หมอประจำวังได้รับข่าวก็รีบลนลานไปทันที
หลังตรวจชีพจรแล้วกลับไม่พบความผิดปกติใด ๆ จึงได้แต่พูดคลุมเครือให้ท่านหญิงหรงหวังวางใจ อย่าคิดมาก
องค์หรงหวัง: ……
แค่ต้องเห็นหน้าซูเจียวทุกวัน นางก็โมโหจนแทบระงับอารมณ์ไม่อยู่ แล้วจะไม่คิดมากได้อย่างไร?
สุดท้ายหมอประจำวังก็ทำได้เพียงจ่ายยานอนหลับสงบจิตให้นาง
แต่ก่อนที่ยาจะต้มเสร็จและส่งมาถึง นางก็รู้สึกว่าหายปวดศีรษะแล้ว จึงไม่ได้ดื่มยา
วันต่อมา นางยังคงเรียกเหล่าอนุภรรยาในจวนมาคารวะตามปกติ
ตอนนี้ซูเจียวเอาอำนาจการจัดการภายในไปแล้ว วิธีเดียวที่นางจะใช้แสดงฐานะของตนได้ก็มีแค่ให้ทุกคนมาคารวะนางทุกวันโดยไม่ขาด
อย่างน้อยในเวลานี้ ทุกคนก็ต้องนั่งอยู่เบื้องล่างนาง ก้มหัวให้ และคารวะนาง!
ซูเจียวที่ถูกบังคับให้ตื่นแต่เช้า: ……
“สามเอ๋อร์ เอายามา”
“ได้เลย!”
003 ยิ้มร่าแล้ววางยาพิษให้ท่านหญิงหรงหวังอีกครั้ง
หนึ่งนาทีต่อมา ท่านหญิงหรงหวังรู้สึกปวดตุบ ๆ ที่หน้าผาก คุยกันได้ไม่กี่คำก็โบกมือให้ทุกคนกลับเรือนของตน
หมอประจำวังรีบมาถึงอีกครั้ง
หมอประจำวังยังคงตรวจไม่พบอะไร จึงพูดคำอธิบายแบบเดียวกับเมื่อวานซ้ำอีกรอบ
องค์หรงหวัง: ……
คราวนี้นางดื่มยา แล้วยังนอนพักไปหนึ่งตื่น
แต่นางก็ยังไม่ยอมเชื่อเรื่องนี้ วันที่สามจึงยังให้เหล่าอนุภรรยาตื่นแต่เช้ามาคารวะนาง
ซูเจียวโบกมือส่ง ๆ โดยไม่แม้แต่จะย่อเข่า ก่อนเดินตรงไปนั่งบนเก้าอี้ “ท่านหญิงดูสดใสแต่เช้าเลยนะคะ ไม่เหมือนน้องที่เมื่อคืนตรวจบัญชีจนถึงยามจื่อ ตอนนี้ยังง่วงอยู่เลย”
คุณหนีแซ่ลีรีบรับคำทันที “ได้ยินว่าท่านหญิงเรียกหมอประจำวังมาทั้งเมื่อวานกับวันก่อน ท่านใส่ใจพวกเรามากเกินไปแล้วนะคะ ทั้งที่สุขภาพไม่ดี ยังต้องออกมาต้อนรับพวกเราอีก”