“แม่~”
ซูเจียวหัวเราะอย่างจนใจ “หนึ่งแสน หนึ่งแสนค่ะ!”
“สิบบาทเหรอ~”
ที่จริงแม่ซูไม่ได้ฟังไม่ชัด
เธอแค่ไม่กล้าเชื่อ
นี่มันหนึ่งแสนเชียวนะ!
หนึ่งแสนเลยนะ!!!
เธอกับพ่อของลูกทำงานในไร่นาตลอดทั้งปี กว่าจะหาเงินได้หนึ่งแสนต้องใช้เวลาสองสามปี
ลูกสาวไปเอาเงินมากมายขนาดนี้มาจากไหน?
“เจียวเจียว ถึงบ้านเราจะยากจน แต่ลูกอย่าไปทำเรื่องไม่ดีนะ! แม่กับพ่อยังหาเงินได้ หนี้ที่ค้างอยู่นิดหน่อยเราสองคนใช้คืนได้ ลูกตั้งใจเรียนให้ดีก็พอ ไม่ต้องเป็นห่วงเรื่องพวกนี้”
แม่ซูพูดต่อ
ซูเจียวยกมือแตะหน้าผากเบา ๆ “แม่ หนูไม่ได้ทำเรื่องไม่ดี ก่อนหน้านี้แม่ให้เงินหนูสองพันไม่ใช่เหรอคะ ครูสอนให้พวกเราลงทุน เงินก้อนนี้เป็นกำไรจากการลงทุนน่ะค่ะ”
“รวมแล้วได้กำไรมาห้าแสนกว่า หนูเอามาให้แม่ก่อนหนึ่งแสน ส่วนที่เหลือครูก็พาพวกเราลงทุนต่อ จะได้กำไรเพิ่มอีก”
คำว่า “ครู” ฟังดูน่าเชื่อถือมากสำหรับแม่ซู
แต่ถึงจะน่าเชื่อถือแค่ไหน...
เพิ่งผ่านไปกี่วันเอง? แค่เจ็ดแปดวัน จู่ ๆ เงินสองพันก็กลายเป็นหนึ่งแสน แบบนี้ก็ยอมรับได้ยากอยู่ดี!
“แม่คะ อาชีพที่หนูทำหาเงินเก่งมากจริง ๆ”
ซูเจียวอธิบายต่อ “เงินที่หนูได้มายังถือว่าน้อย เพื่อนร่วมชั้นลงทุนกันมากกว่า ได้กำไรกันหลายล้านทั้งนั้น”
“จริงหรือเปล่า?”
แม่ซูแทบไม่อยากเชื่อ
ในสายตาเธอ เงินหนึ่งแสนก็เป็นตัวเลขมหาศาลแล้ว ส่วนหลายล้านนั้นยิ่งไม่กล้าคิดฝัน!
“จริงค่ะ!”
ซูเจียวตอบอย่างหนักแน่น “แม่ไม่เข้าใจหรอก อาชีพของพวกหนูคือใช้เงินต่อเงิน เหมือนแม่เลี้ยงแม่หมูไว้คลอดลูกนั่นแหละ แม่หมูตัวเดียวคลอดลูกได้ตั้งสิบห้าตัว หนูเอาเงินสองพันไปทำกำไรได้หนึ่งแสนก็เป็นหลักการเดียวกัน”