เมื่อฟ่านเซิ่งเหมยเห็นว่าพวกเขาตกลงแล้ว วันนั้นเธอก็ไปหาพี่สะใภ้ลูกพี่ลูกน้องเพื่อสรุปเรื่องให้เรียบร้อย ทั้งยังเบิกค่าแรงล่วงหน้าครึ่งเดือนและกำชับข้อควรระวังไว้สองสามข้อ
วันถัดมาเธอเก็บข้าวของ ซื้อตั๋วเดินทางกลับเซี่ยงไฮ้
ชีวิตกลับเข้าสู่ร่องเดิมอีกครั้ง
เธอไปเรียน แช่อยู่ในห้องอ่านหนังสือ เขียนนิยาย และคอยดูหุ้นตามปกติ
เพียงแต่ทุกเดือน นอกจากเงินค่าครองชีพ 1,000 หยวนที่ให้ทางบ้านแล้ว เธอยังโอนเงิน 600 หยวนให้พี่สะใภ้ลูกพี่ลูกน้องเป็นค่าแรงต่างหาก
ก่อนจากมา เธอตั้งใจให้เบอร์โทรศัพท์มือถือของตัวเองไว้กับอีกฝ่าย บอกว่าถ้ามีเรื่องอะไรก็โทรหาเธอได้โดยตรง ไม่ต้องผ่านพ่อแม่สูงวัย
พี่สะใภ้ลูกพี่ลูกน้องรับค่าแรงจากเธอ จึงใส่ใจทำงานเป็นธรรมดา ทุกสัปดาห์จะโทรมาหาเธอหนึ่งครั้ง
เล่าเรื่องสุขภาพของพ่อแม่สูงวัย เรื่องกินอยู่เป็นอย่างไร บางครั้งก็พูดถึงนิสัยขี้หงุดหงิดของทั้งคู่สักสองสามคำ
ช่วงแรกพ่อแม่สูงวัยยังวางมาดเป็นผู้ใหญ่ คอยจับผิดพี่สะใภ้ลูกพี่ลูกน้องอยู่เสมอ ไม่ก็หาว่าผัดผักเค็มไป ไม่ก็ว่ากวาดพื้นไม่สะอาด
แต่พี่สะใภ้ลูกพี่ลูกน้องไม่ใช่คนที่จะยอมให้รังแก ทุกครั้งก็สวนกลับทันควัน
“เสี่ยวเหมยกำชับไว้แล้วว่าพวกคุณความดันกับหัวใจไม่ดี ต้องกินอาหารรสอ่อนหน่อย ใส่เกลือเยอะไม่ดีต่อสุขภาพนะคะ”
ไม่อย่างนั้นก็หันไปโทรศัพท์บ่นกับฟ่านเซิ่งเหมยสองสามคำ
ทุกครั้งที่ฟ่านเซิ่งเหมยโทรกลับไป เธอไม่ทะเลาะกับพ่อแม่สูงวัย แค่เตือนพวกเขาเบา ๆ อย่างพอเหมาะ
“ถ้าคิดว่าพี่สะใภ้ทำได้ไม่ดี งั้นฉันจะบอกเธอว่าไม่ต้องมาอีกแล้วนะคะ
ฉันจะเก็บค่าแรงไว้ แล้วส่งเงินค่าครองชีพให้พวกคุณเพิ่มเดือนละ 200 หยวน ส่วนเรื่องอาหารกับทำความสะอาดก็จัดการกันเองแล้วกันค่ะ”
พอได้ยินแบบนั้น พ่อแม่สูงวัยก็ยอมอ่อนลงทันที
แค่ทำกับข้าวเองยังลำบาก แล้วจะขาดคนช่วยได้อย่างไร
หลังจากเจอแบบนี้อยู่หลายครั้ง พวกเขาก็ไม่กล้าจับผิดอีก ใช้ชีวิตอย่างสงบเรียบร้อย พี่สะใภ้ลูกพี่ลูกน้องว่าอย่างไรก็ว่าตามนั้น