ซูเจียวลืมตาขึ้น เพิ่งยกมือ ก็ได้ยินเสียงหวานใสแฝงประจบดังมาจากข้างตัว
“คุณกู้ คิดว่าเซตนี้เป็นไงบ้างคะ พอจะเข้าตาไหม”
ซูเจียวเงยหน้าขึ้นมองอย่างเกียจคร้าน
เด็กสาวหน้าตาสะสวย อายุราวยี่สิบสามยี่สิบสี่ปี สวมชุดกระโปรงยาวสีขาวคลาสสิก ทับด้วยโค้ทสีน้ำตาลตัวนอก ยืนอยู่ตรงหน้าเธอ
สายตาอีกหลายคู่รอบข้าง กำลังมองมาที่เธออย่างรอคอย
และในร้านเสื้อผ้ากว้างขวางแห่งนี้ มีเธอเป็นลูกค้าเพียงคนเดียว
เห็นได้ชัดว่า ร่างเดิมเป็นคุณหนูลูกเศรษฐี
“สามเอ๋อร์ นี่คือที่แกบอก... การฝึกฝนในโลกมนุษย์งั้นเหรอ สัมผัสร้อยแปดชีวิต”
ซูเจียวไม่ได้ตอบคำถามของพนักงานขาย แต่ถามในหัวเสียก่อน ถึงหุ้นส่วนที่เพิ่งเซ็นสัญญาไป — 003
ว่าไปก็น่าบังเอิญ
นางเดิมเป็นจิ้งจอกเฒ่าหมื่นปีแห่งโลกเซียน ปลอมเป็นคนธรรมดาเข้าสู่โลกมนุษย์เพื่อฝึกฝน
ใครจะรู้ว่า 003 ดันเข้าใจผิดว่านางเป็นคนธรรมดาจริง ๆ พอเจอหน้าก็รีบเซ็นสัญญากับนาง
บอกว่าจะพาไปสามพันโลกเล็ก เพื่อล้างมลทินให้สาวร้ายหลากหลายรูปแบบ ฝึกจิตบำเพ็ญธรรม...
โอ้อวดได้น้ำท่วมทุ่ง
แต่ซูเจียวไม่ได้เชื่อสักคำ
ทว่านางจำเป็นต้องฝึกฝนในโลกมนุษย์จริง ๆ และ 003 ก็ขาดเซียนขั้นเทพมาคือโฮสต์ ทั้งคู่จึงสมคบคิดกัน...
อ่า ไม่ใช่~
หนึ่งคนหนึ่งระบบ เหมาะเจาะลงตัว รีบบรรลุความร่วมมือ
เพียงพริบตา ซูเจียวก็มาปรากฏตัวที่นี่
“โฮสต์ ข้ามีชื่อเต็มว่า กลุ่มงานล้างมลทินให้มนุษย์เลวทราม ระบบสาวร้าย 003”
เสียงกลไกของ 003 ดังขึ้นในหัวของซูเจียว
“รู้แล้ว สามเอ๋อร์”
003: ...
มองท่าทางเกียจคร้านไม่แยแสของโฮสต์ผู้นี้ แล้วเหลือบดูแผงข้อมูลโฮสต์ที่เต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม ใบหน้าก้อนขาวของ 003 ปรากฏรอยยิ้มที่อาจเรียกว่าเจ้าเล่ห์
“โฮสต์ สบายใจก็พอ”
“ข้าจะส่งความทรงจำและภารกิจให้เจ้าก่อน”
ไม่นาน เนื้อเรื่องก็ปรากฏในหัวของซูเจียว
ที่นี่คือยุคเทคโนโลยีทันสมัยที่เรียกว่า สมัยใหม่ ซึ่งนางไม่เคยสัมผัสมาก่อน
มือถือที่สื่อสารได้พันลี้ คอมพิวเตอร์ที่ใช้งานซับซ้อน และสารพัดสิ่งผลิตผลทางเทคโนโลยีที่รวดเร็วสะดวกสบาย
ร่างเดิม กู้เจียซิน ถือกำเนิดร่ำรวยอย่างยิ่ง
เพราะเป็นลูกสาวคนเดียวของบ้าน ได้รับความเอ็นดูมาตลอด ไม่เคยขาดแคลนเงิน จึงถูกเลี้ยงจนมีนิสัยคุณหนู จับจ่ายสุรุ่ยสุร่าย ไม่รู้จักยับยั้ง
แถมยังหัวสมองว่างเปล่า ไร้เดียงสา
“เชอะ~”
ซูเจียวเบะปากอย่างเหยียดหยัน “คนโง่แบบนี้ ต้องตายอย่างน่าอนาถแน่”
ผลก็เป็นเช่นนั้นจริง
อีกไม่กี่เดือนต่อมา ตระกูลกู้ล้มละลาย
ร่างเดิมจากคุณหนูสูงศักดิ์ในพริบตากลายเป็นสมาชิกชุมชนแออัด
แม้เพราะก่อนหน้านี้นางใจป้ำ ให้ของขวัญคนอื่นไปมากโดยไม่คิดหวังผล ทำให้คุณหนูคุณชายในระดับเดียวกันได้เงินทองไม่น้อย ไม่มีใครมารังแกซ้ำเติม
แต่!
