【ขอต้อนรับท่านผู้อ่านทุกท่าน!】
【หนุ่มหล่อสาวสวย แวะเช็กชื่อกันหน่อย!】
……
【ยินดีต้อนรับสู่เกมเอาชีวิตรอดบนทางหลวงของทุกคน นี่คือเกมหลบหนีที่เป็นของห้าวงศ์เผ่าทั้งหมด กติกาของเกมมีดังนี้】
【1. ผู้เล่นแต่ละคนจะได้รับยานพาหนะเริ่มต้นแบบสุ่ม จงรวบรวมวัสดุเพื่ออัปเกรดและวิวัฒนาการยานพาหนะของคุณอย่างต่อเนื่อง】
【2. โปรดขับไปตามทางหลวง เพราะหมอกสีเทาที่อยู่ด้านหลังจะไล่ตามคุณไปจนกว่าจะถึงเส้นชัย แน่นอน คุณจะเลือกหักรถกลับพุ่งเข้าไปในหมอกสีเทาก็ได้ ความตายเองก็เป็นอีกวิธีหนึ่งในการไปถึงเส้นชัยไม่ใช่หรือ】
【3. มีโอกาสที่กล่องเสบียงจะปรากฏขึ้นริมทางหลวงทั้งสองฝั่ง ภายในอาจมีเสบียงที่ช่วยให้คุณเอาชีวิตรอด หรืออาจมีอันตรายที่ไม่รู้จักอยู่ก็ได้】
【4. โดยปกติแล้ว บนทางหลวงแต่ละสายจะมีผู้เล่นเพียงคนเดียว ทางแยกที่ปรากฏขึ้นอย่างกะทันหันอาจนำไปสู่จุดบริการ หรือถิ่นที่อยู่ของเหล่าสัตว์ประหลาด หรืออาจเป็นผู้เล่นคนอื่นที่มาฆ่าคุณก็ได้】
【5. ระหว่างขับรถบนทางหลวง คุณอาจเผชิญหน้ากับสัตว์ประหลาด การฆ่าพวกมันมีโอกาสได้รับเสบียง แต่ก็อาจทำให้คุณต้องตายได้เช่นกัน】
【……】
【17. เจ็ดวันแรกคือช่วงคุ้มครองผู้เล่นใหม่ เมื่อช่วงคุ้มครองสิ้นสุดลง จะจัดอันดับตามระยะทางของคุณ ผู้ได้อันดับหนึ่งจะได้รับรางวัลล้ำค่ามหาศาลเลยนะ~】
【18. อย่าอยู่ที่จุดเริ่มต้นนานเกินไป เพราะอีกไม่นานสัตว์ประหลาดจะมาหาคุณเอง อย่าคิดจะเอาชนะพวกมัน วิธีเดียวที่จะเอาชีวิตรอดคือหนี หนีโดยเหยียบคันเร่งให้สุด!】
【แผงค่าสถานะของคุณเปิดใช้งานแล้ว ยานพาหนะแบบสุ่มถูกส่งมอบแล้ว ขอให้สนุกกับเกมหลบหนีนี้】
บนรถกระบะ ซูเย่นั่งอยู่ตรงที่นั่งคนขับด้วยสีหน้ามึนงง
“ฉันแม่ง…ทะลุมิติมาอีกแล้วเหรอ?”
ทำไมถึงพูดว่า “อีกแล้ว” น่ะหรือ?
เพราะเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน เขายังอยู่บนโลกอยู่เลย
ตอนนั้นเขากำลังเดินกลับบ้านหลังเลิกงาน พอได้ยินว่ามีคนจะกระโดดตึก ก็เกิดความอยากรู้อยากเห็นจึงแวะไปดู
แต่พอเดินเข้าไปใกล้ เขาก็เห็นพี่ชายคนหนึ่งสวมกางเกงใน ยืนตัวสั่นด้วยความหวาดกลัวอยู่บนคอมเพรสเซอร์แอร์ชั้นสิบ
ตอนนั้นซูเย่จะไม่รู้ได้ยังไงว่าเกิดอะไรขึ้น เขาจึงหยิบโทรศัพท์ออกมาบันทึกชีวิตของคนอื่นอย่างไม่ลังเล
ผลคือพี่ชายในกางเกงในคนนั้นเห็นคนมามุงดูเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ จึงลนลานจนเหยียบพลาด พลัดตกลงมาและบังเอิญกระแทกใส่เขาเข้าเต็ม ๆ
พอซูเย่ฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง เขาก็พบว่าตัวเองทะลุมิติเข้ามาอยู่ในร่างของชายหนุ่มวัยสิบแปดปีที่มีชื่อและนามสกุลเดียวกัน
หลังรับความทรงจำมาแล้ว ซูเย่ถึงได้รู้ว่าตัวเองทะลุมิติจากโลกมายังดาวบลูสตาร์
อย่างน้อยซูเย่ก็เป็นนักอ่านนิยายเว็บตัวยงที่อ่านมาแล้วห้าพันชั่วโมง เขาจึงยอมรับเรื่องทะลุมิติได้อย่างรวดเร็ว
อีกอย่าง ตอนอยู่บนโลกเขาอายุสามสิบแล้ว ตอนนี้เท่ากับได้กลับมาเป็นหนุ่มลงสิบสองปี ไม่ว่าจะมองยังไงก็มีแต่ได้กับได้
จากนั้นซูเย่ก็เริ่มทำความเข้าใจดาวบลูสตาร์ทั้งดวง ในใจก็วางแผนไว้แล้วว่าจะใช้ความทรงจำจากโลกทำเงินสร้างตัวอย่างไร
แต่พอรู้เข้า เขากลับยิ่งมึนงง
เพราะเขาพบว่าดาวบลูสตาร์ทั้งดวงราวกับตกอยู่ในสภาวะเวลาหยุดนิ่ง แถมยังไม่มีคนอยู่เลยสักคน
ซูเย่กำลังจะออกสำรวจให้ลึกขึ้น จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงประกาศว่าเกมเอาชีวิตรอดบนทางหลวงของทุกคนเริ่มต้นขึ้นแล้ว
พอลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง เขาก็มาอยู่ที่นี่
“เกมเอาชีวิตรอดบนทางหลวงของทุกคนงั้นเหรอ? ที่บนดาวบลูสตาร์ไม่มีคนอยู่ เป็นเพราะทุกคนเข้ามาอยู่ในเกมเอาชีวิตรอดบนทางหลวงนี่กันหมดหรือ?”
ซูเย่ครุ่นคิดไปพลาง ตั้งใจจะศึกษากติกาของเกมนี้ให้ละเอียด แต่เบื้องหน้ากลับมีคนห้าคนปรากฏขึ้น
“เกมเอาชีวิตรอดบนทางหลวงรอบใหม่เริ่มแล้ว รอบนี้พวกเราต้องพยายามกันหน่อย ฆ่าผู้เล่นให้ได้มากขึ้น จะได้เก็บแต้มเอาชีวิตรอดให้มากกว่าเดิม”
“นั่นสิ พอสะสมแต้มเอาชีวิตรอดได้ครบ พวกเราก็เข้าร่วมเกมเอาชีวิตรอดบนทางหลวงได้อีกครั้ง อยู่ในโลกหมอกสีเทาทุกวันไม่ต่างจากตายไปแล้วเลย”
“พี่โจว เดี๋ยวให้พวกเราสี่คนลงมือก็พอครับ แล้วค่อยให้ท่านเป็นคนปิดฉาก”
“โอ้โห ผู้เล่นคนนี้ยังไม่สตาร์ตรถเลยด้วยซ้ำ นี่มันโอกาสชัด ๆ”
“……”
ทั้งห้าคนมีชายวัยกลางคนหน้าตาหล่อเหลาที่สวมสูทและหวีผมเสยไปด้านหลังเป็นผู้นำ อีกฝ่ายถือดาบเล่มใหญ่ ดูเหมือนนักเลงในชุดสูทไม่มีผิด
ส่วนอีกสี่คนสวมเสื้อแขนสั้น และถืออาวุธอย่างประแจหรือท่อเหล็กอยู่ในมือ
“เชี่ยเอ๊ย ไม่ใช่บอกว่าปกติบนทางหลวงแต่ละสายจะมีผู้เล่นแค่คนเดียวหรอกเหรอ แล้วจู่ ๆ โผล่มาห้าคนได้ยังไง?”
