เพียงแค่มองแวบเดียว
กู้หานก็เลื่อนสายตากลับ เดินทางต่อไป
เขากับหลิวอิงรู้จักมักคุ้นกันมาตั้งแต่เด็ก ย่อมเข้าใจนิสัยนางอย่างถ่องแท้ รู้ดีว่าใต้รูปโฉมงดงามไร้ที่ตินั้น ซ่อนเร้นหัวใจที่โหดเหี้ยมอำมหิต ตัดขาดซึ่งความรักความผูกพันเพียงใด
อีกทั้ง
ในใจเขา
หลิวอิงงดงามยิ่งก็จริง แต่เทียบอาฉ่าไม่ได้เลยแม้แต่น้อย
……
ครั้งหนึ่ง
คนหนึ่งคืออัจฉริยะอันดับหนึ่งแห่งเมืองเทียนอู่
อีกคนคือนางงามอันดับหนึ่งแห่งเมืองเทียนอู่
ทุกผู้คนต่างคิดว่าพวกเขาเหมาะสมกัน แม้แต่เจ้าสำนักหลิวหยวนก็มีเจตนาให้ทั้งคู่ลงเอยกัน
และด้วยการเข้าหาอย่างจงใจของนาง ยิ่งทำให้นางกับกู้หานมีมิตรภาพไม่น้อย
แน่นอน
เรื่องเหล่านี้ล้วนเกิดขึ้นก่อนที่กู้หานจะถูกทำลาย
“หืม?”
สีหน้าของนาง กลับถูกชายข้างกายจับสังเกตได้
“ทำไม เจ้ารู้จักเขาหรือ?”
“ไม่ค่อยคุ้น”
หลิวอิงส่ายหน้า คล้ายไม่อยากเอ่ยถึงกู้หานมากนัก
“กลับเป็นองค์ชายเจ็ด พระองค์ทรงฐานะสูงศักดิ์ ไม่นึกเลยว่าจะเสด็จมายังเมืองเทียนอู่เล็ก ๆ แห่งนี้”
“แค่ก ๆ…”
องค์ชายเจ็ดกระแอมเสียงเบาหลายครั้ง
“เมืองเทียนอู่เล็กก็จริง แต่ป่าหวงเสียทอดยาวหมื่นลี้ เต็มไปด้วยสมุนไพรวิเศษและโอสถล้ำค่ามากมายเหลือคณานับ พอดีกับที่ผู้อาวุโสเซวียมาที่นี่เพื่อหายา…แค่ก ๆ ข้าเพียงติดตามเขามาดูความคึกคักเท่านั้น”
“ผู้อาวุโสเซวีย? หรือว่า…คือท่านหมอเทวดาเซวียผู้นั้น?”
หลิวอิงไม่อาจรักษาสีหน้าสงบนิ่งได้อีก
หมอเทวดาเซวีย ฝึกฝนล้ำลึก วิชาแพทย์เหนือสามัญ แถมยังอัธยาศัยถ่อมตน จิตใจเมตตากรุณา มีชื่อเสียงโด่งดังยิ่งในแคว้นต้าฉี
“ถูกต้อง”
องค์ชายเจ็ดกระแอมอีกหลายครา ใบหน้าเผยให้เห็นความซีดขาวราวป่วยไข้
“คือท่านผู้อาวุโสนั่นแหละ”
พลางกล่าว
เขาทอดสายตาลึกล้ำ มองไปยังทิศทางของป่าหวงเสีย
หวังว่า…
ผู้อาวุโสเซวียครั้งนี้จะมีวิธีบ้างเถิด
พิษเย็นในร่างของเขา ประวิงเวลาต่อไปอีกมิได้แล้ว
……
ฟ้าค่อย ๆ มืดลง
กู้หานเดินหน้าไม่หยุด พลางสัมผัสรับรู้การเปลี่ยนแปลงในร่างอย่างละเอียด
พลังฝึกฝนแม้จะเหลือเพียงขั้นรวมลมปราณสี่ แต่ดูเหมือนเพราะเส้นลมปราณที่เกิดใหม่นั้นมหัศจรรย์เกินไป แม้แต่พลังวิญญาณในร่างก็ยังบริสุทธิ์และเข้มข้นกว่าแต่ก่อนมาก
แน่นอนว่า
อานุภาพเวลาลงมือของเขาในตอนนี้ ย่อมสูงกว่าขั้นรวมลมปราณสี่มากนัก!
“โฮก!”
ทันใดนั้น เสียงคำรามคราหนึ่งดังขึ้นไม่ไกล
กู้หานชะงักฝีเท้า
อสูร!
ฉัวะ!
ชั่วขณะต่อมา
หมาป่าอสูรตัวหนึ่งที่ยาวเกินสามเชียะปรากฏตรงหน้า!
