ประสานสายตากับหลินเฉิน หลงเมิ่งอวี่หวนนึกถึงวันนั้น วันที่หลินเฉินราวกับเทพสงครามลงมาจากฟากฟ้า สังหารโจรสลัดที่ลักพาตัวนางไป
ด้วยความเก่งกาจของหลินเฉิน คนพวกนี้ไม่มีทางทำอะไรเขาได้ หลงเมิ่งอวี่พยักหน้าอย่างสบายใจ "ได้ งั้นฉันไปก่อนนะ"
นางพูดพลางชำเลืองมองเหลียงฮ่าวหมิง แล้วส่งเสียงเย็นชา "ทำชั่วเองก็เอาตัวไม่รอด! แกต้องเสียใจที่เลือกทำแบบวันนี้แน่!"
นางกวาดสายตาไปรอบ ๆ แล้วประกาศด้วยน้ำเสียงทรงอำนาจ "โครงการของตระกูลหลงทั้งหมด มอบให้เครือหลินกรุ๊ปดูแลแต่เพียงผู้เดียว ใครอยากร่วมมือกับตระกูลหลง ก็ไปเจรจากับคุณชายหลินเถอะ!"
คำพูดนี้ของนางถือเป็นการให้หลักประกันแก่หลินเฉิน ผู้ที่ต้องการร่วมมือกับตระกูลหลง ไม่เพียงไม่กลั่นแกล้งเครือหลินกรุ๊ป แต่ยังอาจมอบผลประโยชน์ให้ด้วย
หลังจากหลงเมิ่งอวี่พาคนออกไป เหลียงฮ่าวหมิงก็ไม่ถือสาอะไรอีก แต่ก็ไม่จำเป็นต้องใช้ปืนอีกแล้ว
"เข้าไป! จับตัวเขาพามาคุกเข่าต่อหน้าลูกชายข้าเพื่อขอขมา!" เหลียงฮ่าวหมิงเล็งปืนไปที่กู้รั่วหาน แล้วส่งสัญญาณให้บอดี้การ์ดลงมือ
ได้ยินคำสั่ง บอดี้การ์ดที่อยู่ใกล้หลินเฉินก็ตรงเข้าไปหาหลินเฉินทันที
กู้รั่วหานถูกปืนจ่อ แต่ไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย นางกำลังจะก้าวออกไป
ทว่า ในตอนนั้นเอง หลินเฉินขยับก่อน
เขาราวกับเป็นเงาสายฟ้า พุ่งตัววาบเดียว บอดี้การ์ดสองคนก็กระเด็นลอยออกไป
เหลียงฮ่าวหมิงรู้สึกแค่ว่ามือตัวเองว่างเปล่า จากนั้นก็ได้ยินเสียงเยือกเย็นของหลินเฉินดังข้างหู
"แกลบหลู่ฉันก็สมควรตายแล้ว แต่แกยังลบหลู่ภรรยาฉัน ยิ่งสมควรตายหนักกว่า!"
"ฉันจะให้โอกาสแกครั้งสุดท้าย คุกเข่าต่อหน้าภรรยาฉัน โขกศีรษะ 100 ครั้งจนเลือดออก ฉันจะไว้ชีวิตแก!"