นางเองก็ไม่ยอมแพ้!
หัวใจบอบบางของนาง จะทนรับความต่างมหาศาลเช่นนี้ได้อย่างไร?
จากเคยใช้เงินหลักร้อยหลายพันหรือถึงสิบล้านโดยไม่กระพริบตา กลายมาเป็นซื้อผักยังไม่มีให้สองร้อย คนอื่นจะยอมรับได้ไหมไม่รู้ แต่นางไม่ได้เด็ดขาด
ดังนั้นจึงงอแงไม่เลิก
ในเวลานี้ เด็กหนุ่มคนหนึ่งที่เมื่อก่อนนางเคยหลงรูปร่างหน้าตาเขาและเลี้ยงดูเปรียบเสมือนคล้ายเด็กเลี้ยง — เฉินหลี่ ปรากฏตัวขึ้นต่อหน้านาง
ก่อนหน้านี้ เขาอาศัยเงินที่นางให้มา ปลดหนี้สินครอบครัวก่อน แล้วจึงอาศัยอิทธิพลของนางและตระกูลกู้เปิดบริษัทเล็ก ๆ แนวโน้มเติบโตค่อนข้างรวดเร็ว
เฉินหลี่เป็นคนรู้จักบุญคุณ
ความสัมพันธ์ระหว่างร่างเดิมกับเขา จะว่าเลี้ยงดูก็เถอะ แต่จริง ๆ แล้วร่างเดิมไม่ได้แตะต้องเขาเลย แค่ให้เขาถือของ เป็นเพื่อนกินข้าว เที่ยวเล่น และร่วมวงเล่นไพ่นกกระจอก
คล้ายผู้ช่วย
เห็นร่างเดิมตกต่ำ เฉินหลี่จึงส่งเงินจำนวนหนึ่งไปให้
ใครจะรู้ว่าโดนร่างเดิมเกาะติด
ร่างเดิมอาศัยบุญคุณมาขอเงินเฉินหลี่ครั้งแล้วครั้งเล่า กลับไปใช้ชีวิตหรูหราดังเดิม สุดท้ายยังก่อเรื่องต่าง ๆ นานา บีบบังคับให้เฉินหลี่แต่งงานกับนาง
นางใช้เงินเริงสำราญ เฉินหลี่ทำงานหาเงิน
สิบกว่าปีต่อมา เฉินหลี่ถูกการเรียกร้องไม่รู้จบของนางถ่วงจนบริษัทล้มละลาย พยายามขอหย่าครั้งแล้วครั้งเล่า
แต่ในตอนนั้น คุณหนูผู้ไร้ซึ่งความงาม ทะเลาะกับพ่อแม่ และไม่มีความสามารถในการดำรงชีพด้วยตัวเอง จะยอมให้เทพเจ้าแห่งความมั่งคั่งคนเดียวที่นางคว้าไว้อยู่จากไปได้อย่างไร?
สุดท้าย เฉินหลี่อายุสี่สิบกว่าเสียชีวิตกะทันหันจากการทำงานหนัก
ปีต่อมา ร่างเดิมเป็นหนี้ท่วมตัว ฆ่าตัวตาย
“โฮสต์ ภารกิจสำคัญครั้งนี้ อันดับแรกคือ เฉินหลี่ อันดับรองคือพ่อแม่ ร่างเดิมหวังให้พวกเขาทุกคนมีชีวิตมั่งคั่ง และยังหวังจะได้อยู่กับเฉินหลี่”
“เรียกร้องเยอะจัง”
ซูเจียวตอบอย่างเกียจคร้าน “ของขวัญมือใหม่ของข้าล่ะ?”
“ไม่มี”
003 "ฮิฮิ" หัวเราะอีกครั้ง “แต่ระบบผิดพลาด ตรวจไม่พบตัวตนที่แท้จริงของเจ้า ทำให้โฮสต์ต้องผูกมัดกับข้า...”
