"ศิษย์ผู้เฒ่ามีอาจารย์ผู้หนึ่ง ผู้คนเรียกขานว่าหมอปีศาจ วิทยายุทธ์ด้านแพทย์และการเล่นแร่แปรธาตุล้วนเลื่องชื่อเป็นเลิศ! พูดไปก็น่าขวยเขิน ข้าแม้ถูกเรียกขานว่าหมอเทวดา แต่สิ่งที่ได้เรียนรู้มานั้นเทียบไม่ถึงเสี้ยวหนึ่งของอาจารย์ เพียงแค่มีชื่อเสียงอยู่ในมุมหนึ่งของราชวงศ์ต้าฉีเท่านั้น! หากท่านผู้นั้นยังอยู่ บางทีอาจมีหนทางบ้าง"
"หมอปีศาจ?"
กู้หานดีใจอยู่ในใจ
"เขาอยู่ที่ใด?"
"พูดถึงเรื่องนี้..."
หมอเทวดาเซวียยิ้มอย่างขมขื่น
"ข้าไม่ได้ยินข่าวคราวของท่านผู้นั้นมาหลายสิบปีแล้ว"
หลายสิบปี...
กู้หานรู้สึกหนาวเยือกลงไปอีกครั้ง
ตัวเองรอได้ แต่อาฉ่ารอไหวหรือ...
"คุณชายน้อย..."
อาฉ่าเข้าใจความหมายในคำพูดของทั้งสองคนแล้ว รู้สึกเศร้าสร้อยเป็นอย่างมาก
"อาฉ่าจะตายแล้วหรือ?"
"..."
"อาฉ่าไม่กลัวตาย แต่อาฉ่าอาลัยไม่อยากจากคุณชายน้อยไป..."
"วางใจได้!"
กู้หานเจ็บปวดในใจ โอบกอดนางแน่น
"ข้าจะไม่มีทางปล่อยให้เจ้าตาย!"
"ข้าจะต้องหาหนทางรักษาเจ้าให้ได้ นี่คือคำมั่นสัญญาที่ข้ามีต่อเจ้า! เจ้ารู้ดี ข้าไม่เคยหลอกเจ้า!"
"เฮ้อ..."
หมอเทวดาเซวียไม่รู้ว่านึกถึงสิ่งใด ถอนหายใจยาวอีกครั้ง
"ช่างเป็นเด็กสาวที่งดงามบริสุทธิ์ น่าเสียดายนัก!"
ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง
เขาหยิบขวดยาเล็กๆ ออกมาอีกหนึ่งใบ สีทองบริสุทธิ์ ตัวขวดสลักลวดลายวิจิตรนับไม่ถ้วน ดูมีค่ายิ่งกว่าขวดหยกเมื่อครู่มากนัก
"นี่คือยาบำรุงจิตวิญญาณ"
"เป็นของที่อาจารย์ฝากไว้ให้ข้าก่อนจากลา ตอนแรกตั้งใจไว้ว่าจะใช้เพื่อทะลวงสู่ขั้นเทพญาณ แต่ข้ากลับมีวาสนาพบเจอหนทางอื่น จึงไม่ได้ใช้มัน ยาที่ท่านผู้นั้นปรุงขึ้น ประสิทธิภาพย่อมไม่ธรรมดา เอาละ...มอบให้เจ้าแล้วกัน พอจะช่วยได้บ้างในยามนี้"
"ผู้อาวุโสเซวีย!"
หัวหน้าสำนักหลี่ร้อนใจจนกระโดดโลดเต้น
"นั่นคือยาที่หมอปีศาจปรุงด้วยมือตัวเองนะท่าน..."
"อย่างไร!"
หมอเทวดาเซวียสีหน้าเคร่งขรึมลง
"ของของข้าเอง จะมอบให้ใคร ยังต้องขออนุญาตเจ้าอีกหรือ!"
เขามีนิสัยอ่อนโยน
ที่พูดออกมาได้ขนาดนี้ แสดงว่าโกรธจัดจริงๆ แล้ว
"ข้าน้อยไม่กล้า ไม่กล้า!"
หัวหน้าสำนักหลี่รีบยิ้มเอาใจ
"เป็นข้าน้อยเองที่ผิดกฏระเบียบ ขอผู้อาวุโสเซวียอย่าถือสา"
ในใจเขาก็ฉงนไม่น้อย