ใช่ เธอเป็นเช่นนั้น!
ซูเจียวเดินตามองครักษ์เข้าไปในพระราชวังอันหรูหรา สายตามองเห็นร่างสูงใหญ่ที่ยืนอยู่ด้านข้างได้ในทันที
ผู้นั้นสวมชุดจักรพรรดิสีดำ ใบหน้าถูกบังด้วยลูกปัดสิบสองเส้น มองไม่ชัด แต่โครงหน้ายังพอเดาได้ว่าเป็นผู้ที่งดงามไร้ที่ติ มีพลังน่าเกรงขาม สง่างามและเคร่งขรึม
"กระหม่อม คำนับ..."
"บรรพบุรุษ! บรรพบุรุษผู้สูงหนึ่งเมตรเก้าของข้า ผู้หล่อเหลามีเสน่ห์ ผู้ที่ข้าไม่เคยพบหน้ามาก่อน!"
ในขณะที่องครักษ์กำลังคำนับ ซูเจียวก็ก้าวขึ้นไปสองก้าว แล้วโผเข้ากอดต้นขาของอีกฝ่ายทันที น้ำเสียงตื่นเต้นเป็นอย่างมาก
โดยไม่ทันตั้งตัว อิ้งเจิ้งก็ถูกกอดเต็มๆ
อิ้งเจิ้ง: ???
หลังจากฟังคำพูดของซูเจียวชัดเจน เขาก็วางขาที่กำลังจะถีบออกไปอย่างไม่รู้ตัว จ้องซูเจียวอย่างเงียบๆ สองสามวินาที ก่อนจะถามด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย: "เจ้าคือทายาทสกุลเจ้าแห่งข้าหรือ?"
อ่อนแอถึงเพียงนี้เลยหรือ?
องครักษ์เมื่อได้ยินก็ตกใจเช่นกัน คิดในใจว่าเขาจับคนในราชวงศ์มาหรือนี่?
ซูเจียวเงยหน้าขึ้น ยิ้มหวานมองอิ้งเจิ้ง "บรรพบุรุษ ข้าไม่ได้แซ่จ้าว ข้าชื่อกู้เจียซิน อายุ 23 ปี"
นางเกิดมาพร้อมผิวขาวงาม ผิวเนียนละเอียด แววตายังเผยถึงความไร้เดียงสาใสซื่อ ดูออกได้ทันทีว่าเป็นคนที่ถูกเลี้ยงดูมาอย่างดี
อีกทั้งร่างกายอ่อนแอ ไม่มีอันตราย และมีปริศนามากมายติดตัว
อิ้งเจิ้งไม่รังเกียจที่จะคุยกับนางอีกสักหน่อย "แล้วทำไมเจ้าถึงเรียกข้าว่าบรรพบุรุษล่ะ?"