ภายในห้องที่เดิมควรเงียบสงบ กลับมีร่างงดงามเพิ่มขึ้นมาอีกคน
ซูเจียวนอนนิ่งอยู่บนเตียงของเขา ขนตางอนยาวทอดเงาลงบนเปลือกตา ไม่รู้เพราะหลับลึกเกินไปหรืออย่างไร แก้มจึงแดงระเรื่อเล็กน้อย
มุมปากของเฉินหลี่ยกขึ้นโดยไม่รู้ตัว
กลัวจะปลุกคนงามให้ตื่น เขาจึงปิดไฟดวงใหญ่ เดินเข้าไปอย่างเงียบเชียบ แล้วเปิดไว้เพียงโคมไฟดวงเล็กข้างหมอน
จากนั้นก็เก็บเสื้อผ้า ก่อนจะเข้าไปจัดการตัวเองในห้องน้ำอย่างระมัดระวัง
ครั้นกลับออกมาอีกครั้ง ก็สบเข้ากับดวงตาคู่หนึ่งที่ง่วงงุนและปรือปรอย
“ปลุกเธอหรือ?”
เฉินหลี่ลดเสียงลง พลางดึงผ้าห่มแล้วขึ้นเตียง กลิ่นกุหลาบที่คุ้นเคยลอยเข้าจมูก เขาอดหัวเราะเบา ๆ ไม่ได้ “คุณลุงคุณป้าปล่อยให้เธอมาหาฉันได้ยังไง?”
เขายังนึกว่าเจ้าตัวแสบถูกที่บ้านควบคุมไว้เสียอีก คงไม่ได้เจอกันไปอีกพักใหญ่
ซูเจียวเอียงศีรษะ มือวางลงบนหน้าท้องแข็งแกร่งของเขา “คิดถึงฉันไหม?”
“คิดถึงสิ คิดถึงมาก”
ก่อนหน้านี้ยังได้เจอกันอยู่บ่อย ๆ ก็ไม่เป็นไร
แต่หลังจากเขาเข้าทำงานที่กู้ซื่อ คุณพ่อกู้ก็จัดงานหนักหนาสาหัสให้เขา จนไม่มีเวลาไปหาซูเจียวเลย
ไม่ได้เห็นหน้ากันตั้งนาน จะไม่คิดถึงได้อย่างไร?
“คุณลุงบอกว่า ต้องรอให้ฉันทำผลงานจนเขาพอใจเสียก่อน ถึงจะยอมให้เธอมาหาฉัน”
เฉินหลี่พูดอย่างจนใจ “อีกอย่าง ก่อนหน้านี้เธอไม่ได้บอกว่าจะไปทริปสำรวจแอนตาร์กติกากับคุณป้าเหรอ ต้องไปตั้งเดือนกว่า ตอนนี้เธอควรอยู่บนเรือไม่ใช่หรือ?”
“หลอกเธอน่ะ”
ซูเจียวขยับเข้าไปกัดไหล่เขาเบา ๆ “แม่ให้ฉันกลับมา บอกว่าถ้าเราไม่เจอกันนาน ๆ จะกระทบความสัมพันธ์ จริงไหม?”
“จริง”
เฉินหลี่พยักหน้าอย่างซื่อตรง
ทำเอาซูเจียวกัดเขาอีกคำ “อะไร ไม่ได้เจอกันแล้วเธอจะไม่ชอบฉันหรือไง?”