เช้าวันรุ่งขึ้น เถียนเสี่ยวถังถูกเสียงพูดคุยแผ่วเบาปลุกให้ตื่น
เธอปรือตาลืมขึ้นอย่างงัวเงีย เห็นเวินซวี่ไป๋ยืนอยู่ข้างเตียง ร่างสูงโปร่ง มือถือแฟ้มประวัติคนไข้ ใบหน้าเย็นชาตามปกติ
แต่ข้างกายเขายังมีคนหนึ่งยืนอยู่ด้วย
ผู้หญิงคนหนึ่ง
สวมเสื้อกาวน์สีขาว ผมยาวสยาย ใบหน้างดงามราวกับหลุดออกมาจากนิตยสารแฟชั่น
เธอเอียงศีรษะพูดอะไรบางอย่างกับเวินซวี่ไป๋ น้ำเสียงออดอ้อน พูดไปได้ครึ่งหนึ่งก็หัวเราะ มือเรียวยาวขาวผ่องตบแขนเวินซวี่ไป๋อย่างเป็นธรรมชาติ
ท่าทางนั้น... สนิทสนมมาก ร่างกายของเวินซวี่ไป๋เหมือนแข็งทื่อไปชั่วขณะ แต่ไม่ได้หลบหลีก
ความง่วงของเถียนเสี่ยวถังหายวับเป็นปลิดทิ้งในบัดดล
“นี่คือหมอเสิ่น จืออี้ จากแผนกเวชศาสตร์ฟื้นฟู” เวินซวี่ไป๋สังเกตว่าเธอตื่นแล้วจึงแนะนำด้วยน้ำเสียงเรียบๆ “รับผิดชอบแผนฟื้นฟูหลังผ่าตัดของเธอ”
เสิ่น จืออี้ หันหน้ามายิ้มให้เถียนเสี่ยวถัง ตาหยีโค้งสวย “เธอคือเสี่ยวถังนี่เอง เมื่อคืนเวินซวี่ไป๋วิ่งไปหาให้ฉันปรับแผนโดยเฉพาะ ตอนนั้นฉันก็สงสัยแล้ว ปกติเขาไม่ค่อยมาหาฉันดึกๆ แบบนี้เพื่อคนไข้หรอก”
หูของเถียนเสี่ยวถังผึ่งขึ้นทันที
เมื่อคืน โดยเฉพาะ ไม่ค่อย
สามคำนี้วนเวียนอยู่ในหัวเธอสามรอบ
เวินซวี่ไป๋ขมวดคิ้ว น้ำเสียงมีแววตักเตือน “เสิ่น จืออี้”
“โอเคๆ ฉันไม่พูดแล้ว” เสิ่น จืออี้ ยกมือยิ้มๆ แต่ก่อนไปก็หันมามองเถียนเสี่ยวถังอีกครั้งพร้อมกระพริบตา “สู้ๆ นะ”
ประตูห้องผู้ป่วยปิดลง
เถียนเสี่ยวถังมองเวินซวี่ไป๋ ในหัววนเวียนแต่คำพูดของเสิ่น จืออี้ “วิ่งไปหาให้ฉันปรับแผนโดยเฉพาะ”
กับผู้หญิงคนหนึ่ง
ตามลำพัง
ตอนกลางคืน
จู่ๆ เธอก็รู้สึกแน่นหน้าอกขึ้นมา
แปลกจัง หมอทั้งคู่เป็นเพื่อนร่วมงาน เรื่องงานทั้งนั้น เกี่ยวอะไรกับเธอ
แต่ในใจก็... ไม่สบาย
ดูเหมือนเวินซวี่ไป๋จะสังเกตเห็นความผิดปกติของเธอ เขาเงียบไปครู่หนึ่งแล้วจู่ๆ ก็เอ่ยปาก “เสิ่น จืออี้ เป็นเพื่อนสมัยเรียนมหาวิทยาลัยของผม”
เถียนเสี่ยวถังตอบรับเบาๆ “อ้อ” ก้มหน้าแคะนิ้ว
“เธอแต่งงานแล้ว” เขาหยุดนิดหนึ่ง “สามีเป็นรุ่นพี่ของผม”
เถียนเสี่ยวถังขนตากะพริบถี่ เงยหน้าขึ้นทันที
เวินซวี่ไป๋เบนสายตาออกไปแล้ว พลิกหน้าแฟ้มประวัติคนไข้ น้ำเสียงกลับมาเป็นทางการตามเดิม “สายระบายวันนี้ถอนได้ตอนเช้า ถอนแล้วสังเกตครึ่งวัน ถ้าไม่มีปัญหาพรุ่งนี้ก็เริ่มฝึกฟื้นฟูได้”
พูดจบก็หมุนตัวจะเดินออก
“คุณหมอเวิน” เถียนเสี่ยวถังเรียกเขาไว้
เขาหันหน้ากลับมา
