“ฉันต้องการให้เธอฟักไข่ฝูงผึ้งยามจำนวนมาก ต้องใช้เวลาเท่าไหร่?”
“ท่านเจ้าเมือง ถ้าให้น้ำผึ้งและคริสตัลพลังงานเพียงพอ ข้าฟักฝูงผึ้งได้ 5 หมื่นตัวภายในหนึ่งวัน!”
“เธอยังต้องการคริสตัลพลังงานด้วยเหรอ?”
เรื่องน้ำผึ้งนั้น ไป๋อวี้เข้าใจได้ ผึ้งเก็บน้ำหวานมาเพื่อเลี้ยงราชินีผึ้ง
แต่ไม่เคยได้ยินเลยว่าราชินีผึ้งต้องการคริสตัลพลังงาน!
ราชินีผึ้งไม่แสดงความรำคาญ อธิบายอย่างใจเย็นว่า
“ท่านเจ้าเมือง ข้าเป็นสิ่งมีชีวิตเวทมนตร์ ไม่ใช่สัตว์ร้ายธรรมดา ย่อมต้องการพลังงานหล่อเลี้ยง และพลังงานก็ต้องอนุรักษ์ไว้!!”
.......
น้ำเสียงราชินีผึ้งแม้จะเรียบเฉย แต่ไป๋อวี้กลับรู้สึกได้อีกครั้งถึงความเยาะเย้ย
“เธอคงได้ความรู้มหาศาลที่ไม่ใช่ของเธอเอง ประสบการณ์ชีวิตของเธอต้องรุ่มรวยแน่ๆ!!”
ราชินีผึ้งก้มหน้าลง น้ำเสียงแฝงความโศกเศร้า
“ท่านเจ้าเมืองเดาไม่ผิด ข้าเคยเป็นราชินีผึ้งยามของจอมเวทระดับตำนานคนหนึ่ง เรียนรู้ความรู้มากมายจากจอมเวทผู้นั้น เสียดายที่เขาเสียชีวิตไปแล้ว”
ไป๋อวี้ตบรังผึ้งเบา ๆ ปลอบโยนว่า
“เรื่องในอดีตไม่ต้องพูดถึงแล้ว ข้าสัญญาว่าเธอจะใช้ชีวิตอย่างมีความสุขในไอซินเกน”
“สิ่งที่เธอต้องการจะส่งมาให้เร็ว ๆ นี้ ส่วนที่เหลือก็ขึ้นอยู่กับเธอ!!”
“ทุกอย่างฝากไว้กับฉันเถอะ!”
ไป๋อวี้ส่ง[ฝูงผึ้งยาม]ให้โรเจอร์ ให้จัดที่อยู่ของราชินีผึ้ง และตอบสนองทุกความต้องการของนาง
หลังจากนี้อีกหนึ่งวัน ไอซินเกนจะมีฝูงผึ้งยามปรากฏขึ้นมากมาย เชื่อมโยงทุกคนเข้าด้วยกัน สร้างอินเทอร์เน็ตโทรศัพท์ของไอซินเกนเอง
“วันนี้เป็นวันที่แสนสนุกจริง ๆ !”
ไป๋อวี้ก้าวเดินอย่างคึกคัก กำลังจะกลับไปบังคับอัญเชิญต่อ เสียงของอายเวย์เออร์ก็ดังขึ้นเสียก่อน
“นายท่าน นายท่าน คานมาสมาแล้ว”
ไป๋อวี้พุ่งเข้าสู่โลกเงาทันที แล้วมาปรากฏที่[โรงเตี๊ยมฮีโร่]ในพริบตา เห็นร่างชราร่างนั้นนั่งหน้าเคาน์เตอร์ดื่มเหล้าอย่างเอิบอิบ
เขาสั่งให้ฝูงมังกรยักษ์ของกองพิทักษ์รออยู่ภายนอก ห้ามเข้าไปข้างใน
ไป๋อวี้ก้าวยาวสามก้าวเข้าไป เทเหล้าเติมแก้วเปล่าของคานมาสจนเต็ม
“อาจารย์ครับ ผมรออาจารย์จนผมขาวจนหัวแล้วนะครับ”