เสียงจักจั่นดังอยู่นอกหน้าต่าง
แสงแดดเจิดจ้าและไอร้อนราวกับอยู่ในลังถึงทำให้ทั่วทั้งมหาวิทยาลัยเจียงต้ายว่างเปล่า
ทว่าในหอพักที่เหลือเพียงตัวคนเดียว เฉินเสวียนซึ่งนั่งเป่าลมแอร์อยู่มิได้สนใจว่าอากาศข้างนอกเป็นเช่นไร
สายตาของเขาจับจ้องไปที่แท็บเล็ตเบื้องหน้า
“เชี่ย ไอ้พวกเพื่อนร่วมทีมโง่ ๆ ระบบอีโลห่วยนี่มันน่ารำคาญชะมัด เล่นเหยาสักตัวจะตายตั้งสิบหกครั้งได้ไงวะ”
เมื่อเทียบกับเพื่อนร่วมห้องที่กลับบ้านไปในช่วงปิดเทอมฤดูร้อน เขาเด็กกำพร้าพื้นเพชาวเจียงไห่ย่อมเลือกอยู่หอต่อเพื่อใช้ช่วงเวลาปิดเทอมยาวนานซึ่งเป็นช่วงปิดเทอมสุดท้ายของชีวิตมหาวิทยาลัย
ดีตรงที่เมื่อเทียบกับเพื่อนนักเรียนที่ตอนนี้เริ่มต้องเผชิญกับความโหดร้ายของสังคมแล้ว เขากลับไม่ต้องกังวลมากนัก
ก่อนที่พ่อแม่ของเฉินเสวียนจะเสียชีวิต ในเมืองเจียงไห่ที่ที่ดินทุกตารางนิ้วมีค่าดั่งทอง พวกท่านทิ้งบ้านที่ใช้ได้เลยทีเดียวกับเงินเก็บจำนวนหนึ่งไว้ให้เขา
ปกติเขาก็รับจ้างเล่นเกมหรือเป็นเพื่อนเล่นเกมบ้าง โดยเฉพาะตอนนี้ที่ปล่อยบ้านให้เช่าและพักอยู่ที่มหาวิทยาลัย ในเมืองนี้เขาจึงใช้ชีวิตไปวัน ๆ ได้แบบไม่อัตคัด
เขาเลิกเกมด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว
ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะไปเลื่อนดูสาวสวยน่ารัก ๆ สักสองสามคน แท็บเล็ตก็ดับวูบลงกลายเป็นสีดำ
“เชี่ย! พังแล้วเหรอ”
เฉินเสวียนตบ ๆ หน้าจอสีดำ ไม่รู้ว่าเพราะการตบได้ผลหรือเป็นเพราะอะไร หน้าจอสีดำนั้นปรากฏแสงและภาพขึ้นมา
เป็นภาพดงไผ่กับลำธาร ริมลำธารมีกระท่อมมุงจากหลังหนึ่ง
จากนั้นตัวอักษรสีแดงเข้มก็ปรากฏเบื้องหน้า:
[นี่คือเกมผจญภัยผ่านตัวอักษรที่สมจริงที่สุด!]
[นี่คือการเดินทางในวิถียุทธ์แฟนตาซีที่เร้าใจที่สุด!]
[ที่นี่ไม่ต้องเติมเงิน ไม่ต้องพึ่งพาเพื่อนร่วมทีม!]
[สิ่งที่ต้องทดสอบคือปัญญาและความกล้าของเจ้า หรืออาจรวมถึงโชคอีกสักหน่อย]
[ทุกการเลือกของเจ้าจะส่งผลต่อชีวิตในเกมของเจ้า]
[นี่คือ 《วิถียุทธ์》]
[เจ้าพร้อมจะเข้าร่วมโลกพิเศษนี้แล้วหรือไม่]
คิ้วของเฉินเสวียนเลิกขึ้น มองดูสองตัวเลือกใต้ตัวอักษรสีแดง:
[พร้อมแล้ว/ออกเดินทางเลย!]