“นี่เพิ่งเริ่มเกมเองนะ!”
ซูเย่ไม่มีเวลามานั่งอ่านกติกาอย่างละเอียดแล้ว เขารีบสตาร์ตรถ ตั้งใจว่าจะพุ่งหนีออกไปก่อน
“ตอนนี้คิดจะหนีเหรอ? สายไปแล้ว!”
ชายวัยกลางคนหน้าตาหล่อเหลาคำรามขึ้น ก่อนจะเหวี่ยงดาบในมือจนสุดแรง เตรียมฟันลงมา
แต่ตอนนั้นเอง เขามองผ่านกระจกหน้ารถเห็นซูเย่ที่กำลังร้อนรนกระวนกระวายอยู่ในรถ สีหน้าของเขาก็ชะงักไป ดาบในมือพลันเบี่ยงทิศอย่างรวดเร็ว เฉียดรถกระบะไปเพียงนิดเดียว
จากนั้นซูเย่ก็เห็นภาพที่ทำให้หัวใจเย็นวาบ
ลำแสงดาบสายหนึ่งพุ่งออกไป ฟันพื้นข้าง ๆ จนเกิดเป็นร่องลึกยาวถึงสิบจั้ง
“พี่โจว เป็นอะไรไปครับ?”
“นั่นสิ ด้วยฝีมือของพี่ ฟันทีเดียวผู้เล่นคนนั้นก็น่าจะแยกเป็นชิ้น ๆ แล้ว ทำไมถึงฟันพลาดล่ะ?”
“……”
อีกสี่คนวิ่งเข้ามา สีหน้าใคร่รู้ขณะเอ่ยถาม
แต่ชายวัยกลางคนหน้าตาหล่อเหลากลับมีสีหน้าสงสัย เขาเคาะกระจกรถแล้วพูดว่า “ไอ้หนู ลงมาดี ๆ เถอะ ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าฉันฟันแกด้วยดาบล่ะ”
อีกสี่คนมองหน้ากันไปมา
“พี่โจว พี่จะพูดกับผู้เล่นคนนี้ทำไม พวกเราเป็นสัตว์ประหลาด เขาฟังที่พวกเราพูดไม่รู้เรื่องหรอก”
“ใช่ รีบจัดการให้เสร็จเถอะ พวกเราจะได้ไปเก็บผู้เล่นรอบต่อไป ตอนนี้ผู้เล่นเพิ่งเข้ามา ยังไม่มีวิธีเอาตัวรอดอะไร เหมาะให้พวกเราเก็บแต้มที่สุด”
เมื่อได้ยินทั้งสี่คนพูด ชายวัยกลางคนหน้าตาหล่อเหลาไม่ได้ตอบ แต่ยกดาบในมือขึ้นอีกครั้ง
ถึงเขาจะไม่ได้พูดอะไร แต่ซูเย่ก็เข้าใจความหมายของอีกฝ่าย หากยังไม่ลงจากรถ อีกฝ่ายคงจะพังรถเข้ามาแน่
ยิ่งไปกว่านั้น ซูเย่ยังจับสังเกตได้ว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง อะไรคือผู้เล่น อะไรคือสัตว์ประหลาด?
ตัวเขาเองฟังคนพวกนี้พูดรู้เรื่องไม่ใช่หรือ?
