หลังจากชะงักงันไปชั่วครู่ เสิ่นเจียอวี้ก็ตั้งสติ ก่อนเอ่ยเสียงใสว่า “หม่อมฉันขอบพระทัยฝ่าบาทที่ทรงพระกรุณา”
ชิ่งอันประคองราชโองการส่งให้นางอย่างนอบน้อม จากนั้นจึงช่วยพยุงนางลุกขึ้น พลางกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “นอกจากราชโองการแต่งตั้งตำแหน่งเจาอี๋แล้ว ฝ่าบาทยังพระราชทานสิ่งของอื่น ๆ ให้ด้วย ขอเชิญเหนียงเหนียงทอดพระเนตรพ่ะย่ะค่ะ”
เสิ่นเจียอวี้มองข้ามเขาไปยังถาดในมือเหล่าขันทีที่อยู่ด้านหลัง กวาดตามองรอบหนึ่งแล้วจึงยิ้มบาง “รบกวนท่านผู้บัญชาการเดินทางมาถึงนี่แล้ว”
ชิ่งอันก้มศีรษะ กล่าวอย่างถ่อมตนว่า “เป็นเกียรติของบ่าวพ่ะย่ะค่ะ”
ตามธรรมเนียม นางมอบเงินรางวัลให้ ก่อนส่งคนกลับไปแล้วจึงกลับมานั่งบนตั่งนุ่มในห้องด้านตะวันตก
หงหลิงกับคนอื่น ๆ นำของพระราชทานเข้ามา
โต๊ะเล็กข้างตั่งวางไม่พอ จึงจำต้องวางของลงบนตั่งนุ่ม
หงหลิงและคนอื่น ๆ ช่วยกันตรวจนับ พลางส่งเสียงอุทานด้วยความประหลาดใจเป็นระยะ
“ในหีบใบเล็กนี้มีแต่ทองแท่งเจ้าค่ะ มิน่าเล่าถึงได้หนักอึ้ง”
“ได้ยินว่าเครื่องหอมเจียหนานนี้เป็นของบรรณาการจากแคว้นทางใต้ ทองหมื่นตำลึงยังยากจะซื้อได้สักหนึ่งตำลึง บัดนี้ดูจากปริมาณแล้ว คงพระราชทานให้เหนียงเหนียงทั้งหมดเป็นแน่”
“ไข่มุกผงหูนี้เนื้อดีเหลือเกิน วันหลังส่งไปที่สำนักเครื่องแต่งกาย ให้พวกนางนำไปประดับเครื่องประดับศีรษะหรือชายเสื้อให้เหนียงเหนียงเถิด”
“……”
ภายในตำหนักเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะพูดคุย ครึกครื้นยิ่งนัก
ของพระราชทานในวันนี้นับว่าอุดมสมบูรณ์ยิ่ง สีหน้ายินดีของหงหลิง ลวี่เอ้อ และจ้าวปิ่งจงกับคนอื่น ๆ ปิดไม่มิด
แม้แต่มามาผู้สำรวมสง่างามอยู่เสมออย่างมั่วมั่ว ก็ยังมาร่วมแสดงความยินดีกับเสิ่นเจียอวี้ที่ได้รับพระราชทานนามตำแหน่ง