ในถิ่นทุรกันดารเก่าแก่ มักเกิดเรื่องราวชวนขนหัวลุกและน่าสะพรึงกลัวมากมาย
และเรื่องราวเหล่านี้ก็เกิดขึ้นกับฮั่วจิ่วหนาน
ที่จริงแล้วฮั่วจิ่วหนานเองก็เป็นส่วนหนึ่งของเรื่องราวพวกนั้น
เช่น เขาเกิดจากศพ!
หมู่บ้านจิ่วเต้าโกว ตั้งอยู่ลึกสุดของขุนเขาหมื่นลูกแดนเหนือ
ที่นี่หนาวเหน็บจนพื้นดินแข็งตัว มีหิมะและลมหนาวปกคลุมตลอดทั้งปี
แม้จะเข้า ค.ศ. ต้น 1980 แล้ว ชาวบ้านก็ยังใช้ชีวิตราวกับถูกตัดขาดจากโลกภายนอก
กิจธุระทุกอย่างในหมู่บ้านล้วนให้ยายหนวกกับตาหลี่เป็นผู้ตัดสิน
ยายหนวกเป็นลูกศิษย์ฝ่ายฌานทรง
แผ่นดินเรามีมาแต่โบราณว่า "ใต้มีหมอผี เหนือมีฌานทรง"
หมอผีใต้ หมายถึงนักบวชสำนักเหมาซาน
ฌานทรงเหนือ หมายถึงร่างทรงเซียนเหนือ
ลูกศิษย์ฝ่ายฌานทรงที่สืบสายตรง บ้านจะประดิษฐานบูชาเซียนทั้งสิบสองแห่ง "เสาแปดคานสี่"
คานสี่ได้แก่: หู (จิ้งจอก), หวง (เพียงพอน), ฉาง (งู) และชิงเฟิง
ชิงเฟิงคือผีดุร้ายที่ตายโหง
ส่วนเสาแปดคือปัด, มอง, ร้อย, พิทักษ์, ทะลวงฟ้า, ลงดิน, กีดขวาง, สอดแนม แปดหน่วยนี้
เรื่องการแบ่งงานของเสาแปดคานสี่ เนื้อหาตอนหลังจะกล่าวถึงเอง
ยายหนวกความจริงแล้วไม่หนวก สกุลเดิมแซ่จาง ชื่อเต็มว่าหวังจางชื่อ
เพียงเพราะฌานทรงของนางเป็นงู งูยังเรียกอีกชื่อว่ามังกรน้อย ทุกคนจึงเรียกนางว่ายายหนวก (หลง/มังกร)
สามีของยายหนวกจากไปเร็ว ลูกชายทั้งสามคนก็เสียชีวิตเพราะอุบัติเหตุถึงสอง
เหลือเพียงสามที่คอยปรนนิบัติดูแลยายหนวก
ชาวบ้านไม่ว่าเด็กหรือผู้ใหญ่ ล้วนเรียกเขาว่าหวางซาน
วันนี้เป็นวันที่ 15 เดือน 7 ตามจันทรคติจีน เทศกาลผี
เพราะเหตุนี้เพิ่งมืดค่ำ ยายหนวกก็ให้หวางซานปิดประตูรั้ว แล้วจะรีบพักผ่อน
อย่างไรเสียคนกับผีก็คนละโลก ขัดแย้งปะทะกัน ไม่ดีต่อทั้งสองฝ่าย
แต่ยังไม่ทันนางจะเอนตัวลงนอน จู่ๆ ในลานบ้าน ก็มีเสียงเคาะประตูดังถี่กระหน่ำ
เสียงดังกัมปนาทและทุ้มต่ำ จะบอกว่าเคาะก็ไม่ใช่ หากจะบอกว่าทุบเสียมากกว่า
หวางซานหงุดหงิดยิ่ง พลางคลุมเสื้อคลุมบุผ้าติดปะเดินไปเปิดประตู พลางสบถงึมงำ
"มาแล้ว มาแล้ว อย่าแม่งเคาะอีกล่ะ!"
"มึงจะตายรึไง ต้องช่วยด่วน หรือว่าไงนะ เลิกดึกมาดึกดื่นเรียกหาประตู!"
ประตูรั้วเปิดออก กระแสลมเย็นยะเยือกวูบหนึ่งปะทะใบหน้า
คนหน้าประตูราวกับท่อนไม้พิงไว้ โครมครามเสียงดัง ตึงทื่อล้มลงในลานบ้าน
บนหิมะหนาทิ้งไว้เพียงรอยบุ๋มรูปคน
"โอ้ย ไอ้หยา ไม่ตายจริงๆ ใช่มั้ย?!"
หวางซานพลางดึงคนผู้นั้นขึ้นจากหิมะ พลางตะโกนใส่ในบ้าน
"แม่ เร็วออกมาดูนี่!"