“เมื่อกี้... คุณอธิบายทำไม” เธอเต็มไปด้วยความคาดหวัง ไม่ปิดบังเลยสักนิด
เวินซวี่ไป๋มองเธอ สีหน้าแทบไม่เปลี่ยน แต่เธอสังเกตเห็นนิ้วเขากระชับแฟ้มประวัติคนไข้แน่นขึ้น
“บอกกล่าวข้อเท็จจริง” เขาตอบ
แล้วก็เดินจากไป ร่างสูงโปร่งลับตาไปอย่างสิ้นเชิง
เถียนเสี่ยวถังจ้องมองประตูที่เขาหายลับไป มุมปากค่อยๆ ยกยิ้ม
บอกกล่าวข้อเท็จจริงงั้นเรอะ แล้วทำไมถึงเลือกพูดข้อเท็จจริงแค่สองอย่างนี้
ถ้าอย่างนั้น... คุณหมอเวินยังโสดสิ
งั้นเธอก็ต้องมีโอกาสแล้ว
เธอหยิบโทรศัพท์ เปลี่ยนชื่อที่เซฟจาก “หมอเวินของฉัน (หล่อเวอร์)” เป็น “หมอเวินของฉัน (หล่อเวอร์·ชอบอธิบาย)”
เปลี่ยนเสร็จนั่งยิ้มโง่ๆ คนเดียวอยู่นาน
สิบโมงเช้า พยาบาลมาถอนสายระบาย
เถียนเสี่ยวถังกำลังไถโทรศัพท์ไปเรื่อยเปื่อย จู่ๆ วีแชทก็เด้งข้อความ
เป็นเพื่อนสมัยเรียนมหาวิทยาลัยที่สนิทกัน หลิน จือ
[เสี่ยวถัง!!! เดาสิว่าเราเห็นใคร!!!]
เถียนเสี่ยวถังตอบ [โรงพยาบาลเหรอ นายกระดูกหักเหมือนกันรึไง]
[ถุยๆๆ! เราอยู่คาเฟ่ตรงข้ามโรงพยาบาล! มาสัมภาษณ์งานแถวนี้ เพิ่งเสร็จ!]
[โรงพยาบาลตอนนายกระดูกหักน่ะเหรอ???]
เถียนเสี่ยวถังยังไม่ทันตอบ ข้อความถัดไปก็เด้งมา
[แล้วเดาสิว่าเราเห็นใคร!!!]
เครื่องหมายอัศเจรีย์สามตัว เถียนเสี่ยวถังรู้จักหลิน จือดีเกินไป เครื่องหมายอัศเจรีย์สามตัวแปลว่าเรื่องใหญ่
[ใคร]
[เสิ่นเหยี่ยนชิง!!!]
นิ้วเรียวขาวของเถียนเสี่ยวถังชะงัก
[เขานั่งอยู่คนเดียวในคาเฟ่ หน้าตาห่วยแตกมาก เหมือน... ช่างเถอะ ไม่อยากแช่งใคร สรุปว่าเซ็งสุดๆ]
[เขาจะมาหานายรึเปล่า???]
เถียนเสี่ยวถังจ้องหน้าจอ คิ้วขมวดเล็กน้อย
เธอยังไม่ได้พิมพ์ ข้อความหลินจือก็มาอีกแล้ว
[ไม่สิ เขาไม่รู้ว่านายอยู่โรงพยาบาลนี้หรอกมั้ง]
เถียนเสี่ยวถังคิดๆ ดูแล้วตอบ [ไม่รู้ ฉันไม่ได้บอกใครเลย]
[ดีแล้วๆ คงเป็นเรื่องบังเอิญมั้ง แต่ว่าหน้าเขาก็ยังหล่อเหมือนเดิม เสียดายเป็นพวกผู้ชายเลว]
เถียนเสี่ยวถังไม่ได้ตอบข้อความนี้
[เสี่ยวถัง นายว่าเขาจะเสียใจทีหลังไหม หลังจากเรื่องงานเลี้ยงตอนจบ เขาพยายามจะอธิบายกับนายมาตลอดนะ]
เถียนเสี่ยวถังจ้องคำว่า “อธิบาย” จู่ๆ ก็นึกถึงประโยค “บอกกล่าวข้อเท็จจริง” ของเวินซวี่ไป๋เมื่อกี้
ก็เป็นคำอธิบายเหมือนกัน แต่ทำไมถึงต่างกันนักนะ
เธอพิมพ์ [ไม่เกี่ยวกับฉัน]
หลินจือตอบกลับทันที [ดีแล้ว! ต้องทำใจแบบนี้แหละ! นายรักษาขาให้ดีๆ ไว้ แล้วเดี๋ยวพอเราเสร็จธุระจะไปเยี่ยม!]
