[สถานที่: เรือนแยกห้องหลอมยา ตำหนักตระกูลเสิน ชานเมืองตะวันออกของเมืองจินหลิง]
[เวลา: ปีเทียนอู่ที่สี่ วันที่ 2 เดือน 8 ยามเซิน เค่อที่หนึ่ง]
[โอสถคือสิ่งจำเป็นสำหรับยุทธภพทั้งมวล]
[ไม่ว่าตระกูลขุนนางผู้ทรงอำนาจหรือสำนักใหญ่ ล้วนมีผู้เชี่ยวชาญด้านนี้ทั้งสิ้น!]
[ส่วนผีเฒ่าตรงหน้า ดูท่าก็มิได้ด้อยไปกว่าใคร]
[การหลอมยาโดยใช้เลือดเป็นวิธีต้องห้าม ทำให้เขาดูราวกับผีร้าย]
[เจ้าไม่ได้สนใจเรื่องเหล่านี้ จิตใจทั้งหมดของเจ้าจดจ่ออยู่กับการเคลื่อนไหวของผีเฒ่าผู้นี้ในยามนี้]
[การหลอมยาเป็นวิชาที่กว้างขวางและลึกซึ้ง]
[ทว่าท่านหมอเฉาเบื้องหน้ากลับมิได้ถือสาที่เจ้าจ้องมอง ในห้องหลอมยาแห่งนี้ ท่ามกลางวันคืนที่พรุ่งนี้อาจไม่รอดชีวิต ดูเหมือนคนอื่น ๆ ก็ไม่มีใจไปสนใจการกระทำของเขาเช่นกัน]
[ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ เจ้าตัดสินใจว่า…]
[1. กลับไปพักผ่อน: เลือดที่สูญเสียไปทำให้ร่างกายของเจ้าอ่อนแรงถึงขีดสุด เจ้าได้ยินจาก ‘เพื่อนร่วมงาน’ ข้างกายว่า ผีเฒ่าจะเก็บเลือดจากแต่ละคนได้มากที่สุดวันละครั้งเท่านั้น! ดังนั้น ต่อให้เจ้าจากไป เขาก็ไม่หาเรื่องเจ้า]
(พลิกชะตาฟ้า: ภารกิจพลิกชะตาฟ้าจบลงด้วย ‘ไร้ความสามารถ’: ท่านหมอเฉาจะไม่สนใจเจ้าอีกต่อไป และมองเจ้าเป็นเพียงเด็กเก็บเลือดธรรมดา)
[2. ดูต่อไป: แม้ตกอยู่ในสถานการณ์ยากลำบาก เจ้าก็ยังไม่ละทิ้งโอกาสในการเรียนรู้และเอาชีวิตรอด ต่อให้ดูเหมือนเปล่าประโยชน์ เจ้าก็ยังไม่ยอมแพ้ และตรงหน้าก็คือโอกาสอันดี]