ซูเจียว: “ของถึงมือจ่ายเงิน”
พอสิ้นเสียงพูด ชายคนนั้นก็รีบรวบรวมข้อมูลเป็นอีเมลส่งไปยังบัญชีของซูเจียวทันที พลางกล่าวว่า “เจ้านาย ต้องบอกเลยว่าคุณตาถึงจริง ๆ คราวหน้าถ้ามีเรื่องดี ๆ แบบนี้ก็เรียกผมอีกนะครับ”
“ผมนี่แหละสายข่าววงการบันเทิง รับรองว่าจะไม่ทำให้คุณผิดหวัง”
“ได้”
ซูเจียวตอบรับอย่างส่ง ๆ
ชายคนนี้เป็นปาปารัสซีในวงการบันเทิง ซูเจียวจ้างเขาให้ไปสืบเรื่องชวี่ฮุย
ต้องบอกเลยว่า แม้แต่ชายคนนั้นก็ยังรู้สึกว่าเรื่องนี้ช่างแปลกประหลาด
นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่มีคนจ่ายเงินก้อนโตให้เขาสืบเรื่องดาราคนหนึ่ง ซึ่งอยู่ในสภาพ “ค้นหาแล้วไม่พบตัวตน” ในวงการ
สืบง่ายจริง ๆ นะ~
หนุ่มคนนี้ไม่เคยมีชื่อเสียงมาก่อน เลยไม่ได้เรียนรู้วิธีหลบหลีกปาปารัสซีแบบคนอื่นในวงการเลยสักนิด
เขาตามอีกฝ่ายอย่างโจ่งแจ้งมาพักหนึ่งแล้ว แต่อีกฝ่ายกลับไม่รู้ตัวแม้แต่น้อย!
เขาชอบงานแบบนี้
ขอมาอีกเยอะ ๆ เลย!
ชายคนนั้นรับเงินแล้วก็ออกไปหาความสำราญอย่างเบิกบานใจ
ส่วนซูเจียวกำลังอ่านข้อมูลของชวี่ฮุยอยู่
ไม่เลวเลย ดูท่าเขาคงคิดอยากเป็นดารามาตลอด ตั้งแต่สมัยเรียนก็ประพฤติตัวดี ไม่มีข่าวความรักและไม่มีข่าวฉาว
ต่อมาเขาได้แสดงละครสองเรื่อง ด้วยหน้าตาที่โดดเด่นจึงเซ็นสัญญาห้าปีกับบริษัทบันเทิงแห่งหนึ่ง
บริษัทบันเทิงแห่งนี้ก็ไม่ได้แย่นัก ยังจัดหางานให้เขาอยู่บ้าง
แต่จนแล้วจนรอดเขาก็ไม่ดังสักที ผ่านไปหนึ่งปีแล้วยังไม่มีชื่อเสียงเลย
บริษัทไม่ใช่องค์กรการกุศล ทรัพยากรก็มีจำกัด จะให้เททุกอย่างไปกับดาราที่ไม่รุ่งคนเดียวตลอดไปไม่ได้
เมื่อไม่มีทรัพยากรจากบริษัทคอยสนับสนุน เขาย่อมไม่ได้รับบทดี ๆ ที่มีคุณภาพ