นัยน์ตาเต็มไปด้วยความกระหายเลือดและโหดเหี้ยม เขี้ยวมีน้ำลายหยดย้อยไม่ขาด จ้องเขม็งไปที่กู้หาน
อสูรขั้นหนึ่ง!
เช่นเดียวกับมนุษย์
ระหว่างอสูรย่อมมีระดับขั้นแบ่งแยก
ขั้นหนึ่ง ขั้นสอง…เทียบเคียงขั้นฝึกฝนต่าง ๆ ของมนุษย์
เล่าลือกันว่า หากอสูรวิวัฒนาการถึงขั้นสูงแล้ว จะสามารถกลายร่างเป็นมนุษย์ เรียกขานตนเองว่าเผ่าอสูร นอกจากจะมีพรสวรรค์และทักษะที่ติดตัวมาแต่กำเนิดแล้ว ยังฝึกฝนวิชาลับต่าง ๆ ของมนุษย์ได้อีกด้วย แข็งแกร่งถึงขีดสุด
กู้หานย่อมไม่เคยเห็น
อสูรในป่าหวงเสีย สูงสุดที่เขาเคยพบก็เพียงขั้นสาม พอดีกับขั้นทะลวงทวารของมนุษย์
“โฮก!”
หมาป่าอสูรคำรามอีกคราหนึ่ง ทิ้งเงาพร่าเลือนไว้ พุ่งเข้าใส่กู้หาน!
“อา!”
อาฉ่าตื่นตกใจทันที ร้อนใจยิ่งนัก
“นายท่าน ระวัง!”
“ไม่เป็นไร!”
กู้หานเอ่ยเสียงทุ้ม “จับให้แน่น!”
ฉัวะ!
พลางกล่าว เขาชูดาบยาวในมือขึ้น ฟาดฟันใส่หมาป่าอสูรตรงหน้า!
บนคมดาบ
มีประกายแสงจาง ๆ แวบหนึ่งแล่นผ่าน!
พรวด!
เสียงเบาหนึ่งดังขึ้น
หมาป่าอสูรกลับไม่มีแม้เสียงร้อง ถูกดาบยาวผ่ากลางร่างเป็นสองซีกโดยตรง!
รอยแยกเรียบสนิทยิ่ง!
ราวกับหน้ากระจก!
กู้หานยกดาบยาวขึ้น มองคมดาบที่เต็มไปด้วยรอยบิ่น ครุ่นคิด
ดาบพัง ๆ เล่มนี้
เป็นของที่กู้เทียนตอนเก็บเขาได้ เจออยู่ข้างกาย เป็นเบาะแสเพียงหนึ่งเดียวที่ตามหารากเหง้าของเขาได้ หลายปีมานี้เขาจึงรักษาดาบยาวนี้ไว้ดั่งสมบัติล้ำค่า ไม่เคยห่างกาย
และเมื่อครู่
พลังวิญญาณในร่างของเขากลับสร้างเสียงสะท้อนกับดาบยาวอย่างจาง ๆ!
เรื่องนี้กระจ่างแจ้งยิ่งแล้ว
คัมภีร์ต้าเหยี่ยน
ซ่อนอยู่ในดาบยาวเล่มนี้มาตลอด!
ส่วนตราทองนั่น…
“นายท่าน”
บนแผ่นหลัง ใบหน้าเล็กของอาฉ่าเต็มไปด้วยความประหลาดใจ
“เมื่อครู่ท่านยอดเยี่ยมนักเลยเจ้าคะ!”
“งั้นหรือ”
กู้หานเก็บความคิดคืนมา ลูบศีรษะเล็กของนาง ยิ้มอย่างอ่อนโยน
“หิวแล้วใช่ไหม นายท่านจะ…”
เขากำลังจะจัดเก็บซากหมาป่าอสูร ทว่าสีหน้ากลับเปลี่ยนไปฉับพลัน
ค่อย ๆ วางอาฉ่าลง เขามองไปยังที่ไกลในยามพลบค่ำ ใบหน้าเต็มไปด้วยความเย็นเยียบ
“ออกมาเถิด!”
“จ๊ะ จ๊ะ จ๊ะ”
เสียงเย้ยหยันหนึ่งดังแทรกมา
“ดูท่ายาโอสถเม็ดนั้นของข้า จะทำให้อาการบาดเจ็บของท่านชายกู้ฟื้นฟูไปไม่น้อยเลยนะ ไม่ทราบว่าท่านชายกู้จะเอาอะไรมาตอบแทนข้าเล่า?”
พลางกล่าว
ร่างอ้วนอุ้ยหนึ่งเดินออกมาจากเงามืด
กลับกลายเป็นเจ้าของร้านโอสถอ้วนเมื่อกลางวันนั่น!
