กาลเวลาผันผ่าน พริบตาเดียวก็ล่วงเลยไป 20 ปี
ฮั่วจิ่วหนานเข้าสู่วัยกลางคนแล้ว
เพราะครั้งนั้นเขาใช้ชีวิตของตนช่วยอู๋ซินกลับมา ฮั่วจิ่วหนานจึงผมหงอกขาวทั้งสองข้างมานานแล้ว
แต่ผมขาวกลับไม่ได้ทำให้เขาดูแก่ชรา ตรงกันข้าม มันยิ่งเพิ่มเสน่ห์ของชายวัยผู้ใหญ่ให้เขาอีกหลายส่วน
ถ้าใช้คำพูดของสาว ๆ สมัยนี้ก็คงเรียกว่า ‘ลุง’ เป็นลุงที่เปี่ยมเสน่ห์แห่งกาลเวลาและให้ความรู้สึกปลอดภัย
เมื่อเทียบกับฮั่วจิ่วหนานแล้ว เฉินต้าจี้แทบไม่เปลี่ยนไปเท่าไร
แม้บนใบหน้าจะมีร่องรอยของกาลเวลาทิ้งไว้ แต่บุคลิกกลับไม่เปลี่ยน
ตอนนี้เป็นเวลาตีหนึ่ง เฉินต้าจี้ค่อย ๆ ย่องเข้าไปในห้องของฉางปาเหย่
งูใหญ่ผู้ซื่อ ๆ ที่คิดแต่จะขยันทำมาหากิน เลี้ยงดูภรรยากับลูกให้ดี วันนี้ทำงานปลูกสมุนไพรในไร่มาทั้งวัน
เหนื่อยแทบแย่ ตอนนี้กำลังหลับสนิท
เฉินต้าจี้ค่อย ๆ ย่องเข้าไปใกล้อย่างเจ้าเล่ห์ แล้วตะโกนลั่นข้างหูฉางปาเหย่
งูใหญ่สะดุ้งจนแทบช็อก ผงกตัวพรวดขึ้นมา
ปลายหางแตะพื้น ร่างตั้งตรงแข็งทื่ออยู่บนเตียงเตา
ดวงตากลมโตใสซื่อกะพริบปริบ ๆ หัวใหญ่หันซ้ายหันขวา