อันที่จริงทันทีที่หวางซานเปิดประตู ยายหนวกก็ใจสะดุ้งวาบ
นางก้าวพรวดๆ วิ่งไปห้องข้างที่ประดิษฐานเซียน คว้าเชือกมัดเซียนแล้ววิ่งออกมา
เชือกมัดเซียนตรงนี้ ไม่ใช่ของวิเศษในตำนานเทพ
แต่เป็นเชือกที่ลูกศิษย์ฌานทรงใช้กิ่งหลิว ผมของตน เหรียญเก่า (เงินโบราณ) ฯลฯ ถักทอขึ้น
แล้วใช้น้ำมันสนผสมขี้ธูป แช่นานสามปี
สามปีแล้วก็นำออกมาล้างให้สะอาด วางถวายไว้ใต้แท่นเซียน
เชือกมัดเซียนยาวหกฉื่อหกชุ่น ทั้งเส้นดำทะมึน มีฤทธิ์ขับผีหลบหลีกเภทภัย
ยายหนวกพลางวิ่งพลางคร่ำครวญในใจ
เทศกาลผี ผีมาเคาะประตู ซวยนักซวยหนอ!
พร้อมๆ กันนั้น ตาหลี่ที่อยู่บ้านข้างๆ ได้ยินเสียงก็รีบตามมา
เขาเป็นคนต่างถิ่น พึ่งย้ายเข้ามาในหมู่บ้านได้สามปี
หลังจากชาวบ้านรู้ว่าตาหลี่เป็นทหารผ่านศึกที่เคยรบชนะพวกปีศาจร้าย ต่างก็เคารพนับถือเขามาก
คนเฒ่าสองคนอาศัยแสงหิมะสะท้อน มองเห็นคนที่หวางซานประคองขึ้นมา เป็นสตรีหน้าซีดขาวเผือด
หล่อนเหมือนถูกแช่แข็งจนแข็งทื่อไปทั้งร่าง ลักษณะทื่อตรง
ขนาดหวางซานแค่จับไหล่หล่อนไว้ หล่อนก็ไม่ยอมล้มลง
ภายใต้สภาพนี้ หน้าท้องตั้งครรภ์นูนใหญ่ของสตรียิ่งเด่นชัดกว่า
ชัดเจนว่าเป็นสตรีมีครรภ์ที่ใกล้คลอดเต็มที
ยายหนวกเอ็ดเสียงเข้มใส่สตรีนั้นว่า
"ที่บ้านมีเจ้าปาจี๋ ฉางปาเหย่เซียนแห่งฌานทรงนั่งรักษา ยายแก่ขอเตือนเจ้าให้รีบจากไป!"
สตรีผู้นั้นหันคอเอี๊ยดอ๊าดเหมือนจักรกล มีเสียงเสียดสีกึกกักเล็ดลอดออกมา
ดวงตาทั้งคู่เป็นสีเทาเทาแห่งความตาย พูดขึ้นมาทีละคำอย่างเชื่องช้า เป็นเสียงที่มาจากการเสียดสีในลำคอแท้ๆ
ท่าทางเช่นนั้น เหมือนเครื่องจักรที่ขึ้นสนิมไม่มีผิด
"ขอ ร้อง พวก ท่าน!"
"ช่วย ช่วย เด็ก ใน ท้อง ข้า ที!"
หวางซานสมองทึ่ม ไม่รู้สึกอะไรแปลก กลับต้อนรับอย่างกระตือรือร้น
"เจ้ามาหาหมอตำแยรึ? แม่ข้าทำได้แต่ขับไล่สิ่งชั่วร้าย ทำตำแยไม่เป็น"
"ตำแยต้องไปหาสะใภ้ตระกูลจางทางทิศตะวันออกของหมู่บ้าน"
"เฮ้อช่างเถอะ ดูสภาพเจ้าแบบนี้เดินก็ยังลำบาก ข้าจะไปเชิญนางมาให้"
ยายหนวกเห็นลูกชายตนเองจะออกจากประตูไปจริงๆ รีบห้าม
"ซานวาหยุด นางเป็นคนตาย!"
หวางซานฟังแล้วสะดุ้งโหยง กระโจนพรวดเดียวมาบังยายหนวกไว้ข้างหลัง
"ค่ำคืนมืดมิด ท่านแม่อย่ามาหลอกข้านะ!"
ตาหลี่ขมวดคิ้วแน่น ก้าวขึ้นมายืนเรียงข้างหวางซาน
"ยายหนวก เจ้ามั่นใจรึ?!"
ยายหนวกจ้องสตรีผู้นั้นอย่างระมัดระวัง ตอบเสียงเบา
"ยายแก่ไม่หนวกไม่ตาฝ้าฟาง จะดูผิดได้อย่างไร!"
"พวกเจ้าสองคนดูให้ดี ของสิ่งนี้ไม่มีลมหายใจเลย!"
ตาหลี่พินิจดูอย่างละเอียด
จะว่าไปแล้วก็จริง!
พวกเขาสามคนคนเป็นยืนบนพื้นหิมะ ทุกลมหายใจล้วนพ่นไอสีขาวออกมา
ส่วนสตรีที่อยู่ตรงข้าม ไม่เพียงไม่มีไอพ่นออกมา แม้แต่หิมะบนใบหน้า ก็แข็งเป็นน้ำแข็งไปแล้ว!
สตรีฟังคำยายหนวกแล้ว จู่ๆ ก็พลุ่งพล่านเกรี้ยวกราดขึ้นมา
ดวงตาทั้งคู่เบิกเหลือกขึ้นอย่างบ้าคลั่ง จนเหลือให้เห็นแต่ตาขาว
นางลากขาทั้งสองข้าง เดินเซถะตรงดิ่งมาทางสามคนที่อยู่ตรงข้าม
"ข้าไม่ตาย ข้าไม่ตายจริงๆ นะ!"
"ขอร้องพวกท่าน รีบช่วยลูกในท้องข้าที!"