“เอ๊?”
อาฉ่าย่อมจำเขาได้
“ท่านหรือ?”
“อาฉ่า เจ้ารู้จักเขาหรือ?”
“เจ้าค่ะ!”
อาฉ่าดูดีใจเล็กน้อย
“นายท่าน เขาเป็นคนดีนะเจ้าคะ ยาโอสถเม็ดนั้นเขายกให้ข้า…”
นางไร้เล่ห์กล ชัดเจนว่าถูกหลอก แต่กลับคิดว่าคนอื่นช่วยตน เล่าเรื่องตอนกลางวันอย่างตื่นเต้นดีใจ
“เช่นนั้นรึ”
กู้หานหรี่ตาลง
“กระทั่งอาฉ่ายังหลอก ดูท่า เจ้าจะเป็นคนชั่วช้าจริง ๆ!”
“หึหึ”
เจ้าของร้านอ้วนไม่ใส่ใจ
“ด้วยการกระทำของท่านชายกู้ เกรงว่าคงไม่มีสิทธิ์ว่าข้า! ไม่คิดว่าท่านชายกู้จะถูกทำลายถึงเพียงนี้แล้ว ยังมีของดีอย่างแก่นอสูรซ่อนอยู่ในตัวด้วย ถ้ารู้จักกาลเทศะ ก็รีบเอาแก่นอสูรที่เหลือในตัวส่งมาทั้งหมดเสีย ข้าอาจพิจารณาไว้ชีวิตเจ้า แต่หากท่านชายกู้ไม่ให้ความร่วมมือล่ะก็…”
พลางกล่าว
เขาเคลื่อนเข้าใกล้ช้า ๆ
ปลดปล่อยพลังกดดันออกมา ชัดเจนว่าเป็นพลังขั้นรวมลมปราณแปด!
ตอนนี้ทุกคนในเมืองรู้ว่ากู้หานไร้พลังแล้ว เขาคิดว่ากินกู้หานได้แน่ ย่อมทำตัวไม่เกรงกลัวสิ่งใด
“เอาแก่นอสูรหรือ?”
กู้หานนัยน์ตาเต็มไปด้วยเจตนาสังหารพุ่งพล่าน
“ก็เอาชีวิตมาแลก!”
ท่านพ่อบุญธรรมกู้เทียน
สาวใช้ผู้น้อยอาฉ่า
คือญาติเพียงสองคนในชีวิตของเขา ทั้งยังเป็นเกล็ดมังกรหงายของเขา!
เกล็ดมังกรหงายถูกแตะต้อง สิ่งที่ตามมาย่อมเป็นโทสะและจิตสังหารอันไร้สิ้นสุดของเขา!
“รนหาที่ตาย?”
เจ้าของร้านอ้วนหัวเราะเย็นหนึ่งครา พุ่งเข้าหากู้หานด้วยความเร็วที่ไม่สมกับรูปร่างยิ่ง!
“งั้นข้าก็จะสนองเจ้า!”
ฝั่งตรงข้าม
กู้หานเร่งพลังวิญญาณไม่มากในเส้นลมปราณถึงขีดสุด บนร่างดาบดำสนิท ทันใดนั้นมีประกายจาง ๆ สว่างขึ้น!
ชั่วพริบตา!
ร่างของทั้งคู่เฉียดสวนกัน!
ฉึก!
เสียงเบาหนึ่งดังขึ้น!
“เจ้า…”
เจ้าของร้านอ้วนร่างชะงักงัน เส้นเลือดหนึ่งที่ลำคอพลันปริแตก ร่วงลงไปข้างหน้าตึง ๆ!
ด้านหลังเขา
กู้หานร่างซวนเซไปเล็กน้อย
ตอนนี้พลังฝึกฝนยังไม่ฟื้นฟู ข้ามขั้นถึงสี่ขั้น ฆ่าปรปักษ์ได้ในดาบเดียว ย่อมต้องทุ่มเทเต็มกำลัง ใช้พลังไปมหาศาล
“นายท่าน!”
อาฉ่าใบหน้าเต็มไปด้วยความห่วงใย
“ท่านไม่เป็นไรนะเจ้าคะ?”
“ไป!”
กู้หานไม่กล้าชักช้าแม้แต่น้อย หาแก่นอสูรของหมาป่าอสูรออกมา แล้วค้นกวาดศพเจ้าของร้านอ้วนอีกครั้ง จากนั้นแบกอาฉ่าขึ้นหลัง มุ่งหน้าสู่ป่าหวงเสีย
เขาย่อมเข้าใจดี
ตอนนี้คนที่จับจ้องเขาอยู่ หาใช่เพียงแค่เจ้าของร้านอ้วนคนเดียวไม่
……
ราตรีดึกดื่นแล้ว
นับแต่กู้หานจากไป ก็ล่วงเลยมานานมากแล้ว
ศพของเจ้าของร้านอ้วน ย่อมดึงดูดแร้งที่ชื่นชอบซากเน่าจำนวนมากมาแย่งจิกกิน
พึ่บพั่บ!