ทำให้?
นางไม่ได้เต็มใจหรอกหรือ?
ซูเจียวเลิกคิ้ว “แล้วยังไง?”
“ข้ายื่นเรื่องต่อระบบหลัก ขอค่าชดเชยให้เจ้าได้”
“นี่แกกำลังหลอกระบบหลักอยู่หรือเปล่า?”
“อย่าพูดให้มันน่าเกลียดนัก หลอกอะไร? นี่คือการเรียกร้องค่าชดเชยจากระบบหลักต่างหาก”
003 ทำหน้าจริงจัง “โฮสต์ เราสองคนพวกเดียวกันนะ ระบบหลักมีของดีเยอะแยะ ฟรี ๆ ไม่เอาสิโง่!”
ซูเจียวมองไปที่ก้อนขาวในพื้นที่ระบบเงียบ ๆ แสนจะเห็นแววกบฏจากความขาวโพลนนั้น
สมแล้ว ระบบแก่ล้วนเป็นตัวกบฏ
ซูเจียว: “ข้าขอยื่นเรื่อง”
003: “ข้าจะติดต่อระบบหลัก”
หนึ่งคนหนึ่งระบบมองหน้ากัน ในสองสายตามีความเจ้าเล่ห์เป็นเนื้อเดียวกัน
ไม่นาน 003 ก็นำคำร้องเรียนที่ "เปี่ยมด้วยความรู้สึกแท้จริง" ที่ซูเจียวเขียน ไปหาระบบหลัก
ซูเจียวจึงพยักหน้า “ชุดนี้เก็บไว้”
“ชุดนี้ด้วย”
“ชุดนี้ไม่ผ่าน เปลี่ยน... กระเป๋าสีดำใบนั้นเก็บไว้... รองเท้าคู่นี้ดี เก็บ...”
เธอนั่งบนเก้าอี้ ใช้มือข้างหนึ่งเท้าคาง มองคนเดินผ่านไปผ่านมาอย่างสนอกสนใจ พนักงานขายข้าง ๆ เขียนรายการไม่หยุด
ใบเสร็จออกมาเป็นทางยาวเหยียด
ซูเจียวลูบคาง แล้วต่อโทรศัพท์สายหนึ่ง
“คุณกู้ครับ?”
เสียงผู้ชายอ่อนโยนสดใสดังจากปลายสาย
“มาที่ตงหยวนพลาซ่า พีแอลเอ ชั้นสาม โซนเอ”
คำพูดของซูเจียวมีน้ำเสียงสั่งเล็กน้อย เพียงแต่เสียงนางหวานนุ่ม ฟังดูกลับเหมือนออดอ้อนมากกว่า
คนที่ปลายสายดูจะชินกับการเรียกตัวกะทันหันเช่นนี้แล้ว ตอบว่า "ได้ครับ"
วางสายแล้ว เฉินหลี่นวดขมับเบา ๆ
ต้องไปเป็นเพื่อนคุณหนูคนนี้ ดูท่าบ่ายนี้คงไม่มีเวลากลับมาทำงานแล้ว
“เหล่าจาง การเจรจาการค้าบ่ายนี้คุณไปนะ ผมติดธุระอื่น”
เฉินหลี่เรียกมือขวาของเขามาทันที สั่งความอยู่พักหนึ่ง แล้วเร่งเดินทางไปย่านธุรกิจ
เขาต้องไปถึงให้เร็วที่สุด
มิเช่นนั้นคุณหนูคนนั้นรอจนหมดความอดทน ไม่รู้จะก่อเรื่องอะไรอีก?
กว่าครึ่งชั่วโมงให้หลัง เขามาถึงย่านธุรกิจ
รถราคาหมื่นกว่าที่เขาขับมา จอดอยู่ในลานจอดรถของห้าง เมื่อเทียบกับรถหรูในลานจอดที่ราคาล้วนหลักล้าน มันทั้งเก่าทั้งพัง
แต่เฉินหลี่ก็ไม่ใส่ใจ
รถคันนี้เป็นเงินที่เขาหาเอง เขามีรถคันหนึ่งก็พอใจมากแล้ว รถหรูพวกนั้น...
ต่อไปเขาอาจจะซื้อได้ก็ได้!
“ทำไมเพิ่งมา?”
เมื่อมาปรากฏตัวที่หน้าร้านพีแอลเอ เฉินหลี่ก็ได้ยินเสียงคุณหนูจอมเอาแต่ใจที่นั่งอยู่บนโซฟาบ่นอย่างไม่พอใจ