หลิวจิ้นหรานไม่ได้ถามว่าจะหาเงินได้มากแค่ไหน
เธอยิ้มกริ่มคล้องแขนซูเจียว “เรื่องดีขนาดนี้ต้องฉลองกันให้เต็มที่หน่อยแล้ว”
บังเอิญว่าร้าน Vacheron Constantin อยู่ตรงหน้าไม่ไกล
หลิวจิ้นหรานจูงซูเจียวเดินเข้าไปทันที
“รุ่นนี้เป็นยังไงบ้าง? ประดับเพชรสีชมพูแบบนี้ไม่ค่อยเห็นบ่อย ดูน่ารักมากเลย แต่อาจไม่ค่อยเหมาะกับงานทางการ…แล้วรุ่นนี้ล่ะ? หน้าปัดสีเขียว ดูอ่อนโยนและสุขุม ฉันว่าเหมาะกับคุณสุด ๆ…”
ซูเจียวเหลือบมองเบา ๆ นาฬิกาในตู้กระจกแต่ละเรือนราคาหลักแสนขึ้นไปทั้งนั้น
“ฉันว่าไม่ค่อย…”
“งั้นคุณก็ไม่ต้องคิดแล้ว ฉันว่าดีมาก”
หลิวจิ้นหรานเคาะปลายนิ้วสองครั้ง “เอาเรือนนี้ออกมา สวมให้เธอเลย”
ข้อมือของซูเจียวเรียวบางขาวผ่อง นิ้วยาวเรียว เมื่อนาฬิกาทำมือทองคำขาวหน้าปัดสีฟ้าอ่อนสวมลงไป ก็ยิ่งขับให้ข้อมือดูประณีตขึ้น
“สวยมาก!”
หลิวจิ้นหรานเอ่ยชม
แน่นอน
ราคาก็สวยไม่แพ้กัน เกือบสี่แสน
“เอาเรือนนี้แหละ รูดบัตร!”
หลิวจิ้นหรานพลิกมือยื่นบัตรธนาคารใบหนึ่งให้พนักงานสาว
เห็นท่าทีแน่วแน่ของเธอแล้ว ซูเจียวก็คร้านจะปฏิเสธ
ราคาแค่นี้ยังไม่ถึงกับทำให้เธอเปลี่ยนสีหน้า เพียงแต่หนี้บุญคุณที่ต้องใช้คืนอาจจะยุ่งยากอยู่สักหน่อยเท่านั้น
เฮ้อ~
คิดถึงวันวานที่ใช้เงินราวกับโปรยทิ้งจริง ๆ
พอออกจากร้าน Vacheron Constantin ทั้งสองก็ไม่หยุดฝีเท้า มุ่งตรงไปยังร้านเสื้อผ้าแบรนด์หรูข้าง ๆ
“ตอนนี้เวลาออกไปข้างนอก คุณต้องเจรจาธุรกิจ แถมคนที่คุณดึงตัวมาก็มีแต่พวกเงินเดือนปีละหลายแสนไปจนถึงหลักล้าน ต้องแต่งตัวให้ดูดีหน่อย จะได้ไม่ถูกคนอื่นดูแคลน”