"อื้อ! ไม่..."
ภายในเรือนเล็ก บั้นเอวของหลินซวงถูกมือใหญ่สากกระด้างรั้งไว้แน่นหนา ร่างทั้งร่างราวกับฝังอยู่ในอ้อมกอดของบุรุษ ความร้อนระอุที่พอกพูนทำให้หางตาของนางเอ่อคลอด้วยน้ำตา
ฉีก——
ผ้าถูกกระชากขาด ความกลมงามขาวผ่องเผยสู่สายตาชายหนุ่ม หลินซวงมองดวงตาดั่งหมาป่าหิวโหยคู่นั้น พลันดิ้นรนอย่างรุนแรง
"ซื่อจื่อ ท่านปล่อยข้า!"
"จะกลัวอะไร?"
ฮั่วซืออันแตะริมฝีปากดูดดึงปลายหูของหลินซวงเบา ๆ แล้วแกล้งกัดหยอกล้อ น้ำเสียงแหบพร่า "เจ้าอยู่ข้างกายข้ามาสามปี มีที่ใดบนร่างข้ามิเคยเห็นบ้าง อืม?"
ลมหายใจจากจมูกของเขาร้อนระอุดุจเปลวไฟ ผิวขาวราวหิมะแดงเรื่อขึ้นในพริบตา หลินซวงเอียงคอหลบจูบของฮั่วซืออัน ยกมือขึ้นตบฉาดไปหนึ่งฉาด
เพี๊ยะ——
ฝ่ามือของหลินซวงแทบจะทุ่มสุดแรง ฮั่วซืออันถูกตบจนหน้าหันไป ใบหน้าคมคายแข็งกระด้างปรากฏรอยแดง แววตาที่ก่อนหน้านี้แฝงราคะพลันหม่นลงหลายส่วน เขากัดฟันกรอด
"หลินซวง!"
"ซื่อจื่อ โปรดสำรวมตน"
หลินซวงกุมอาภรณ์ที่ขาดวิ่น ปิดบังความงามเบื้องหน้าอก จ้องมองฮั่วซืออันอย่างไม่หลบเลี่ยงแม้แต่น้อย
ก่อนหน้านี้เมื่อนางยังเป็นทาสสาวรับใช้ปรนนิบัติของฮั่วซืออัน จะอดทนก็อดทนไป แต่ครึ่งเดือนก่อน เพียงเพราะนางพลั้งมือล่วงเกินหงอวี้ อนุภรรยาที่ตวนอ๋องประทานแก่ฮั่วซืออัน นางก็ถูกเขาส่งต่อให้เหวินเจิงอย่างไร้ปรานี บัดนี้นางเป็นอนุภรรยานอกเรือนของเหวินเจิงแล้ว
ก็ตบเขาแล้ว จะเป็นเช่นไร?
"คุณชายเหวินคือพี่ชายของว่าที่ภรรยาซื่อจื่อ ข้าน้อยผู้นี้บังอาจ จะว่าไปก็ถือเป็นพี่สะใภ้ครึ่งหนึ่งของซื่อจื่อ ที่ท่านล่วงเกินข้าเช่นนี้ หากให้คุณชายเหวินเห็นเข้า จะอธิบายได้อย่างไร?"
"พี่สะใภ้หรือ!"
คำนี้เอ่ยขึ้น ใต้ตาของฮั่วซืออันพลันปกคลุมด้วยเกล็ดน้ำแข็ง วาจาเยียบเย็นเกือบจับตัวเป็นน้ำแข็ง "เขาไม่แม้แต่จะให้เจ้าเข้าเรือนสกุลเหวิน ถึงขั้นทาสปรนนิบัติก็ไม่นับ การเรียกพี่สะใภ้ของข้า เจ้ากล้าขานรับหรือ?"
"..."
หลินซวงเชิดคอแข็งขืน "ถึงเป็นอนุนอกเรือน จะเป็นเช่นไร บัดนี้ข้าก็เป็นสตรีของคุณชายเหวิน ซื่อจื่ออย่าได้พัวพันอีกเลย อย่าให้เสียชื่อเสียง!"
"เจ้าให้เขาแตะต้องเจ้าหรือ?"
ฮั่วซืออันพลันบีบคางของหลินซวง บังคับให้นางเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แทบจะกัดฟันพูด "ตอบข้ามา!"
"..."
หลินซวงถูกบีบจนแทบหายใจไม่ออก ดวงตาคู่หนึ่งเอ่อคลอด้วยไอน้ำ แต่มิได้อ่อนข้อแม้แต่น้อย "ข้าน้อยบัดนี้เป็นอนุภรรยาของคุณชายเหวิน เมื่อก่อนข้าน้อยปรนนิบัติซื่อจื่ออย่างไร บัดนี้ก็ปรนนิบัติคุณชายเหวินอย่างนั้น"
"เจ้ากล้าดีอย่างไร?"