เมื่อเห็นว่าชายวัยกลางคนหน้าตาหล่อเหลากำลังจะลงมืออีกครั้ง และนึกถึงลำแสงดาบเมื่อครู่ ซูเย่ก็รู้ว่าตอนนี้หนีไม่ทันแล้ว
เขาจึงได้แต่กัดฟันลดกระจกรถลง ฝืนยิ้มออกมา “พี่ชาย อย่าลงมือเลยครับ มีอะไรก็คุยกันดี ๆ”
พอได้ยินคำพูดของซูเย่ ไม่ใช่แค่ชายวัยกลางคนหน้าตาหล่อเหลาเท่านั้น อีกสี่คนก็เหมือนถูกสะกดให้ยืนนิ่งงันอยู่กับที่
“คน? นายเป็นคนเหรอ?”
หนึ่งในนั้นได้สติกลับมา ชี้หน้าซูเย่ด้วยสีหน้าไม่อยากเชื่อ
แม้จะรู้สึกแปลกที่ถูกถามแบบนั้น แต่ซูเย่ก็ยังพยักหน้า “พี่ชายทั้งห้า ผมเป็นคนครับ เป็นคนเหมือนพวกพี่นี่แหละ”
“เชี่ยเอ๊ย เป็นคนจริง ๆ ด้วย!”
“นี่มันสถานการณ์อะไรกัน? ทำไมถึงมีคนไปอยู่บนรถได้?”
“หรือไอ้หนูนี่จะฆ่าผู้เล่นล่วงหน้าไปแล้ว?”
“เป็นไปไม่ได้ เกมเอาชีวิตรอดเพิ่งเริ่ม สัตว์ประหลาดที่ถูกจัดสรรให้แต่ละเส้นทางมีจำนวนแน่นอน นอกจากพวกเราแล้วจะมีสัตว์ประหลาดตัวอื่นได้ยังไง”
“……”
ทั้งสี่คนโวยวายกันเสียงดัง ดูเหมือนจะไม่เข้าใจเลยว่าซูเย่เป็นคนได้ยังไง
“นายเป็นผู้เล่นเหรอ?”
ตอนนั้นเอง ชายวัยกลางคนหน้าตาหล่อเหลาก็เอ่ยถาม
“เอ่อ ใช่ครับ พี่ชายทั้งห้าก็เป็นผู้เล่นเหมือนกันไม่ใช่เหรอ?”
ซูเย่กลืนน้ำลาย เขาไม่ใช่คนโง่ จากข้อมูลที่คนพวกนี้หลุดปากออกมา เห็นได้ชัดว่าทั้งห้าคนตรงหน้าไม่ใช่ผู้เล่น
แต่เป็นสัตว์ประหลาด!
ยิ่งไปกว่านั้น ดูเหมือนว่าคนจะกลายเป็นผู้เล่นไม่ได้
“นายเป็นคน? แล้วยังเป็นผู้เล่นด้วย? ชื่ออะไร? ก่อนมาถึงถนนเอาชีวิตรอด ดาวที่นายอยู่ชื่ออะไร?” ชายวัยกลางคนหน้าตาหล่อเหลาถามด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
อีกสี่คนเงียบลงเช่นกัน ต่างจ้องซูเย่อย่างไม่วางตา ราวกับคำตอบของซูเย่จะเป็นเรื่องใหญ่หลวงอะไรสักอย่าง
……
ป.ล. การตั้งค่าของเรื่องนี้คล้ายกับนิยายเอาชีวิตรอดบนทางหลวงทั่วไป หากมีการตั้งค่าพิเศษอะไร จะกล่าวถึงในเนื้อหาของแต่ละตอน ฝากสนับสนุนด้วยนะครับ!
ขอความกรุณาคุณพ่อทั้งหลายช่วยกดปุ่มอธิษฐานตรงมุมขวาล่างให้หน่อยนะครับ ขอบคุณมาก!