เสิ่นเจียอวี้คล้ายไม่รู้สึกถึงอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา นางนอนพิงโต๊ะเล็กข้างตั่งนุ่ม มือหนึ่งเท้าคาง อีกมือใช้ไม้เขี่ยไส้เทียนอย่างไม่ใส่ใจ “แรกเริ่มข้ายังไม่คิดจะรีบหาคู่เร็วเพียงนี้ ตั้งใจว่าจะค่อยหารือเรื่องคู่ครองหลังปักปิ่นแล้ว แต่ก็ยากจะปฏิเสธน้ำใจของผู้อื่น มีฮูหยินหลายท่านมาเป็นแม่สื่อให้ ฮูหยินเหล่านั้นล้วนเป็นสหายเก่าที่คุ้นเคยกันดี ข้าจึงปฏิเสธไม่ลง อีกทั้งการดูตัวก็มิได้ยุ่งยากนัก จึงไปตามคำเชิญ”
ดวงตาดำสนิทของเพ่ยเยี่ยนจ้องนางเขม็ง “แล้วเหตุใดจึงไม่สำเร็จ?”
เสิ่นเจียอวี้อธิบายว่า “คุณชายตระกูลใหญ่ในเป่ยหยวนเหล่านั้น นอกจากคนที่บิดามารดาเห็นว่าไม่เหมาะแล้ว คนที่เหลือก็ล้วนมีข้อเสียของตน บางคนพอพบหน้าแล้วก็เก็บอาการจนเกินไป ดูอึดอัดขัดเขิน บางคนกลับกระตือรือร้นจนดูเหลาะแหละเกินควร สรุปแล้วล้วนไม่เหมาะสมเท่าใดนัก”
แววตาของเพ่ยเยี่ยนพลันฉาบด้วยความมืดครึ้ม
พฤติกรรมของบุรุษเหล่านั้น เขาเข้าใจเป็นอย่างดี
พวกที่เก็บอาการจนดูอึดอัดขัดเขิน ล้วนตกตะลึงกับความงามของนางจนไม่รู้จะรับมืออย่างไร
ส่วนพวกที่เหลาะแหละเจ้าชู้ ส่วนใหญ่หมายปองชาติตระกูลของนาง ทั้งยังเห็นว่านางงดงาม จึงกระตือรือร้นเอาใจ
พอมองเช่นนี้แล้ว ก็แทบไม่มีคนดีอยู่เลย
เสิ่นเจียอวี้ยังคงเล่าต่อ “หลังกลับถึงนครหลวงในปีนี้ เพราะช่วงเทศกาลต้องติดตามท่านแม่ไปเยี่ยมเยียนจวนต่าง ๆ เมื่อพูดคุยรำลึกความหลังกันแล้ว หัวข้อสนทนาก็วกกลับมาเรื่องนี้ เดิมทีเลือกคุณชายไว้สิบกว่าคน ตั้งใจจะค่อย ๆ ดูกันไป แต่กลับมีการคัดเลือกสตรีเข้าวังเสียก่อน”