เมื่อห้าปีก่อน หลังจากหลินเฉินถูกจองจำได้ไม่นาน เขาก็ถูกย้ายไปคุกคุล่ง ฝึกฝนวิชาอยู่ในคุกคุล่งห้าปีจนสำเร็จ
วันนี้เขาพ้นโทษออกจากคุก คิดว่าจะได้กลับมาอยู่พร้อมหน้าครอบครัว แต่ไม่คิดว่าจะได้เห็นเพียงแถวป้ายวิญญาณเรียงราย
ทุกชื่อบนนั้น ล้วนเป็นญาติสายเลือดตระกูลเดียวกัน ไม่ว่าจะเป็นผู้ใหญ่ที่เห็นเขามาแต่เด็ก หรือพี่น้องที่เล่นด้วยกันมาตั้งแต่เล็ก
“นับแต่วันนี้ ตราบใดที่ข้ายังอยู่ ตระกูลหลินจะไม่มีวันล่มสลาย!”
สายตาทุกคู่จับจ้องมาที่หลินเฉิน ไม่นานก็มีคนจำเขาได้
“เขาคือ...คุณชายใหญ่ตระกูลหลิน!”
“ห้าปีก่อนเขาเข้าคุก ตอนนี้กลับมา จะกอบกู้ตระกูลหลินได้หรือ?”
“ได้บ้าอะไรล่ะ! คนเคยติดคุก ออกมาก็แค่มีศพเพิ่มอีกศพเท่านั้น!”
“จริงอย่างว่า ถ้าเขาหลบอยู่ในคุก อย่างน้อยตระกูลหลินก็ยังเหลือเชื้อสายไว้ได้ คราวนี้กลัวว่าจะถูกฆ่าล้างตระกูลจริง ๆ แล้ว!”
การมาถึงของหลินเฉินทำให้ทุกคนตะลึง แต่ไม่นานพวกเขาก็ได้สติ แล้วส่ายหน้าถอนหายใจอย่างจนใจ
แม้แต่คนอย่างท่านผู้เฒ่าหลินยังปกป้องคนตระกูลหลินไม่ได้ แล้วคนที่เพิ่งพ้นโทษอย่างเขาจะมีปัญญาอะไร
ตระกูลหลินมียอดอัจฉริยะมากมาย แต่วันนี้กลับกลายเป็นเพียงชื่อบนป้ายวิญญาณ ไม่เหลืออะไรนอกจากภาพขาวดำ
อีกไม่นาน ป้ายวิญญาณอาจจะมีชื่อหลินเฉินเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่ง!
สายตาเย็นเยียบของหลินเฉินจับจ้องไปที่หลิ่วหรูเยียน
“ปีนั้น ตระกูลหลิ่วของเจ้ากำลังจะล้มละลาย มาคุกเข่าร้องขอตระกูลหลิน เจ้าหลิ่วหรูเยียนเป็นคนคุกเข่าขอร้องพ่อแม่ข้าให้ตกลงงานแต่ง”
“มาวันนี้ พวกเจ้าตระกูลหลิ่วเกาะอำนาจจนตั้งตัวได้บ้างแล้ว ไม่เพียงไม่คิดตอบแทนบุญคุณ ยังซ้ำเติมตระกูลหลินอีก!”
ได้ยินคำของหลินเฉิน ในใจหลิ่วหรูเยียนรู้สึกผิดอยู่บ้าง แต่นึกถึงสภาพตระกูลหลินตอนนี้ นางก็ทำใจแข็ง
ตระกูลหลินต้องดับสูญ หลินเฉินก็เป็นคนที่กำลังจะตาย!
หลิ่วหรูเยียนมองตระกูลหลิน สายตายิ่งเย็นชาขึ้นเรื่อย ๆ น้ำเสียงไม่เหลือเยื่อใย
“เจ้าบอกว่าตระกูลหลิ่วเกาะอำนาจตระกูลหลินหรือ? ฮ่า ๆ... ตลกสิ้นดี! ป่านนี้ตระกูลหลิ่วในเยี่ยนเฉิงมีทั้งชื่อเสียงและบารมี แล้วตระกูลหลินของเจ้ายังเหลืออะไร?”
