หลิวกุ้ยเซียงไม่โวยวายแล้ว เธอรอดูฉินฮ่าวยอมก้มหัว
หลี่ต้าป่าวยืนอยู่หลังพ่อ มุมปากยกขึ้น ดวงตาเต็มไปด้วยความลำพองใจ
หาเงินได้ตั้งพันแล้วไง?
พออยู่ต่อหน้าพ่อฉัน ก็ยังเป็นได้แค่หมารับใช้!
แต่แล้ว...
ฉินฮ่าวแบมือออกทั้งสองข้าง ยักไหล่ รอยยิ้มบนใบหน้าดูผ่อนคลายยิ่งกว่าพวกเขาเสียอีก
“ได้สิ! เอาตามที่ผู้ใหญ่บ้านว่าเลย”
เขาหันไปมองชาวบ้านที่เริ่มมามุงกันมากขึ้น แล้วขึ้นเสียงพูดอย่างเต็มเสียง
“ลุงป้าน้าอาทุกคนได้ยินแล้วใช่ไหม! ผู้ใหญ่บ้านพูดแล้วว่าจะไปแจ้งหน่วยรักษาความสงบ! งั้นรบกวนทุกคนไปที่อำเภอสักเที่ยว เชิญเจ้าหน้าที่หน่วยรักษาความสงบมาได้เลย ผมจะให้ความร่วมมืออย่างดี ถามอะไรก็ตอบหมด”
“เออ แบบนี้สิ คิดเลือกจ่ายเงินชดเชย...”
หลี่ซุ่นเกินพูดไปได้ครึ่งประโยค รอยยิ้มบนใบหน้าก็แข็งค้างฉับพลัน
เขาเบิกตากว้าง “เดี๋ยวก่อน เมื่อกี้แกพูดว่าอะไรนะ? แกเลือกแจ้งหน่วยรักษาความสงบงั้นเหรอ?”
“ใช่สิ”
ฉินฮ่าวทำหน้าไร้เดียงสา “ผู้ใหญ่บ้านไม่ได้บอกเหรอว่าให้ทำตามกฎหมาย ผมก็คิดว่าคุณพูดถูก เรื่องนี้ต้องให้ทางการตัดสิน”
“แกบ้าไปแล้วหรือไง?”
หลี่ซุ่นเกินขึ้นเสียงทันที สีหน้าเคร่งขรึมเปลี่ยนเป็นตกตะลึงและเดือดดาล “แกรู้ไหมว่ากำลังพูดอะไรอยู่? ถ้าหน่วยรักษาความสงบมา เรื่องที่แกทำร้ายคนก็หนีไม่พ้น! แกต้องติดคุกนะ!”
“ติดคุกงั้นเหรอ?”
ฉินฮ่าวหัวเราะเย็นชา
“ผู้ใหญ่บ้าน เลิกแสดงละครได้แล้ว”
เขาเดินไปข้างหน้าสองก้าว เข้าไปประชิดหลี่ซุ่นเกิน สายตาคมกริบ “ครอบครัวคุณสามคนกำลังวางแผนอะไรอยู่ คิดว่าผมไม่รู้จริง ๆ เหรอ?”