ตอนเย็น เจียงเต๋อฟู่ไม่ได้กินข้าวที่บ้าน
เขาหิ้วขนมไปสองห่อ น้ำตาลแดงหนึ่งชั่ง และเหล้าอีกหนึ่งขวด ไปบ้านลุงใหญ่
ป้าสะใภ้ใหญ่กับลุงใหญ่อยู่กันพร้อมหน้า พอเห็นเขามาก็ดีใจจนออกนอกหน้า “เต๋อฟู่มาแล้ว เข้ามาเร็ว เข้ามาเร็ว”
ป้าสะใภ้ใหญ่รีบเชื้อเชิญเขาเข้าไปในบ้าน “มาแล้วก็มาเถอะ ยังจะเอาของมาทำไมอีก”
“ลุงใหญ่ ป้าสะใภ้ใหญ่ นี่เป็นน้ำใจเล็ก ๆ น้อย ๆ ครับ”
เจียงเต๋อฟู่วางของลง แล้วยิ้มพูดว่า “หลายปีมานี้ผมไม่ได้อยู่บ้าน ต้องขอบคุณพวกท่านที่ช่วยดูแลเต๋อฮวากับพี่รองครับ”
“นั่นเป็นเรื่องที่ควรทำอยู่แล้ว พวกเราก็เป็นครอบครัวเดียวกัน จะพูดเรื่องดูแลไม่ดูแลอะไรกัน”
ลุงใหญ่โบกมือ เรียกให้เขาขึ้นไปนั่งบนเตียงเตา
ป้าสะใภ้ใหญ่รีบเข้าครัวไปเตรียมอาหาร ผัดไข่หลายฟอง หั่นเนื้อหมักมาชิ้นหนึ่ง นึ่งแป้งข้าวโพด แล้วนำมาเสิร์ฟ
“ที่บ้านไม่มีของดีอะไร อย่าถือสาเลยนะ”
“แค่นี้ก็ดีมากแล้วครับ ป้าสะใภ้ใหญ่”
เจียงเต๋อฟู่นั่งลง ดื่มเหล้ากับลุงใหญ่สองจอก
ระหว่างดื่มก็พูดคุยเรื่องราวตลอดหลายปีที่ผ่านมา
ลุงใหญ่ถามเรื่องในกองทัพ ถามว่าเขาได้เป็นนายทหารยศสูงแค่ไหน แล้วก็ถามว่ารบเป็นอย่างไรบ้าง
เจียงเต๋อฟู่ตอบแต่เรื่องที่พอจะพูดได้อย่างคร่าว ๆ ดื่มไปได้ครึ่งทาง บทสนทนาก็วกเข้าสู่เรื่องแต่งงานของเต๋อฮวา
“เต๋อฟู่ เรื่องดูตัวกับตระกูลหวังนั่น แกคิดยังไงกันแน่”
ลุงใหญ่วางจอกเหล้าลง มองเขา “หวังเถี่ยจู้เป็นหนุ่มที่ดีจริง ๆ ร่างกายแข็งแรง ทำงานก็คล่องแคล่ว
แค่ฐานะทางบ้านธรรมดา พ่อแม่ก็เป็นชาวนาซื่อ ๆ
เขาอยากเป็นทหารจริง ๆ ถ้าได้ติดตามแกไป วันหน้าก็มีอนาคต