หลิ่วหรูเยียนเบิกตาจ้อง ตวาดว่า “ข้าว่าตระกูลหลินของเจ้าต่างหากที่อยากเกาะตระกูลหลิ่วของข้า!”
“งานแต่งนี้ ข้าขอยกเลิกแน่! หลิ่วหรูเยียนข้า ไม่มีทางแต่งกับอาชญากรเด็ดขาด!”
คิดถึงตอนที่ตัวเองเคยคุกเข่าอ้อนวอนตระกูลหลิน มาวันนี้ตระกูลหลินกลับได้แต่มองตระกูลหลิ่วด้วยความอิจฉา คิดว่าตระกูลหลินกำลังจะแตกสาแหรกขาดใจ ในใจนางพลันเกิดความสะใจที่บิดเบี้ยว
“ตระกูลหลินของเจ้าเหลือแค่คนแก่กับเด็ก ต่อไปก็คงใช้ชีวิตลำบาก หลิ่วหรูเยียนข้าไม่ใช่คนใจไม้ไส้ระกำ บัตรใบนี้มีห้าล้าน เพียงพอให้พวกเจ้าใช้ชีวิตบั้นปลายอย่างสบาย”
หลิ่วหรูเยียนหยิบบัตรธนาคารใบหนึ่งออกมา โยนลงพื้นอย่างกับผู้อยู่เหนือกว่าให้ทาน
อดีตตระกูลอันดับหนึ่งแห่งเยี่ยนเฉิง มาวันนี้กลับต้องบ้านแตกคนตาย เกียรติยศถูกเหยียบย่ำ
และยังถูกผู้หญิงคนหนึ่งเหยียดหยามถึงเพียงนี้
หลินเฉินหรี่ตาลง แววตาฉายประกายเย็นเยียบวาบวับ
ตัวหลิ่วหรูเยียนนั้นเขาไม่แคร์ ถอนหมั้นก็ไม่เป็นไร
แต่ว่า นางผู้นี้ทำเกินไปถึงเพียงนี้ ในเมื่อนางไม่เหลือเยื่อใย ก็ถือเสียว่าแค้นนี้ต้องชำระ เจ็บนี้ต้องสะสาง!
ภายใต้กลิ่นอายสังหารของหลินเฉิน หลิ่วหรูเยียนรู้สึกเย็นเยือกในร่าง ประหนึ่งตกลงไปในหลุมน้ำแข็ง อดสั่นสะท้านไม่ได้
ขณะนั้น เสียงกระหึ่มดังมาจากระยะไกล ผู้คนพากันมองตามเสียง
“ตึง! ตึง! ตึง!...”
รถสปอร์ตคันหนึ่งพุ่งเข้ามา พร้อมกับการดริฟต์อย่างสวยงาม หยุดลงตรงหน้าหลิ่วหรูเยียน
ความเร็วสูงมาก เกือบชนหลิ่วหรูเยียน
ประตูรถเปิดขึ้นด้านบน หญิงงามเลอโฉมรูปร่างสูงโปร่งก้าวขายาวลงมาจากรถ
นางผู้นี้ งามสง่าเป็นเลิศ งามล่มเมือง กลิ่นอายทรงพลังอย่างยิ่ง คนทั่วไปไม่กล้าแม้แต่มอง
“เจ้าไม่แต่ง ข้ามู่หรงชิงเฉิงแต่ง!”
“ตึง! ตึง! ตึง!...”
ต่อมา รถหรูอีกสองคันพุ่งตามมาติด ๆ จอดข้างรถมู่หรงชิงเฉิง
หญิงงามสองคนลงจากรถพร้อมกัน คนหนึ่งดูองอาจกล้าได้กล้าเสีย คนหนึ่งเย็นชาเย้ายวน
สองงามที่มีความงามไม่ด้อยไปกว่ามู่หรงชิงเฉิงเอ่ยขึ้นพร้อมกัน
“ข้ากู้รั่วหานยินดีแต่ง!”