ทันใดนั้น
ฝูงแร้งพลันบินหนีกระเจิงในทันใด!
ในความมืด กว่าสิบร่างเคลื่อนเข้าใกล้มาอย่างรวดเร็ว
“ผู้บัญชาการกู้!”
ผู้หนึ่งตรวจสอบศพเจ้าของร้านอ้วนและหมาป่าอสูรแล้ว มองไปด้านหลัง
“บาดแผลเรียบสนิท เหมือนกับลักษณะการตายของจางฝูพวกนั้น!”
“คือเขา!”
ผู้บัญชาการกู้ทอดสายตาไปยังป่าหวงเสียไกลโพ้น
“เขาซ่อนอยู่ในนั้นแน่ ตามไป!”
“ผู้บัญชาการ ป่าหวงเสียกว้างใหญ่ปานนี้ แถมยังมีอสูรอยู่เต็มไปหมด พวกเราแค่…”
“ก็ต้องตาม!”
ผู้บัญชาการกู้สูดลมหายใจลึก
“ลืมคำสั่งของนายน้อยแล้วหรือ? ตามทันเขาแล้ว ไม่ต้องไว้หน้า ฆ่าโดยตรง!”
“ขอรับ!”
……
ป่าหวงเสีย กว้างใหญ่ไพศาลยิ่ง
เพียงแค่พื้นที่รอบนอก ก็เต็มไปด้วยป่าดงพงไพร ภูผาล้อมรอบ ด้านในยังมีอสูรและแมลงพิษอีกนับไม่ถ้วน ทุกปีมีผู้ฝึกตนมากมายตายในนั้น
ยิ่งลึกเข้าไป
ก็ยิ่งอันตราย
ส่วนด้านในสุด ไม่มีผู้ใดรู้ว่ามีอะไร บางทีอาจเคยมีคนไป แต่ไม่เคยมีใครมีชีวิตออกมา
แน่นอน
ก็เพราะสภาพแวดล้อมที่ธรรมชาติสร้างเช่นนี้
ป่าหวงเสียจึงได้ก่อเกิดสมุนไพรวิเศษ โอสถล้ำค่า และสายแร่มีค่ามากมายเหลือคณานับ
ดังนั้นแม้จะอันตรายยิ่ง แต่ก็ยังมีผู้ฝึกตนอิสระมากมายเลือกมาลองเสี่ยงโชคที่นี่ อีกทั้งต่อให้หาสมุนไพรไม่เจอ เพียงแค่แก่นอสูรบนตัวอสูร ก็มีมูลค่าไม่น้อยแล้ว
……
พรวด!
ในป่าทึบอันเปลี่ยวร้างแห่งหนึ่ง
กู้หานสังหารอสูรขั้นหนึ่งหนึ่งตัวตามอำเภอใจ หลังจากยึดรังของมันแล้ว ค่อย ๆ วางอาฉ่าลงอย่างระมัดระวัง
“นายท่าน”
อาฉ่ากระทบแผล เจ็บจนน้ำตาร่วง
“เจ็บเหลือเกินเจ้าค่ะ…”
“ยัยเด็กโง่”
กู้หานทั้งขำทั้งปวดใจ
แบกเขาเดินทางมาไกลถึงเพียงนั้น ไม่ปริปากสักคำ ไม่คิดว่าตอนนี้ปลอดภัยชั่วคราวแล้ว กลับเผยนิสัยอ่อนแอแต่เดิมออกมา
“เจ้ารอหน่อย”
เขาปลอบเสียงนุ่ม
“ข้าจะรักษาแผลให้เจ้าเดี๋ยวนี้…หืม?”
ทันใดนั้น
สีหน้าของเขาเครียดขึ้นมา
“นายท่าน เป็นอะไรเพคะ?”
“มีคนพูด!”
“ขะ…ข้าไม่ได้ยินเลยเจ้าค่ะ!”
“มีคนจริง ๆ!”
กู้หานเป็นผู้ฝึกตน ประสาทหูย่อมเหนือกว่าคนธรรมดามาก ตั้งใจรับรู้อย่างละเอียด
“เหมือนว่า…กำลังด่าแม่!”
“แย่แล้ว!”
เหมือนจะรู้ถึงต้นตอของเสียง สีหน้าของเขาพลันดำมืดลง
เสียงด่าแม่นั้น…
กลับดังมาจากในสมองของเขา!