เจียงเต๋อฮวาเหลือบมองเจียงเต๋อฟู่
เขายิ้มอยู่ก็จริง แต่แววตากลับไม่อบอุ่น เห็นชัดว่าไม่เต็มใจ
ก็เข้าใจได้ เขาออกไปเป็นทหารตั้งหลายปี ได้เห็นโลกกว้างแล้ว จะยังมาสนใจสะใภ้ชนบทที่ผู้ใหญ่จัดแจงให้ได้ยังไง?
อีกอย่าง เขาไม่กลับบ้านมาหลายปี ใครจะรู้ว่าในใจคิดอะไรอยู่บ้าง
เจียงเต๋อฮวาวางชามลงแล้วพูดแทรกอย่างเป็นธรรมชาติว่า “ป้าใหญ่ อาสะใภ้สาม พวกป้ารีบร้อนกันเกินไปแล้วนะคะ
พี่สามเพิ่งกลับมา ยังนั่งไม่ทันอุ่นก้นเลย ก็รีบจัดการเรื่องคู่ครองให้เขาแล้ว
เขาเป็นคนในกองทัพ เรื่องแต่งงานต้องได้รับอนุมัติจากทางกองทัพ จะตกลงกันเองตามใจชอบได้ยังไงคะ?”
ป้าใหญ่โบกมือ “โธ่เอ๊ย ขออนุมัติจากกองทัพจะยากอะไร? เขาเป็นถึงผู้บังคับกองพันแล้ว เรื่องแค่นี้ยังตัดสินใจเองไม่ได้หรือไง?”
“ก็ไม่แน่หรอกค่ะ”
เจียงเต๋อฮวาส่ายหน้า น้ำเสียงจริงจังเป็นงานเป็นการ “พี่ชายฉันอยู่ในกองทัพ ระเบียบวินัยเข้มงวดจะตาย
อีกอย่าง สงครามยังไม่จบเลย เขาอยู่แนวหน้าทุกวัน จะเอาเวลาที่ไหนมาคิดเรื่องนี้?
ถ้าพวกป้าจัดการให้ตอนนี้ แล้วเขากลับไปอีก ฝ่ายผู้หญิงก็ต้องอยู่เหมือนเป็นม่าย แบบนั้นไม่เท่ากับทำร้ายเขาหรือคะ?”
พอคำพูดนี้หลุดออกมา ทั้งห้องก็เงียบกริบ
ผู้ใหญ่หลายคนมองหน้ากัน ไม่มีใครพูดอะไรต่อ ไม่ใช่เพราะถูกเธอพูดจนคล้อยตาม แต่เพราะไม่รู้จะตอบยังไงดี
เจียงเต๋อฟู่ต้องกลับไปจริง ๆ และไม่มีใครรู้ด้วยว่าจะได้กลับมาอีกเมื่อไร
ถ้าแต่งเมียแล้วทิ้งไว้ที่บ้าน ไม่ต่างอะไรกับปล่อยให้เป็นม่ายทั้งเป็น พูดออกไปก็ฟังไม่ดี
เจียงเต๋อฟู่แอบโล่งใจ
เขากำลังกลุ้มอยู่พอดีว่าจะปฏิเสธยังไง น้องสาวพูดได้ตรงประเด็นพอดี