เฉินเสวียนยิ้มออกมา แต่ไม่ได้ใส่ใจอะไร แตะปุ่ม 'ออกเดินทางเลย' โดยตรง
ในฐานะผู้คลั่งไคล้เกม (ติดเกม) เขามีความเข้าใจในเกมนับไม่ถ้วนในตลาด
เกมเล็ก ๆ ที่เด้งขึ้นมาในโปรแกรมแบบนี้ บางครั้งก็ทำให้เพลิดเพลินได้จริง ๆ แค่ไม่เติมเงินก็พอ
ต้องยอมรับว่าเมื่องานอดิเรกกลายเป็นงานแล้ว เมื่อเทียบกับเกมที่ต้องแข่งขันสูง เฉินเสวียนก็ค่อนข้างชอบเกมแนวสบาย ๆ ที่ปล่อยให้เล่นไปเรื่อยมากกว่า
เกมที่อยู่ตรงหน้านี้ก็น่าจะดีไม่เลวใช่ไหม เรื่องอื่นไม่รู้ แต่อย่างน้อยก็เป็นแนววิถียุทธ์ที่เขาชอบที่สุด
ภาพก่อนหน้านั้นหายไป ภาพที่ปรากฏแทนคือความมืดดำ และในความมืดดำนั้นมีตัวอักษรสีแดงลอยเด่น:
[เจ้ามุ่งมั่นเลือกเข้าสู่เกมทันที เจ้ามีโอกาสหนึ่งครั้งในการกำหนดชะตาชีวิตพิเศษตามตัวตนของตนเอง]
[เริ่มเลือกสถานะใน 'วิถียุทธ์'……]
[1 อย่าเพิ่งถามเส้นทางข้างหน้า แต่จงรำลึกถึงจุดเริ่มต้น ในสายเลือดของเจ้ามีอดีตอะไรหลงเหลืออยู่]
[เด็กหนุ่มตระกูลใหญ่: เจ้าเกิดในตระกูลสูงศักดิ์ บิดาอาจเป็นผู้มียศศักดิ์ในเมืองหรือเป็นศิษย์ของสำนักใหญ่ เจ้าใช้ชีวิตอย่างสุขสบายมาตั้งแต่เด็ก ทั้งตำรา กระบี่ และหมัดล้วนมีอาจารย์ผู้โด่งดังสอนสั่ง แต่กำแพงเรือนสูงก็มิอาจกักขังหัวใจหนุ่มน้อยไว้ได้
เมื่อเริ่มต้นจะได้รับวิทยายุทธ์ระดับเหลืองสุ่ม 1 อย่างและวิทยายุทธ์พื้นฐานระดับหนึ่ง ได้รับชื่อเสียงฝ่ายธรรมะ +5 เงินทุนเริ่มต้น 20 ตำลึง แต่จะได้รับภารกิจพิเศษ 'ความคาดหวังของตระกูล': เจ้าต้องทำตามเจตจำนงของตระกูลเป็นครั้งคราวเพื่อทำภารกิจที่ไม่มีรางวัลเพิ่มเติม หากล้มเหลวหรือปฏิเสธภารกิจ ชื่อเสียงจะลดลงอย่างมาก]
[บุตรหลานตระกูลยากจน: เจ้ามาจากตรอกซอกซอยในเมืองหรือหมู่บ้านบนเขา ไร้พื้นเพสูงส่ง แต่มีปัญญาเอาตัวรอด บางทีอาจเคยช่วยงานในร้านเหล้า หรืออาจใช้ชีวิตในทุ่งนา วิถียุทธ์สำหรับเจ้าเป็นทั้งทางออกและความท้าทาย
เมื่อเริ่มต้นสามารถเลือกความสามารถในเมืองได้หนึ่งอย่าง: 'ค้าขาย' 'เจรจา' 'ลักขโมย' เงินทุนเริ่มต้น 1 ตำลึง เจ้าไม่มีภารกิจพิเศษ]
[ชาติกำเนิดเป็นปริศนา: เจ้าจำเรื่องราวในอดีตไม่ได้ ในอ้อมอกมีเพียงหยกครึ่งชิ้นกับผ้าเช็ดหน้าปักลวดลายแปลกตา อดีตของเจ้าถูกหมอกหนาทึบปกคลุม ทุกย่างก้าวคือการค้นหารากเหง้าของตน
เมื่อเริ่มต้นจะได้รับเครื่องประดับระดับเหลืองสุ่ม 1 ชิ้น ได้รับชื่อเสียง และจดหมายเชิญจากอิทธิพลท้องถิ่นที่ชื่อเสียงต่ำกว่า 'มีชื่อเสียงไปทั่วแคว้น' ได้รับภารกิจพิเศษ 'ปริศนาชาติกำเนิด': เจ้าจะถูกกลุ่มคนชุดดำไล่ล่าเป็นครั้งคราว มีเพียงการสังหารพวกมันเท่านั้นจึงจะได้รับเบาะแสภารกิจ]
[ตกอับเร่ร่อนตามท้องถนน: ภัยพิบัติในวัยเยาว์ทำให้ครอบครัวของเจ้าแตกสลาย เจ้าตกอับเร่ร่อนตามท้องถนนตั้งแต่เด็ก แย่งชิงอาหารกับสุนัขจรจัด เห็นมามากมายทุกรูปแบบ ในวิถียุทธ์ที่ต้องดิ้นรนเอาตัวรอด เจ้าก็มีแนวทางของตัวเอง
เมื่อเริ่มต้นจะได้รับชะตาชีวิต 'หนทางแห่งการอยู่รอด': เจ้าสามารถรับรู้ถึงอันตรายได้ระดับหนึ่ง อีกทั้งความเร็วในการลดลงของค่าหิวและพละกำลังลดลง 50% ส่วนหนึ่งของตระกูลชื่อดังมีความสัมพันธ์เริ่มต้นกับเจ้า -10 เจ้าไม่มีภารกิจพิเศษ]
อืม?
