ก่อนชายคลุมเสื้อลมและชายวัยกลางคนจะก้าวเข้าสู่ประตูแสงม่วงแดง อวิ๋นเช่อได้ปลดปล่อยนิ้วสั่งดับสันตะวันใส่ทั้งสองอย่างโหดเหี้ยม
แม้ไม่ถึงกับเอาชีวิต แต่ก็พอทำให้ทั้งสองเจ็บปวดอยู่ระยะหนึ่งได้
"อือ——!"
ชายคลุมเสื้อลมและชายวัยกลางคนสีหน้าเปลี่ยน สะโพกงอลง คำรามอัดอั้นอุดอยู่ในลำคอ แล้วสูดลมเย็นเข้าจนมีเสียงสั่น ฝืนก้าวข้ามเข้าสู่ประตูแสงม่วงแดงไป
ชายคลุมเสื้อลมกัดฟันกล่าวว่า "ท่านอวิ๋น วิชาของท่านช่างไร้ศักดิ์ศรีนัก พวกข้า......ครั้งหน้าค่อยพบกันใหม่"
ประตูแสงม่วงแดงค่อย ๆ ปิดสนิทตามที่ทั้งสองก้าวเข้าไป จมหายไปจากบรรยากาศโดยสิ้นเชิง เหลือเพียงคลื่นตกค้างของพลังเทพวจนับประดังกระจายทั่วแผ่นฟ้า
อวิ๋นเช่อกำหมัดแน่น รับรู้ถึงพลังที่ล้นเต็มร่างแต่ยังคงทะลวงผนึกของขั้นจู่ไม่ได้ แล้วหันสายตาไปยังศิลาจารึกนิรันดร์ที่ลอยนิ่งอยู่ไม่ไกล
เห็นอักษรเทพนับหมื่นปรากฏหนาแน่นบนจารึกเขียวขนาดมหึมา แสงเขียวหนึ่งสายผุดขึ้นจากภายใน จารึกเขียวดั่งประตูยักษ์ค่อย ๆ อ้าออกจากสองข้างตรงจุดที่แสงเขียวส่องสว่าง
ร่างหนึ่งก้าวออกมาจากประตูเขียวอย่างช้า ๆ เขาสวมฉลององค์สีเขียวเข้ม ใบหน้าซีดผอม รอบกายไม่มีสัมผัสอำนาจขู่ขวัญหลุดรอดออกมาแม้แต่น้อย แต่เพียงยืนอยู่ที่นั่นอย่างเรียบง่าย ก็ดูราวกับหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับทั้งพิภพนี้ แม้แต่วิถีการไหลของปริภูมิก็ยังเชื่องช้าลงตาม
ฉินอีชิงและอวิ๋นจิ้นตึงตัวขึ้นทันที ตราปฐมเทพกับหน้ากากบาปทั้งเจ็ดสว่างวาบขึ้นพร้อมกัน เตรียมพร้อมระดมพลัง ทั้งสองรับรู้ได้ชัดเจนว่าแรงกดดันจากร่างตรงหน้า ยิ่งกว่าจี้ป๋อตาผู้ปลอมขั้นจู่เมื่อก่อนนับเท่าตัว
อวิ๋นเช่อเงยหน้ามอง ธรรมนูญผนึกเทพลอยนิ่งอยู่เคียงกาย อักษรโบราณสีทองแดงหมุนวนเป็นเงาเร้นลับ เขาเอ่ยถามว่า "เจ้าคือเจ้าแท้จริงของศิลาจารึกนิรันดร์หรือ?"