“จะเก็บเงินรึ? ฉันมากินข้าว ใครกล้าเรียกเก็บเงินจากฉัน? ถ้าอยากได้ก็จดไว้ในบัญชีตระกูลหนิงอานป๋อสิ มีปัญญาก็ไปเอาที่จวนป๋อเองแล้วกัน”
เด็กหนุ่มหัวเราะเยาะพลางข่มขู่
เมื่อได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของเถ้าแก่ก็หม่นลง
เห็นท่าทางของเด็กหนุ่มแล้ว เขาจะกล้าไปทวงเงินถึงจวนได้อย่างไร
นั่นคือตระกูลป๋อ ตระกูลขุนนางผู้สูงศักดิ์ เขาไปถึงจวนแล้วจะได้กลับมาทั้งเป็นหรือเปล่าก็ยังไม่รู้
ช่างเถอะ ช่างมันเถอะ
ก็แค่สามสิบตำลึง...
เจ็บใจเหลือเกิน!
เถ้าแก่ยิ้มขื่น ๆ “ได้ขอรับ เชิญคุณชายทุกท่านตามสบาย”
“ร้านเจ้ารสชาติดีไม่เลว พรุ่งนี้พวกเราจะมาอีก จัดอาหารเหมือนวันนี้มาให้ข้าหนึ่งโต๊ะก็แล้วกัน”
เถ้าแก่: …
“ได้ขอรับ”
รอยยิ้มบนใบหน้าของเขายิ่งขมขื่นกว่าเดิม
แต่เขาก็เป็นแค่ชาวบ้านธรรมดา ครอบครัวต้องพึ่งรายได้จากโรงเตี๊ยมแห่งนี้ พอมาเจอคุณชายตระกูลผู้สูงศักดิ์เช่นนี้ เขาจะทำอะไรได้?
หากทำให้อีกฝ่ายโมโหเข้าจริง ๆ แค่คำเดียวก็ทำให้ครอบครัวเขาพังพินาศได้แล้ว
เมื่อเห็นว่าเถ้าแก่รู้จักวางตัว เด็กหนุ่มชุดน้ำเงินจึงเชิดหน้าขึ้นอย่างได้ใจ แล้วเดินออกไป
ยังเดินไปไม่ทันสองก้าว ก็ได้ยินเสียง “โครม” ดังขึ้น
จานอาหารใบหนึ่งถูกโยนลงมาจากชั้นสอง กระแทกใส่ตัวเขา อาหารที่กินเหลือกับน้ำมันกระเด็นเปื้อนเสื้อผ้าของเขาไปหมด
เด็กหนุ่มชุดน้ำเงินเบิกตากว้างทันที ก่อนหันกลับมาตวาดเสียงเข้ม “ใคร?”
“ฮึ!”
ซูเจียวยืนอยู่บนชั้นสอง ท่าทางหยิ่งยโสเอาแต่ใจ “ตระกูลหนิงอานป๋ออะไรกัน ถึงกับวางท่าใหญ่โตกว่าฉันเสียอีก กลางวันแสก ๆ ยังกล้ากินแล้วไม่จ่าย? ฉันยังไม่เคยกินแล้วไม่จ่ายเลย!”
“กัวหรงอาน จัดการ!”
ตระกูลหนิงอานป๋อสืบทอดบรรดาศักดิ์โดยถูกลดขั้นลงมาหลายรุ่น ตอนนี้แทบจะหลุดจากศูนย์กลางอำนาจทางการเมืองแล้ว