ตอนแรก ในสายตาของเธอมีเพียงเงาร่างเลือนราง
ไม่นาน ใบหน้าของลู่เจี้ยนเซินก็ค่อย ๆ ชัดเจนขึ้น
เมื่อรู้ว่าเธอฟื้นแล้ว ลู่เจี้ยนเซินก็ไม่อาจควบคุมตัวเองได้อีกต่อไป
เขาก้มลง ประคองแก้มของหนานซีไว้ด้วยสองมือ ก่อนจะจุมพิตหน้าผากเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่าด้วยความตื่นเต้น «ที่รัก ในที่สุดคุณก็ฟื้นแล้ว»
จนถึงตอนนี้ เขาถึงได้ปล่อยวางความกังวลและความหวาดกลัวในใจลงจริง ๆ
หนานซีขยับริมฝีปาก กำลังจะพูด แต่กลับพบว่าลำคอแห้งผากจนเปล่งเสียงไม่ออก
รู้ว่าเรื่องที่เธอเป็นห่วงที่สุดคืออะไร ลู่เจี้ยนเซินจึงรีบกุมมือเธอไว้ แล้วพูดอย่างอ่อนโยน «ผมรู้ว่าคุณอยากถามอะไร ไม่ต้องห่วงนะ ลูกปลอดภัยดี แข็งแรงมาก»
«เป็นเจ้าหญิงตัวน้อย น่ารักมากเลย»
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หนานซีก็คลายกังวลลงในที่สุด
จากนั้น รอยยิ้มบาง ๆ ก็ค่อย ๆ ปรากฏบนใบหน้าซีดเซียว
ดีจริง ๆ ลูกสาวของเธอแข็งแรงดี
สำหรับคนเป็นแม่แล้ว นี่คือคำพูดที่ไพเราะที่สุด
ซือมู่กับเนี่ยนชิงเองก็แทบรอไม่ไหว รีบเข้ามาหาเธอ
เมื่อเห็นหนานซีฟื้นแล้ว พวกเขาก็ดีใจมาก
«หม่าม้า ในที่สุดก็ฟื้นแล้ว!»
«พวกเราคิดถึงหม่าม้ามากเลย!»
คงเพราะได้ผ่านความหวาดกลัวที่เกือบต้องสูญเสียหนานซีมา เด็กทั้งสองจึงไม่ร่าเริงเหมือนปกติ กลับดูเงียบและว่าง่ายเป็นพิเศษ
ทั้งคู่จับมือหนานซีไว้คนละข้าง ดวงตาใสแจ๋วจ้องมองเธออย่างพินิจ ราวกับกลัวว่าพอหลับตาแล้วแม่จะหายไป