เสียงหัวเราะเบา ๆ ของชาวบ้านที่มุงดูพลันดังขึ้นพร้อมกัน แววตาเต็มไปด้วยความอิจฉา
“โห! ขุดเก่งอะไรขนาดนี้เนี่ย?”
“นี่ไม่ใช่แค่ดวงดีแล้ว นี่มันรู้ทางหากินบนหาดโคลนชัด ๆ!”
ใบหน้าของหลี่ต้าป่าวคล้ำลงทันตา หูร้อนผ่าว เสียหน้าไม่น้อย แต่ยังกัดฟันเถียงกลับ “แค่ดวงเฮงสุด ๆ ต่างหาก! ของดีบนหาดโคลนส่วนกลางถูกขุดไปหมดแล้ว แกก็แค่ฟลุกอยู่ไม่กี่ครั้ง รอดูเถอะ เดี๋ยวก็ขุดอะไรไม่ได้แล้ว!”
เขามั่นใจว่าฉินฮ่าวคงหมดแรงเต็มที
คนทั้งหมู่บ้านขุดกันมาตลอดครึ่งคืน ของดีคงหมดเกลี้ยงแล้ว ไม่มีทางมีใครขุดของดีได้ต่อเนื่องหรอก
แต่ในวินาทีถัดมา ฉินฮ่าวเล็งไปยังเนินโคลนที่นูนขึ้นเล็กน้อย สอดพลั่วเข้าไปเฉียง ๆ แล้วออกแรงงัด
ปูเขียวตัวโตหนักถึงหนึ่งชั่ง เนื้อแน่นเต็มกระดอง ไข่เต็มท้อง พลิกตัวออกมาพร้อมโคลนทะเลเปียกชื้น!
ขนาดของมันใหญ่กว่าของทุกชิ้นในตะกร้าของหลี่ต้าป่าวเสียอีก!
“ให้ตายเถอะ! ปูไข่หนักหนึ่งชั่ง! ขุดได้จากหาดโคลนส่วนกลางด้วยเหรอ?”
“ฉันหาของทะเลมาเป็นสิบกว่าปี ยังแทบไม่เคยขุดได้ตัวใหญ่ขนาดนี้จากหาดตื้นเลย!”
ชาวบ้านที่มุงดูอดไม่ไหว พากันหัวเราะครืน แววตาอิจฉาจนปิดไม่มิด
โชคดีครั้งหนึ่งอาจฟลุก สองครั้งอาจบังเอิญ แต่ถ้าสามครั้งก็เป็นฝีมือจริงแล้ว!
ใบหน้าของหลี่ต้าป่าวคล้ำเหมือนก้นหม้อ เดี๋ยวเขียวเดี๋ยวซีด อับอายจนอยากแทรกแผ่นดินหนี
หวังกั๋วจื่อที่ยืนข้าง ๆ ก็หดคอ ไม่กล้าพูดอะไรอีก ความกร่างก่อนหน้านี้หายวับไปหมด
ฉินฮ่าวจึงค่อยยืดตัวขึ้น เหลือบมองทั้งสองคนอย่างเรียบเฉย น้ำเสียงเจือแววเยาะหยันอยู่บ้าง
“ทำไมไม่พูดแล้วล่ะ? ไม่ใช่บอกว่าฉันขุดไม่ได้แม้แต่ขนปูสักเส้นหรือไง?”
แค่ประโยคสั้น ๆ ก็ทำเอาทั้งสองคนเถียงไม่ออก