ฮั่วซืออันอยากบีบคอนางให้ตายเสียเดี๋ยวนั้น แต่พอเห็นหางตาหลินซวงแดงเรื่อ เอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตา มือกลับรู้สึกเหมือนถูกอะไรลวกจนร้อนผ่าว พลันปล่อยออกทันที
เขาจ้องหลินซวงอยู่เป็นนาน กว่าจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "ข้าทวงเจ้ากลับคืนมา ได้หรือไม่?"
ทวงกลับไป?
ได้ยินคำนี้ หลินซวงอดหัวเราะมิได้ ครึ่งเดือนก่อนนางคุกเข่าบนพื้น อธิบายซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าตนไม่ได้ผลักหงอวี้เลย เป็นหงอวี้ที่กระโดดน้ำเองเพื่อใส่ร้ายนาง
แต่ฮั่วซืออันครั้งนั้นราวกับเสียสติ ไม่ฟังคำอธิบายของนางแม้แต่ครึ่งคำ ต่อให้ภายหลังฮูหยินผู้ตรวจการทราบข่าวรีบมาขอความกรุณา บอกว่าอย่างไรเสียนางก็ติดตามฮั่วซืออันมาสามปี หากเอือมระอาแล้ว ก็แค่ส่งนางออกจากจวนไปก็สิ้นเรื่อง
คาดไม่ถึงว่าฮั่วซืออันกลับโกรธหนักกว่าเดิม วันรุ่งขึ้นก็ส่งนางให้เหวินเจิง บอกว่านางมีฐานะเยี่ยงนี้ ชาตินี้ก็คู่ควรเป็นแค่ของเล่น หากไม่ยอมเป็นทาสปรนนิบัติ ก็จงไปเป็นอนุภรรยานอกเรือนให้เหวินเจิงเถิด!
ทุกคำทุกประโยค หลินซวงล้วนจดจำไว้ วันนี้ผ่านไปเพียงครึ่งเดือนสั้น ๆ ฮั่วซืออันกลับอยากทวงนางคืน?
"ซื่อจื่อกล่าวล้อเล่นแล้ว ข้าน้อยตอนนี้อยู่ดีนัก มิเคยคิดจะกลับไป"
หลินซวงกล่าวพลางผลักฮั่วซืออันออกไปเต็มแรง ชี้ไปทางประตูเรือน "เชิญซื่อจื่อจากไป ภายภาคหน้าอย่าได้มาอีก"
คาดไม่ถึงว่านางจะลงมือโดยพลัน ฮั่วซืออันไม่ทันตั้งตัว ร่างโอนไปมา เกือบยืนไม่อยู่ พลันหัวเราะด้วยโทสะ "หลินซวง เพิ่งครึ่งเดือนไม่พบหน้า เจ้ากล้าขึ้น ยามนี้กล้าผลักข้าแล้วหรือ?"
"ซื่อจื่อพัวพันก่อน เหตุใดจึงโทษข้า?"
หลินซวงคิดว่า นางก็แค่ผลักทีหนึ่ง หากทำได้ อยากแทงฮั่วซืออันสักทีหนึ่งถึงจะหายแค้น!
สามปีก่อน ฮั่วซืออันเลือกนางเป็นทาสสาวรับใช้ปรนนิบัติ นางก็มิได้เต็มใจแต่นั้นแล้ว เพราะนางกับทาสสาวอื่นในจวนตรวจการมิเหมือนกัน พวกนางเพื่อชีวิตที่ดีกว่า คิดไต่เต้าขึ้นไป เป็นอนุภรรยา เป็นนาย
ส่วนนางเป็นเพียงนักศึกษาสมัยใหม่ที่วิญญาณข้ามมาสู่ร่างเดิมหลังจากเจ้าของร่างเดิมเมื่อสิบปีก่อนตกน้ำเป็นหวัดเสียชีวิต โชคดีที่ก่อนข้ามภพนางทำงานหาเงินเรียน และเคยเป็นพี่เลี้ยงเด็กในบ้านเศรษฐี มิเช่นนั้นมาเป็นทาสสาวในจวนตรวจการ คงไม่ชินอยู่บ้าง
นับตั้งแต่ข้ามภพมา เป้าหมายในการทำงานอย่างหนักในจวนตรวจการก็มีเพียงหนึ่งเดียว คือเก็บเงินให้พอเพื่อไถ่ถอนตัวเอง ออกจากจวนตรวจการไปใช้ชีวิตของตนเอง
เพราะเหตุนี้ การมีฐานะทาสสาวรับใช้ปรนนิบัติกลับเป็นความยุ่งยากสำหรับนาง
แต่สัญญาขายตัวถูกฮูหยินผู้ตรวจการถือไว้ นางไม่มีทางขัดขืนได้เลย ถูกบังคับให้เป็นทาสปรนนิบัติของฮั่วซืออัน โชคดีที่ฮูหยินผู้ตรวจการยังพอมีเหตุผล ยินยอมให้นางออกจากจวนหลังจากฮั่วซืออันแต่งงาน
ใครจะคิด งานวิวาห์ของฮั่วซืออันยังไม่ทันตกลง นางกลับถูกฮั่วซืออันส่งต่อให้ผู้อื่น จะไม่ให้เจ็บแค้นได้อย่างไร?
