“อืม...”
ซูเจียวลูบคาง “พวกคุณชอบแบบไหนล่ะ? แบบซื่อ ๆ แข็งแรง? แบบพูดเก่งปากหวาน? หรือแบบหน้าตาดีเชื่อฟัง? ขอแค่พวกคุณเอ่ยปาก ฉันรับรองว่าจะพามาให้ดูเลย”
พ่อซู: …
แม่ซู: …
สองสามีภรรยาสบตากัน
เอาละ~
ลูกสาวเอาพวกเขามาหยอกเล่นอีกแล้ว
แม่ซูรีบเปลี่ยนเรื่อง “ช่วงนี้แม่กับพ่อแกคิดว่าจะลาออกจากงาน”
ใช่ว่าสองสามีภรรยาไม่อยากเร่งรัดเรื่องแต่งงาน
อายุสามสิบแล้ว คนที่ไม่ถูกเร่งให้แต่งงานมีน้อยนัก สองสามีภรรยาเร่งรัดเรื่องนี้มาหลายปี พูดมาหมดทั้งไม้อ่อนและไม้แข็ง แต่ท่าทีของเจ้าของร่างเดิมก็ยังหนักแน่นเหมือนเดิม—
ต่อให้พูดจนตาย เธอก็ไม่แต่ง
เรียกได้ว่าแบกรับแรงกดดันจากการถูกเร่งรัดให้แต่งงานในช่วงเทศกาลของเหล่ารุ่นลูกหลานตระกูลซูไว้ทั้งหมด
พอเร่งรัดไปนานเข้า สองสามีภรรยาก็ค่อย ๆ หมดหวัง ขี้เกียจพูดถึงอีก ต่อให้พูด ก็แค่คิดว่า “มีพุทราก็ฟาด ไม่มีพุทราก็ฟาดไว้ก่อน” เผื่อว่าลูกสาวจะเปลี่ยนใจเองขึ้นมาล่ะ?
เรื่องนี้ช่วยให้ซูเจียวสบายขึ้นไม่น้อย
แต่พอพูดถึงเรื่องลาออก ซูเจียวก็เริ่มสนใจ “ทำไมจู่ ๆ ถึงอยากลาออกล่ะ? เมื่อสองปีก่อนฉันก็เตือนแล้วว่าไม่ต้องทำต่อ แต่พวกคุณก็ยังยืนกรานจะทำ”
แม่ซูโบกมือ “อย่าพูดถึงเลย”
ตั้งแต่พวกเขากลับมาเป็นหนุ่มสาว คนในที่ทำงานต่างก็ถามว่าเกิดอะไรขึ้น ตอนแรกยังช่วยแนะนำลูกค้าให้ร้านบำบัดฟื้นฟูยุ่ยจิ่นได้ไม่น้อย
แต่ต่อมา...
เพื่อนร่วมงานกับเพื่อนฝูงยิ่งเพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ ที่มาขอให้พวกเขาช่วยพูดกับลูกสาว อยากได้ส่วนลด อยากแทรกคิวผ่านเส้นสาย บางคนถึงกับบอกว่าอยากฝากลูกหลานของตัวเองให้ไปทำงานที่ร้านบำบัดฟื้นฟู...