เถียนเสี่ยวถังวางโทรศัพท์ลง นอนแผ่ผมดำนุ่มสยายบนหมอนสีขาวสะอาด จ้องเพดานตาเหม่อ
เสิ่นเหยี่ยนชิง
ชื่อนี้เธอไม่ได้คิดถึงมาร่วมอาทิตย์แล้ว พอหลินจือเอ่ยถึงที ความทรงจำที่เธอเคยกดทับไว้ในใจก็ผุดขึ้นมาอีกครั้ง
เธอนึกถึงปีหนึ่งครั้งแรกที่เจอเขา สนามบาสเกตบอลกลางแดด เขาสวมเสื้อแข่งหมายเลข 11 เหงื่อโชกในสนาม หันมายิ้มโบกมือให้เธอ
เธอนึกถึงวันนั้นตอนปีสอง เธอพับนกกระเรียนกระดาษ 99 ตัว รวบรวมความกล้าไปสารภาพรัก แต่เขากลับบอกว่า “ตอนนี้ฉันยังไม่อยากมีแฟน แต่ฉันว่าเธอน่ะดีมากเลยนะ”
เธอนึกถึงตอนปีสาม ทุกครั้งที่เธอจะตัดใจ เขาก็โผล่มาเสมอ เอาชานมมาให้แก้วนึง บอกว่า “ช่วงนี้ทำไมไม่ค่อยสนใจฉันเลย”
แล้วก็งานเลี้ยงจบการศึกษาปีสี่ เธอยืนอยู่นอกประตู ได้ยินเขาพูดว่า “มันก็แค่ตัวสำรอง”
น้ำแก้วนั้นเธอไม่ได้สาดใส่เขา แต่ยกดื่มเอง แล้วหันหลังเดินจากไป
เธอรู้สึกว่า นั่นคือการตัดสินใจที่ถูกต้องที่สุดเท่าที่เธอเคยทำมา
เธอถูกเขาหลอกคาความหวังอยู่ตั้งสี่ปีเต็ม!!!
เถียนเสี่ยวถังสูดลมหายใจเข้าลึกๆ คว่ำโทรศัพท์ไว้ใต้หมอน
ไม่คิดแล้ว แค่ผู้ชายเลวๆ คนนึง
ในหัวเธอกลับนึกถึงใบหน้าอีกใบหน้าหนึ่งขึ้นมา—เย็นชา พูดน้อย และเมื่อกี้ก็อธิบายให้ฟังสองประโยคเพื่อ “บอกกล่าวข้อเท็จจริง”
ใบหน้านั้นหล่อกว่าเยอะ ตาก็หล่อ จมูกก็หล่อ ปาก... ก็หล่อ
จู่ๆ เธอก็รู้สึกคอแห้งเล็กน้อย
เถียนเสี่ยวถัง บ้าไปแล้ว คิดอะไรอยู่?!!
สองมือขาวผ่องของเธอกุมหน้าตัวเองที่ร้อนผ่าว
บ่ายวันนั้น เวินซวี่ไป๋มาตรวจดูอาการ
เขาตรวจแผลที่ถอนสายระบาย ยืนยันว่าไม่มีปัญหา พร้อมเขียนอะไรบางอย่างลงในแฟ้มประวัติคนไข้
“พรุ่งนี้เริ่มฝึกฟื้นฟู” เขาปิดแฟ้มประวัติคนไข้ “เก้าโมงเช้า แผนกเวชศาสตร์ฟื้นฟู”
“คุณก็จะอยู่ด้วยไหมคะ” เถียนเสี่ยวถังถาม น้ำเสียงนุ่มนวลออดอ้อน
เวินซวี่ไป๋มองเธอแวบหนึ่ง ดวงตาสีอำพันสงบนิ่งดุจน้ำ “ผมบอกแล้วว่าจะอยู่”
“ถ้าอย่างนั้นก็ดี” เธอยิ้มหวาน เผยให้เห็นลักยิ้มมุมปาก
เวินซวี่ไป๋เบนสายตาหนี
“แล้วก็” เถียนเสี่ยวถังนึกอะไรขึ้นมาได้ “เมื่อเช้านี้หมอเสิ่นที่คุณพูดถึง...”
“หืม”
“เธอเป็นเพื่อนสมัยเรียนมหาวิทยาลัยของคุณเหรอคะ”
“อืม”
“เธอแต่งงานแล้วเหรอคะ”
“...อืม”
“สามีเธอเป็นรุ่นพี่คุณเหรอคะ”
เวินซวี่ไป๋มองเธอ สีหน้าค่อนข้างแปลก “เธอจะถามอะไรกันแน่”
เถียนเสี่ยวถังกะพริบตาปริบๆ ขนตาหนาสะบัด “เปล่าค่ะ แค่อยากยืนยันนิดหน่อย”
เวินซวี่ไป๋เงียบไปสองวิ หมุนตัวจะเดิน
“คุณหมอเวินคะ”
เขาหันหน้ากลับมา สายตาสื่อความสงสัย
“คืนนี้... คุณจะมาเยี่ยมฉันอีกไหมคะ”
น้ำเสียงเธอแผ่วเบามาก เจือจางความคาดหวังอย่างระมัดระวัง เหมือนกลัวถูกปฏิเสธ
เวินซวี่ไป๋มองเธอ สายตาหยุดนิ่งหนึ่งวินาที
“...อืม”
แล้วผลักประตูออกไป
เถียนเสี่ยวถังจ้องมองประตูที่ปิดลง มุมปากค่อยๆ ยกยิ้ม
ถ้าไม่ติดว่าขายังเดินไม่ได้ เธอคงกระโดดหมุนตัวดีใจเป็นสิบรอบแน่...