“อะไรนะ?”
เจ้าจุ้ยเบิกตากว้าง มองซูเจียวอย่างไม่อยากเชื่อ
ซูเจียวลุกขึ้นยืนอย่างไม่รีบร้อน “พวกเราไปดูที่โรงซิงฮัวกันเถอะ”
เจ้าจุ้ย: …
โอ๊ย แม่เจ้า!
ราชครูนี่คิดจะเอาชีวิตเขาจริง ๆ หรือไง?
“ราชครู อย่าเลย ที่นั่นมัน… มัน…”
เจ้าจุ้ยยังไม่ทันได้ลังเล ซูเจียวก็เดินออกไปแล้ว
เจ้าจุ้ยเบิกตากว้าง รีบตามไปพลางหันไปมององครักษ์ด้านหลัง ส่งสายตาขอความช่วยเหลืออย่างต่อเนื่อง—
เร็วเข้า! ช่วยห้ามที!
องครักษ์ด้านหลังต่างก้มหน้าก้มตา ทำราวกับไม่เห็นอะไรทั้งนั้น
ล้อเล่นหรือไง
แม้แต่ฮ่องเต้ยังต้องฟังราชครู พวกเขามีหน้ามาจากไหนถึงจะไปเกลี้ยกล่อมราชครูได้?
องค์ชายสามอยากโดนตี ก็ไปเองเถอะ อย่าลากพวกเขาไปเกี่ยวด้วยเลย
เห็นพวกนั้นเงียบกริบอยู่นาน แถมยังทำท่าพร้อมพาซูเจียวไปโรงซิงฮัวอย่างว่าง่าย เจ้าจุ้ยก็ห่อเหี่ยวไปทั้งตัว
เขาสังหรณ์ใจว่า ก่อนที่พวกคุณชายเจ้าสำราญกลุ่มนั้นจะโชคร้าย คนที่ซวยก่อนต้องเป็นเขาแน่!
คนทั้งกลุ่มมุ่งหน้าไปยังโรงซิงฮัวทันที
พอก้าวเข้าสู่ถนนสายนี้ ก็ได้กลิ่นแป้งหอมและชาดเข้มข้นลอยมา ท้องฟ้าเริ่มมืดสลัว โคมไฟสองข้างทางถูกแขวนเรียบร้อยแล้ว เหล่าหญิงงามบนชั้นสองโบกผ้าโปร่งบาง พลางเอ่ยเรียกแขกด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน
“คุณชาย เข้ามาฟังเพลงข้างในสิ~”
หอร้อยบุปผา โรงวสันต์พิรุณ… โรงซิงฮัว
ที่นี่แหละ!
ซูเจียวก้าวเข้าประตูอย่างเชื่องช้า จนเถ้าแก่เนี้ยผู้ยังคงมีเสน่ห์และยิ้มแย้มที่กำลังออกมาต้อนรับแขกถึงกับตะลึง
นี่เป็นครั้งแรกจริง ๆ ที่เห็นสตรีเดินเข้าโรงหอนางโลมอย่างเปิดเผยเช่นนี้!