มื้อนั้นเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและบรรยากาศครึกครื้น
เจียงเต๋อฟู่คีบกับข้าวให้เธอไม่หยุด บอกให้กินเยอะ ๆ เพราะอยู่โรงอาหารคนเดียวคงกินได้ไม่ดีนัก
อันเจี๋ยก็ช่วยพูดเสริมอยู่ข้าง ๆ ชวนให้เธอแวะมากินข้าวบ่อย ๆ บ้านก็แค่เพิ่มตะเกียบอีกคู่เท่านั้นเอง
เต๋อฮวายิ้มรับ แต่ในใจก็รู้ดี
แวะมากินข้าวบ่อย ๆ งั้นเหรอ? มานาน ๆ ครั้งถือเป็นน้ำใจ แต่ถ้ามาทุกวันก็จะกลายเป็นอีกเรื่อง
ระยะห่างทำให้ความสัมพันธ์งดงาม คำพูดนี้ใช้ได้ทุกที่
หลังกินเสร็จ บนโต๊ะก็เต็มไปด้วยจานชามที่ใช้แล้ว
เต๋อฮวาวางตะเกียบ ลุกขึ้นทำท่าจะเก็บโต๊ะ “พี่ชาย พี่สะใภ้ เดี๋ยวฉันล้างจานให้ค่ะ”
“ไม่ต้อง ๆ!” เจียงเต๋อฟู่รีบห้าม แล้วยื่นมือกดเธอกลับลงบนเก้าอี้
“จะให้เธอทำงานได้ยังไง นั่งคุยเป็นเพื่อนพี่สะใภ้เถอะ เดี๋ยวพี่จัดการเอง พี่ทำจนชินแล้ว ทำแป๊บเดียวก็เสร็จ”
พูดจบเขาก็รวบจานชามอย่างคล่องแคล่ว ยกไปทางห้องครัว
อันเจี๋ยนั่งอยู่ข้าง ๆ ไม่ได้ลุกขึ้นเช่นกัน เธอยิ้มแล้วพูดว่า “ปล่อยให้เขาทำเถอะ เขาทำจนชินแล้ว ถ้าฉันเก็บ เขายังบ่นอีกว่าทำไม่สะอาด”
เต๋อฮวาจึงนั่งลงตามน้ำ ไม่ได้เกรงใจต่อ
เดิมทีเธอก็แค่ทำท่าทำทางเท่านั้น ถ้าถึงขั้นถกแขนเสื้อล้างจานจริง ๆ นั่นต่างหากที่หาเรื่องใส่ตัว
นั่งอยู่ราวครึ่งชั่วโมง ท้องฟ้าก็มืดสนิทแล้ว เสียงประทัดจากที่ไกล ๆ ดังถี่ขึ้นเรื่อย ๆ เต๋อฮวาลุกขึ้นบอกลา
“พี่ชาย พี่สะใภ้ ดึกแล้ว ฉันขอตัวกลับก่อนนะคะ วันขึ้นปีใหม่วันแรกฉันมีเวรที่แผนก พรุ่งนี้ยังต้องตื่นแต่เช้าอีก”
“จะกลับแล้วเหรอ? นั่งต่ออีกหน่อยสิ อยู่รอปีใหม่ด้วยกันไง” เจียงเต๋อฟู่โผล่หน้าออกมาจากห้องครัว