"ท่านเจ้าเมือง เป็นฝีมือพระเจ้าโดว่อครับ พระองค์เชื่อว่าการรวบอำนาจไว้ในมือคนเดียวไม่เป็นผลดีต่อการปกครอง จึงกระจายอำนาจให้ผู้ร่วมงานที่พระองค์เห็นว่ามีคุณธรรม" ปาโถกล่าว
ไป๋อวี้มองไปทางลูลู่ เขาไม่เชื่อถ้อยคำหวือหวาแบบที่มักเขียนกันในเอกสารทางการหรอก
ลูลู่เปิดปากว่า
"ท่านเจ้าเมือง ความจริงก็คือโลกโดว์มาใหญ่เกินไป พึ่งเมืองหลวงเพียงเมืองเดียวกับขุนนางที่แต่งตั้งขึ้นก็บริหารประเทศได้ไม่ทั่วถึง เลยต้องสร้างเมืองสาขาขึ้นมากมาย แล้วใช้เมืองสาขาเหล่านี้ควบคุมประเทศ!"
"การแบ่งแคว้นให้เจ้าเมืองปกครอง?"
ความคิดแรกที่ผุดในสมองของไป๋อวี้ก็คือการแบ่งแคว้นนั่นแหละ!
แต่แล้วก็รู้ตัวได้ทันทีว่าไม่ใช่
ไอซินเกนก็มีเมืองสาขาเช่นกัน ตราบใดที่เมืองหลักอยู่ในมือ ก็ควบคุมทุกอย่างในเมืองสาขาได้หมด
ค่าประสบการณ์ ทรัพยากรของเมืองสาขา ทั้งหมดต้องอยู่ใต้การควบคุมของเมืองหลัก ซึ่งโหดกว่าการแบ่งแคว้นแบบเก่ามาก
เมืองหลวงขอแค่ควบคุมเมืองสาขาทั้งหมด ก็ควบคุมแผ่นดินทั้งใบได้
การควบคุมแบบนี้เป็นการควบคุมฝ่ายเดียว แบบที่ต่อต้านไม่ได้เลย
ขณะที่ไป๋อวี้เพิ่งเข้าใจวิธีการควบคุมของโลกโดว์มา ทั้งตัวก็แข็งค้างอยู่กับที่
เขาดูเหมือนจะเข้าใจความหมายของคานมาสแล้ว!!
โบกมือให้ลูลู่กับปาโถที่ยังงงๆ กลับไป แล้วนั่งอยู่ในห้องฝึกบำเพ็ญ เร่งเชื่อมโยงทุกอย่างเข้าด้วยกัน
โลกโดว์มาต่างจากโลกสีน้ำเงิน ที่โลกสีน้ำเงินบริหารประเทศด้วยรัฐบาล
แต่โลกโดว์มาควบคุมผ่านเมืองสาขาจำนวนมาก
ควบคุมเมืองสาขาได้ ก็ควบคุมประชากร ทรัพยากร ค่าประสบการณ์ และทุกสิ่งทั้งโลกได้
การปกครองประเทศไม่จำเป็นต้องลงลึกถึงท้องถิ่น แค่บริหารเมืองสาขาก็พอ เมืองสาขาเปรียบเสมือนหนวดยื่นออกไปยังทุกหนแห่งของโลก ควบคุมทั้งโลกไว้แน่นหนา
ส่วนหนทางสู่ความเป็นเทพของเขา ก็คือต้องเลี้ยงต้นไม้โลก ให้มันเติบโต
การเติบโตของต้นไม้โลกต้องใช้ทรัพยากรในปริมาณที่น่าสยองเกินจินตนาการ
พึ่งไอซินเกนแห่งเดียวไม่ได้ จำเป็นต้องมีเมืองมากขึ้น แม้กระทั่งโลกอีกหลายโลกมาหล่อเลี้ยงทรัพยากร