบาก
นั่นคือเย่ชิงซวง แต่ตอนนี้นางหน้าซีดราวกระดาษ มุมปากมีรอยเลือด สัมผัสลมหายใจเบาบางแทบจับไม่ได้ อาภรณ์บนร่างก็ขาดวิ่นบ่งบอกถึงการต่อสู้อันโหดร้าย
เบื้องหน้านาง ชายชุดดำผู้แบกโลงสีม่วงกำลังคืบคลานเข้ามา ฝ่ามือซูบผอมใต้เสื้อคลุมเปล่งแสงเขียวหม่น คลื่นพลังมรณะแผ่ออกมาจับใจ
“สมเป็นคนแบกโลงแห่งแดนเรือนร่างไร้วิญญาณ!” อวิ๋นเช่อนัยน์ตาดุดัน กระบี่จิตสังหารที่แปรเป็นรูปธรรมพุ่งทะยานออกไป
ผู้แบกโลงระดับม่วงมีนามว่าซ่งซื่อเจี๋ย หัวเราะแห้ง “เย่ชิงซวง อย่าดิ้นรนไร้ค่า เจ้าไม่มีทางอื่นนอกจากเป็นเรือนร่างของแดนข้า”
สิ้นเสียง ซ่งซื่อเจี๋ยเหมือนสัมผัสบางอย่าง หันขวับมองทิศที่อวิ๋นเช่อมา ดวงตาใต้เงามืดฉายแววประหลาด ก่อนส่งเสียงเย็น ฝ่ามือซูบเปล่งแสงเขียวจัดจ้า คว้าใส่กระบี่จิตสังหารที่พุ่งเข้ามาด้วยมือเปล่า