เผลอแวบเดียว ลูกแฝดชายหญิงก็อายุ 3 ขวบแล้ว
ลูกชายชื่อเสิ่นมู่หยาง ส่วนลูกสาวชื่อเสิ่นมู่เยว่ เด็กทั้งสองน่ารักน่าเอ็นดูราวกับตุ๊กตาปั้น ใครเห็นเวลาออกไปข้างนอกก็ชมว่าน่ารักน่าชัง
น่ารักก็น่ารักจริง แต่ซนก็ซนจนบ้านแทบแตก ทั้งปีนขึ้นหลังคา ทั้งรื้อข้าวของก่อเรื่อง แต่ละคนเก่งกันคนละแบบ บ้านจึงวุ่นวายทุกวัน
เต๋อฮวาตั้งใจแน่วแน่ว่าจะเป็นแม่เข้มงวด พอลูกสองคนก่อเรื่อง เธอก็ทำหน้าขึงขังอบรมเสียงดังลั่น วางท่าดุเต็มที่
แต่เด็กสองคนฉลาดเป็นกรด รู้ทันว่าแม่เป็นแค่เสือกระดาษ ภายนอกดูดุ แต่จริง ๆ ไม่กล้าตีไม่กล้าดุ พออบรมเสร็จ หันกลับไปก็ซนต่อเหมือนเดิม
ผิดกับเสิ่นเหิงที่ใจเย็นอ่อนโยนอยู่เสมอ แทบไม่เคยขึ้นเสียงใส่ลูก แต่เด็กสองคนกลับกลัวเขาที่สุด
ครั้งหนึ่งมู่หยางเทแอลกอฮอล์สำหรับใช้ทางการแพทย์ที่เต๋อฮวาวางไว้บนโต๊ะไปครึ่งขวด แล้วผสมน้ำทำเป็น “ยา” ฉีดให้ตุ๊กตาผ้า จนเลอะเทอะไปหมด
เต๋อฮวาเท้าเอวอบรมอยู่ตั้งนาน เจ้าตัวเล็กก็ยังเชิดหน้าไม่ยอมรับผิด
เสิ่นเหิงกลับจากทำงาน ได้ฟังเต๋อฮวาเล่าเรื่องทั้งหมดก็ไม่ได้โกรธ เขาเพียงย่อตัวลงมองลูกชาย แล้วพูดช้า ๆ พร้อมรอยยิ้ม
「มู่หยาง ของของแม่เอาไว้รักษาคน ห้ามหยิบมาเล่นส่งเดช
ครั้งนี้พ่อจะยกโทษให้ แต่ถ้าคราวหน้ายังทำอีก พ่อจะพาไปยืนที่ลานบ้าน ยืนจนพระอาทิตย์ตก เข้าใจไหม?」
น้ำเสียงของเขาราบเรียบ ใบหน้าก็ยังมีรอยยิ้ม แต่มู่หยางสบตาเขาแล้วก็ร้องไห้โฮ รีบสะอึกสะอื้นยอมรับผิด ตั้งแต่นั้นมาก็ไม่กล้าแตะอุปกรณ์ทางการแพทย์ของเต๋อฮวาอีกเลย
เต๋อฮวาที่ยืนมองอยู่ข้าง ๆ เบ้ปาก ที่แท้เธอตะโกนแทบตายทุกวัน ยังสู้เสิ่นเหิงยิ้มทีเดียวไม่ได้