“ข้าเย่จื่อหนิงยินดีแต่ง!”
สองงามเลิศฟ้ามายืนข้างกายหลินเฉิน ภาพนั้นช่างน่าตื่นตาตื่นใจเหลือเกิน
เห็นภาพนี้ ทั่วทั้งงานเงียบกริบ ก่อนจะวุ่นวายอลม่าน
“นั่นมัน...มู่หรงชิงเฉิง? สวรรค์ เป็นมู่หรงชิงเฉิงจริง ๆ!”
“อัจฉริยะการค้าแห่งเยี่ยนเฉิง ประธานสาวงามแห่งชิงเฉิงฟาร์มาซูติคอล มู่หรงชิงเฉิง!”
“สวรรค์! นั่นคือกู้รั่วหาน จอมทัพแดนเหนือผู้เกรียงไกร อันดับหนึ่งในหมู่คนหนุ่มสาวแห่งกองทัพ!”
“นั่นคือเย่จื่อหนิง อัจฉริยะอันดับหนึ่งแห่งวงการแพทย์ที่เป็นที่ยอมรับ ศิษย์เอกแห่งหุบเขาเทียนอี! ต่อไปนางอาจได้เป็นเทพแห่งการแพทย์คนใหม่!”
“พวกนางพูดว่าอะไรนะ จะแต่งกับหลินเฉิน?”
“ในสภาพตระกูลหลินตอนนี้ พวกนางบอกว่าจะแต่งกับหลินเฉิน... ข้าประสาทหลอนไปแล้วหรือเปล่า? เนี่ย ตบข้าที ดูซิว่าข้าฝันอยู่หรือเปล่า!”
“เพี้ยะ!”
“โอ๊ย เจ็บจัง!”
“เรื่องจริงนี่! สวรรค์! บ้าไปกันหมดแล้ว!”
ทุกคนตะลึงงัน! สามหญิงงามสุดยอด ต่างบอกว่าจะแต่งกับหลินเฉิน นี่มันเหลือเชื่อเกินไปแล้ว
สามงามเลิศฟ้าแห่งเยี่ยนเฉิง แต่งได้สักคนก็ถือเป็นวาสนายิ่งใหญ่ ต้องเป็นชายหนุ่มรูปงามเปรื่องปราดเท่านั้นถึงจะคู่ควร
ต่อให้เป็นยุคที่ตระกูลหลินรุ่งเรืองถึงขีดสุด คุณชายใหญ่ตระกูลหลินก็ไม่มีทางมีวาสนาเช่นนี้
หลิ่วหรูเยียนมองสามงาม ตะลึงไปชั่วขณะ
ปากนางอ้าค้าง ราวกับยัดไข่เป็ดเข้าไปได้ทั้งฟอง
“พวกเจ้าจะแต่งกับเขาทั้งหมดเลยหรือ?”
หลิ่วหรูเยียนตวัดตามองสามงาม น้ำเสียงเย็นเยียบ “พวกเจ้าแต่ละคนคือธิดาฟ้าประทาน จะแต่งกับอาชญากรได้อย่างไร?”
มู่หรงชิงเฉิงกวาดสายตาเย็นชาไปที่หลิ่วหรูเยียน ภายใต้กลิ่นอายอันทรงพลังของนาง หัวที่เชิดสูงของหลิ่วหรูเยียนก็ก้มลงทันที
“เจ้าเป็นใครกัน! ข้าจะทำอะไร ต้องให้เจ้ามาติเตียนด้วย!” มู่หรงชิงเฉิงตวาดอย่างเย็นชา
หลิ่วหรูเยียนสะท้านถอยกรูดหลายก้าว ไม่กล้าสบตามู่หรงชิงเฉิง
“ใช่แล้ว! เราจะแต่งกับหลินเฉียน มันเรื่องของเจ้าหรือ?” กู้รั่วหานและเย่จื่อหนิงกวาดสายตาเย็นเยียบไปที่หลิ่วหรูเยียน
มู่หรงชิงเฉิงยิ้มบาง หยิบบัตรธนาคารใบหนึ่งออกมา โยนใส่หน้าหลิ่วหรูเยียนพลางว่า “นี่คือสิบล้าน ในเมื่อถอนหมั้นแล้ว จากนี้ไปเจ้ากับหลินเฉินก็ไม่มีความเกี่ยวข้องใด ๆ อีก เจ้ากับตระกูลหลินตัดขาดจากกันแต่นี้ ความสัมพันธ์หมดสิ้น!”