หากมิใช่เพราะเขา ตอนนี้นางคงได้สัญญาขายตัวจากฮูหยินผู้ตรวจการ ออกจากเมืองหลวงไปแล้ว
คิดถึงตรงนี้ หลินซวงยิ่งเท้าสะเอวมือทั้งสอง จ้องเขม็งฮั่วซืออันด้วยแววตาโกรธแค้น "เรือนหลังนี้คุณชายเหวินเป็นผู้จัดหา หากซื่อจื่อยังไม่ไปอีก อย่าโทษข้าน้อยที่เรียกคนมาทุบตีไล่ท่านออกไป พูดว่าซื่อจื่อบุกรุกเคหสถานหมายยื้อแย่งหญิงชาวบ้าน ไม่ทราบว่าซื่อจื่อยังต้องการชื่อเสียงอยู่หรือไม่?"
"...ได้!"
"หลินซวง เจ้าแน่จริง!"
ฮั่วซืออันทั้งโกรธทั้งเจ็บหัวใจ ครึ่งเดือนมานี้ในจวนตรวจการ เขาพลิกกายไม่หลับ คิดถึงนางกินไม่ได้นอนไม่หลับ แต่อีนางไร้สำนึกผู้นี้กลับดีนัก พอพบหน้าก็ทั้งตีทั้งไล่!
เขาเกลียดจนกัดฟันกรอด ยกมือขึ้นกระชากข้อมือหลินซวง น้ำเสียงเครียดขู่ "ยั่วโทสะข้าอีก เชื่อหรือไม่ว่าจะขายเจ้าไปหอสุราเมามาย?"
"ข้าน้อยบัดนี้เป็นอนุภรรยานอกเรือนของคุณชายเหวิน เขาไม่มีทางยินยอม!"
หลินซวงไม่เชื่อคำขู่ของฮั่วซืออันเลยสักนิด มิใช่เพราะคิดว่าเขาใจอ่อน หากแต่เพราะสัญญาขายตัวอยู่ในมือนางเองต่างหาก
ฮูหยินผู้ตรวจการใจดี ตั้งแต่วันรุ่งขึ้นที่ฮั่วซืออันส่งนางออกจากจวน ก็ให้คนเอาสัญญาขายตัวมาคืนให้นาง ครึ่งเดือนนี้ นางกำลังยุ่งกับการไปทำเรื่องถอนทะเบียนทาสที่ศาลาว่าการ นับวันเวลา คงจะได้ทะเบียนบ้านใหม่ในไม่ช้า
หากมิใช่เพราะขั้นตอนการทำทะเบียนใหม่ยุ่งยาก เหตุใดนางจึงต้องอยู่เงียบ ๆ ที่นี่ถึงครึ่งเดือน?
หรือว่าฮั่วซืออันคิดจริง ๆ ว่านางยินยอมทำตามคำสั่งเขา เป็นอนุภรรยานอกเรือนให้เหวินเจิง?
ทาสปรนนิบัติยังดีที่เป็นคนเปิดเผยในจวน ส่วนอนุภรรยานอกเรือนนี้เป็นคนไร้ฐานะไร้สถานะ เป็นอนุภรรยาลับที่เห็นแสงสว่างมิได้ เมื่อใดภรรยาเอกแห่งสกุลเหวินตามมาถึง ต่อให้ถูกทุบตีจนตาย ผู้คนก็เพียงถ่มน้ำลายด่าว่า 'สมควรตาย'
"คุณชายเหวิน คุณชายเหวิน เจ้าคิดจริงหรือว่าข้าจะทำอะไร เขาจะปกป้องเจ้าได้?"
ฮั่วซืออันแทบจะถูกปากของหลินซวงทำเอาโกรธตาย งอเข่าคร่อมสองขาของนางออกจากกันอย่างแข็งกร้าว มือใหญ่โอบกระชับบั้นเอวนุ่มนิ่มเข้ามาใกล้ตัว พลางก้มหน้าปิดริมฝีปากอ่อนนุ่มดุจกลีบซากุระนั่น
"อื้อ—!"
หลินซวงคาดไม่ถึงว่าฮั่วซืออันจะทำเช่นนี้อีก โกรธจนสองมือทุบอกเขาสุดแรง "ปล่อย...ข้า!"
ก๊อก ก๊อก ก๊อก——
ประตูเรือนมีคนจากด้านนอกเคาะขึ้น แล้วตามด้วยเสียงหนึ่งดังขึ้น "แม่นางหลินซวง?"
มีคนมาแล้ว!