เสวียนอูจื่อ: …
ฮ่องเต้ ท่านไม่เหลือทางเลือกให้ข้าเลยนะ!
“อย่า! อย่า!!!”
เสวียนอูจื่อหน้าซีดเผือด รีบเอ่ยขึ้นว่า “ข้าพเจ้า... ข้าพเจ้ายินดี! ข้าพเจ้ายินดีอย่างยิ่ง! ข้าพเจ้าอยากบูชายาจนเตาระเบิดนั่นให้สำเร็จ เพื่อช่วยฮ่องเต้แบ่งเบาความกังวล”
เขาไม่ยินดีหรอก!
เพราะเขาเห็นกับตาว่ามีคนร่วมอาชีพตายเพราะเตาระเบิดมาแล้ว
แต่เขาก็ไม่มีทางเลือก
โทษประหารทันที กับโทษประหารรอการลงโทษ?
เขาขอเลือกโทษประหารรอการลงโทษดีกว่า
อย่างน้อย... เผื่อว่า... เอ่อ สมมติว่ามีโอกาสบูชายาแบบนั้นสำเร็จจริง ๆ ล่ะ?
ถึงตอนนั้นเขาก็ไม่หวังความมั่งคั่งหรือเกียรติยศอะไรแล้ว ขอแค่ฮ่องเต้เห็นแก่ที่เขาเสี่ยงชีวิตทำงาน แล้วปล่อยเขาไปเหมือนไม่มีตัวตนก็พอ!
จ้าวหยวนพยักหน้าเล็กน้อย “ยังมีใครอีกบ้างที่บูชายาเป็น?”
คนที่เหลือ: …
ล้อเล่นอะไรกันเนี่ย
ยืนออกมายอมรับเองว่าบูชายาเป็น นั่นไม่เท่ากับเอาชีวิตไปเสี่ยงหรอกหรือ?
งานนี้ทำไม่ได้เด็ดขาด!
“ไม่มีใครแล้วใช่ไหม? ได้”
จ้าวหยวนขี้เกียจจะเสแสร้งกับพวกเขาอีก โบกมือไปมา “เช่นนั้นก็ลากทุกคนออกไปประหารด้วยข้อหาปิบั่นปกปิดราชสำนัก”
ทุกคน: !!!
“ฮ่องเต้ ชาวบ้านผู้นี้ทำเป็น! ข้าทำเป็นจริง ๆ!”
“ฮ่องเต้ พระภิกษุผู้นี้ก็ทำเป็นขอรับ”
ตอนนี้ไม่เป็นก็ไม่ได้แล้ว
ไม่เป็นก็ไม่มีชีวิตรอด!
คนทั้งกลุ่มไม่สนแล้วว่าตัวเองทำเป็นจริงหรือไม่ ต่างรีบยกมือแสดงตัวว่าทำได้
เห็นไหม
ก็ทำได้แล้วไม่ใช่หรือ?
จ้าวหยวนส่งสายตาเจือความภาคภูมิใจให้ซูเจียว ก่อนโบกมืออย่างสงบนิ่ง “ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ก็พาพวกเขาไปไว้ที่กรมช่าง ให้เวลาสามเดือน หากไม่มีความคืบหน้า...”