สีหน้าหลิ่วหรูเยียนเปลี่ยนไปมาก มองบัตรธนาคารบนพื้น ริมฝีปากขยับ แต่สุดท้ายก็เปล่งเสียงใดไม่ออก
ต่อหน้ามู่หรงชิงเฉิงนางไม่กล้าระราน ผู้หญิงคนนี้นางหาเรื่องไม่ได้
“ไสหัวไป!” มู่หรงชิงเฉิงตวาดอีกครั้ง ก่อนเตะบัตรธนาคารบนพื้นไปทางหลิ่วหรูเยียน
“เอาบัตรไป แล้วไสหัวไป!”
ร่างหลิ่วหรูเยียนสั่นสะท้าน ราวกับทนกลิ่นอายของมู่หรงชิงเฉิงไม่ไหว ถอยหลังกรูดหลายก้าว
“ฮึ! หากพัวพันกับตระกูลหลิน ผลจะเป็นเช่นไร พวกเจ้าคงรู้ดีแก่ใจ! พวกเจ้าจะต้องเสียใจที่เลือกเช่นนี้ไปทั้งชีวิตแน่!”
หลิ่วหรูเยียนก้มตัวเก็บธนาคาร ก่อนเดินโซเซหมุนตัวจากไป
“ทุกท่าน วันนี้ที่บ้านมีธุระ มิอาจต้อนรับให้อยู่ต่อได้ หากบกพร่องประการใด ก็ขอให้ทุกท่านให้อภัยด้วย” ท่านผู้เฒ่าหลินคารวะทุกคน
แม้ผู้คนจะสงสัยนักว่าเหตุใดสามหญิงจึงเลือกหลินเฉิน เลือกคนที่เพิ่งพ้นโทษ
ในเมื่อท่านผู้เฒ่าหลินเอ่ยปากแล้ว คนรับใช้ตระกูลหลินก็ออกมาส่งแขก พวกเขาจึงต้องลากลับ
ข่าวการกลับบ้านของหลินเฉิน เรื่องที่เกิดขึ้นในคฤหาสน์ซิงเหยา แพร่สะพัดไปทั่วเยี่ยนเฉิงอย่างรวดเร็ว
สามงามเลิศฟ้าของเยี่ยนเฉิง เลือกจะแต่งกับหลินเฉินที่เพิ่งพ้นโทษ พวกผู้ชายที่หมายปองต่างเกลียดหลินเฉินเข้ากระดูกดำ!
……
หลินเฉินประคองท่านผู้เฒ่าหลินเข้าบ้าน สามงามก็ตามเข้าไปด้วย
ดูท่าทางพวกนางแล้ว เรื่องนี้ไม่ใช่เล่น ๆ แต่ตั้งใจจะแต่งกับเขาจริง ๆ
ตามท่านผู้เฒ่าหลินมาถึงหน้าโรงพิธี เห็นป้ายวิญญาณแถวแล้วแถวเล่าในโรงพิธี ใจหลินเฉินรู้สึกบอกไม่ถูก
หลินเฉินโขกศีรษะสามครั้งอย่างหนักแน่น ความโศกในแววตาถูกกวาดหายไป เหลือไว้เพียงความเย็นเยียบที่ทำให้ใจสั่น
หนี้เลือด ต้องชำระด้วยเลือดเท่านั้น!
หนังสือเล่มใหม่เริ่มต้นแล้ว ถูกขังสามปี มังกรแท้ออกจากคุก พระเอกถูกเปลี่ยนหัวใจมังกร นี่คือแผนร้ายหรือปริศนาชาติกำเนิด?