วันนั้น หนานซีไปเยี่ยมอวิ๋นซูกับลู่หมิงปั๋วที่โรงพยาบาลด้วยกัน
ไม่คิดว่าพอเดินมาถึงโถงใหญ่ จู่ ๆ ก็มีหญิงชราท่าทางกระวนกระวายคนหนึ่งเข้ามาขวางทางพวกเขา
วินาทีต่อมา หญิงชราสะพายกระเป๋าเก่าโทรม ก่อนจะคุกเข่าลงตรงหน้าทั้งคู่ทันที น้ำตาไหลพรากพลางร้องไห้ฟูมฟายว่า “หมิงปั๋ว ลูกเขยที่ดี ฉันขอร้อง ช่วยลูกสาวฉันด้วย ช่วยลูกสาวฉันด้วยเถอะ!”
พอเห็นหญิงชราตรงหน้า ลู่หมิงปั๋วก็ยื่นมือไปพยุงเธอขึ้นมา “ลุกขึ้นก่อนครับ!”
แต่หญิงชรายืนกรานไม่ยอม ขณะร่ำไห้สะอึกสะอื้นก็จับมือทั้งสองข้างของลู่หมิงปั๋วไว้แน่น “ไม่ ถ้าคุณไม่รับปากว่าจะช่วยโหรวเอ๋อร์ ฉันก็ไม่ลุก!”
ลู่หมิงปั๋วขมวดคิ้วพลางนวดหว่างคิ้วอย่างปวดหัว “ผมเข้าใจความห่วงใยของคนเป็นแม่ แต่เซี่ยโหรวทำผิดกฎหมาย ต่อให้คุณมาหาผม ผมก็ช่วยอะไรไม่ได้”
หญิงชรายังไม่ยอมแพ้ “เป็นไปได้ยังไง หมิงปั๋ว? ฉันรู้ว่าหลายปีมานี้คุณเอาแต่โทษโหรวเอ๋อร์ โทษว่าเธอทำลายครอบครัวของคุณ”
“เธอทำผิดที่ให้อภัยไม่ได้จริง ๆ ฉันเคยตีเธอ ทั้งยังด่าเธอ แต่ลองคิดดูสิ อย่างน้อยเธอก็คลอดลูกให้คุณคนหนึ่ง”
“ถึงไม่มีความดีความชอบ ก็ยังมีความลำบากอยู่บ้าง วันนี้คนเป็นแม่อย่างฉันยอมคุกเข่าขอร้องคุณเพื่อโหรวเอ๋อร์ ฉันไม่ได้ขอให้พวกคุณกลับมาใช้ชีวิตด้วยกัน และไม่ได้ขอให้คุณยกโทษให้เธอ ฉันขอแค่ให้ทางรอดกับเธอสักทาง อย่าให้เธอต้องติดคุกเลย”