เฉินเสวียนเลิกคิ้ว สำรวจอ่านไปมาทั้งหมด
ตั้งใจจริงกับทุกเกมคือหลักการและความเชื่อของเขา
พอเขากวาดตามองตัวเลือกชาติกำเนิดทั้งสี่นี้แล้วก็เริ่มวิเคราะห์
อย่างแรก ตระกูลสูงศักดิ์ชื่อดังนี้ เขาปัดทิ้งทันที ชัดเจนว่าเกมเล็ก ๆ แบบนี้ถึงจะไม่เติมเงิน ก็เดาได้ว่าการได้มาซึ่งวิทยายุทธ์คงไม่ยากเกินไป
ที่เรียกว่าระดับ 'เหลือง' การแบ่งระดับในเกมน่าจะเป็น 'ฟ้า ดิน ดำ เหลือง' ที่พบเห็นได้ทั่วไป
วิทยายุทธ์ระดับต่ำสุด ในเกมเล็ก ๆ อย่างนี้ต้องคอยทำ 'ภารกิจพิเศษ' ที่ไม่มีรางวัล มีบทลงโทษหากทำไม่สำเร็จ ไม่คุ้มค่าชัด ๆ!
อย่างที่สองเป็นการเริ่มต้นที่มาตรฐาน ไม่มีจุดเด่นหรือข้อได้เปรียบ แต่การเริ่มต้นธรรมดา ๆ เหมาะกับการสำรวจโลกเปิดกว้างมากกว่า
นับว่าเป็นการเริ่มต้นที่เฉินเสวียนค่อนข้างชอบ
อย่างที่สี่ก็เหตุผลเดียวกัน เพียงแต่เส้นทางจะเบี่ยงเบนไปบ้าง ดูเหมือนจะโน้มเอียงไปทางฝ่ายอธรรมในเกม แต่การลดความเร็วค่าหิวลดลงน่าจะเป็นคุณสมบัติที่มีประโยชน์พอควร
จัดเป็นตัวเลือกสำรองเช่นกัน
ส่วนอย่างที่สาม เกือบจะเหมือนอย่างแรก เขาปัดทิ้งโดยตรง ภารกิจพิเศษนี่มันหลุมพรางชัด ๆ เลย!
เฉินเสวียนโตขนาดนี้ ไม่คิดว่าตัวเองเป็นพวกดวงชะตาตัวเอกที่ต้องแบกความแค้นเคือง และทำเรื่องแบบนั้นไม่ได้หรอก
อีกทั้งการเริ่มต้นนี้ดูน่าจะหลุมลึกกว่าตระกูลสูงศักดิ์เสียอีก ภารกิจที่ต้องหนีการไล่ล่าเอาชีวิตรอดนี่มันกระทบอรรถรสการสำรวจชัด ๆ
คิดดังนั้น เฉินเสวียนจึงยื่นนิ้วออกมา แตะไปที่……ตัวเลือกที่สามโดยไม่ต้องคิด
เจ้านึกว่าเป็นเกมเปิดโลก 3A บนสตีมหรือไง
เกมมือถือเติมเงินที่แถมมาในโปรแกรม ไม่เล่นแบบที่มีภารกิจเส้นเรื่อง แล้วจะไปหวังให้สำรวจอิสระจริง ๆ เหรอ
มันจะมีอะไรให้สำรวจกัน สำรวจวิธีเติมเงินยังไงให้คุ้มกว่ากระนั้นเหรอ
อย่างมากสุดก็ตายแล้วเลิกเล่นไป……
คิดถึงตรงนี้ เฉินเสวียนก็มองไปยังตัวเลือกเริ่มต้นขั้นต่อไป:
[2 คนในกระจกเป็นใคร เป็นวีรชนหนุ่มคิ้วดาบตาคมหาญ หรือคนธรรมดาในเมืองที่รูปโฉมไม่สะดุดตา]