ฉื่อจ้านถิงถูกเจียงม่อพูดจนไปต่อไม่ถูก แล้วยิ่งโกรธกริบจ้องมองรถเบนท์ด้วยสีหน้าไม่พอใจยิ่งขึ้น
“ชัดเจนอยู่ว่าผู้หญิงคนนี้ไม่รู้ว่าฟ้าสูงแผ่นดินหนากล้าแข่งกับข้า ตอนนี้ยังทำรถของข้าเป็นรอย ความวายชะตานี้จบกันไม่ได้ง่าย ๆ แน่!”
เจียงม่อยังจะเอ่ยอะไรต่อ แต่เล่อเจิ้งเซียงหลิงก็เปิดประตูรถเดินลงมาเสียก่อน อวิ๋นเช่อเดินตามมาติด ๆ สายตากวาดมองทั้งสองคนโดยไม่มีระลอกอารมณ์ใด ๆ
ฉื่อจ้านถิงเงยหน้าขึ้นเห็นเล่อเจิ้งเซียงหลิง ดวงตาเปล่งประกายวาบ พอเห็นอวิ๋นเช่อที่เดินตามหลังนาง ความหึงหวงก็ลุกโขมงขึ้นทันที ปากก็ยิ่งพูดจาไม่สุภาพ
“ข้านึกว่าใครกันหนอที่อวดดีเยี่ยงนัก ที่แท้ก็พาหนุ่มขี้เลียมือออกมาแข่งรถ ยังไงล่ะ ชนรถข้าแล้ว คิดจะใช้ชดใช้อย่างไร?”
เล่อเจิ้งเซียงหลิงขมวดคิ้วเล็กน้อย กำลังจะเปิดปาก เจียงม่อก็มองเห็นอวิ๋นเช่อเช่นกัน ร่างทั้งร่างแข็งค้างไปทันที สีเลือดบนใบหน้าจางหายสนิท ไม่คิดเลยว่าจะได้พบเขาที่นี่
เจียงม่อค่อย ๆ ขบริมฝีปาก มือทั้งสองบีบชายเสื้อแน่นโดยไม่รู้ตัว
วรรณะของอวิ๋นเช่อบัดนี้ลึกล้ำและเฉียบคมยิ่งกว่าสมัยที่อยู่กับนาง ยืนอยู่ตรงนั้นก็ทำให้มองตาไม่ขาด
สตรีเคียงข้างยังงามสง่ายิ่งกว่านางหลายเท่า ทั้งสองยืนคู่กันช่างเหมาะเจาะจนแสบตา
เจียงม่อไม่เข้าใจจริง ๆ เหตุใดคนคนหนึ่งจะเปลี่ยนไปได้มากมายเช่นนี้
เมื่อครั้งก่อนที่คนคนนี้อยู่กับนาง ก็เป็นเพียงหมาขี้เลียที่คอยตามหลังจ้าวเชี่ยนเชี่ยนหางแห้นเท่านั้น
เพราะเหตุใดหลังหย่าร้าง เขาจึงเหมือนคนละคน ให้เดาไม่ถูกเลย
“อวิ๋นเช่อ…เจ้า…” เจียงม่อเผลอเอ่ยออกมา น้ำเสียงสั่นเครือ
อวิ๋นเช่อเพียงกวาดสายตามองนางเบา ๆ ไม่ตอบวาจา หานหันไปมองฉื่อจ้านถิงแทน
“คนที่ขับรถตัดหน้ายั่วโมโหเมื่อครู่ก็เจ้า ตอนนี้คนที่เจ้าเล่ห์เหลี่ยมมัวแต่งเรื่องก็ยังเป็นเจ้า จะให้ชดใช้ใช่สินะ บอกเลขทะเบียนมา ข้าจะเรียกคนจากกระทรวงคมนาคมมาเอาผิด ระหว่างนั้นก็ให้ตรวจสอบการตัดหน้าโดยเจตนาของเจ้าด้วย จะลงโทษอย่างไร”