กระบวนการต่อสู้ทั้งหมดนั้นอันตรายถึงชีวิตจริง ๆ
ไป๋อวี้วางกับดักมิติที่รุนแรงที่สุดไว้อย่างพิถีพิถัน โดยสลักเวทมนตร์ลงบนแก่นมังกรและอัญมณีชั้นนำอื่น ๆ ล่วงหน้า เพื่อให้เวลาเปิดใช้กับดักมิติไม่ต้องสวดเวท แค่บี้แก่นมังกรกับอัญมณีให้แตกก็เปิดกับดักได้ทันที
พร้อมกันนั้นยังหยิบอัญมณีมิตินับหมื่นเม็ดออกมาเพิ่มพลังทำลายของกับดักมิติ
สำเร็จในการกักขังเทพเจ้าแห่งก็อบลิน แจ็กคาล และโทรลล์ ล็อกกี้คันคูร์ไว้ข้างใน
แต่ใครจะไปคิดว่าเทพแห่งก็อบลิน แจ็กคาล และโทรลล์อย่างล็อกกี้คันคูร์จะได้รับการจับตาจากทั้งโลก กลายเป็นสิ่งมีชีวิตคล้ายบุตรแห่งชะตากรรม
บาดหนักแค่ไหนแค่ร้องสองสามครั้งก็ฟื้น ตีก็ไม่ตาย ยังยิ่งตียิ่งดุดันขึ้น!!
ช่างไม่สมเหตุสมผลเอาซะเลย
แต่ผ่านการรบครั้งนี้ ทำให้ไป๋อวี้รับรู้ถึงความแข็งแกร่งของเหล่าเทพ
ล็อกข่านคูเอ่อร์ยังไม่มีอาณาเขตเทพของตัวเอง ไม่มีสิ่งก่อสร้างอย่างวิหารวิญญาณผู้กล้าของตนเอง ทว่าเพียงอยู่ในโลกของตัวเองก็ปลดปล่อยพลังที่แข็งแกร่งรุนแรงถึงเพียงนี้
แล้วเหล่าเทพเก่าแก่ที่มีทั้งอาณาเขตเทพและวิหารวิญญาณผู้กล้าจะแข็งแกร่งอีกแค่ไหน?
การรบกับล็อกข่านคูเอ่อร์ ถือเป็นการซ้อมรบล่วงหน้าสำหรับสงครามกับเหล่าเทพเก่าแก่ในอนาคตได้อย่างสมบูรณ์
เทพเก่าแก่ในอาณาเขตเทพของตนเอง ก็เหมือนล็อกข่านคูเอ่อร์หลังได้ลักษณะบุตรแห่งชะตากรรมไปแล้ว
พลังเทพไร้ขีดจำกัด ตียังไงก็ไม่ตาย!!
เขาสามารถใช้มังกรยักษ์กับปีศาจใหญ่กองซ้อนกันจนเหนื่อยตายได้เฉพาะเทพที่อ่อนแอที่สุด แต่เป็นความฝันลม ๆ แดง ๆ ที่จะกองตายเทพเก่าแก่สักตน!!
“โรเจอร์”
บนกำแพงเมือง โรเจอร์ได้ยินเสียงที่ส่งผ่านมาที่หูจากผึ้งกลายร่างของทหารยาม จึงวิ่งมาทันที
“ท่านเจ้าเมือง!”
“จัดตั้งกลุ่มปฏิบัติการต่างโลกขึ้นหนึ่งกลุ่ม รับผิดชอบโลกนี้โดยเฉพาะ”
“คืบหน้าให้เร็วที่สุด ไม่ต้องคิดเรื่องความยั่งยืนของทรัพยากร และไม่ต้องสนใจปัญหาความเสียหายต่อโลก”
“ต้องรีบนำเสบียงสิ่งของที่ไอซินเกนต้องการกลับมาให้ได้โดยเร็วที่สุด!”
“ท่านเจ้าเมือง ผมเข้าใจแล้วว่าต้องทำอย่างไร!!”