ข่าวถูกส่งไปยังเรือนหน้า ตอนแรกองค์หรงหวังรู้สึกยินดี
แต่เมื่อนึกว่าเด็กคนนี้เกิดจากการที่ท่านหญิงหรงหวังวางยาพิษให้เขา ในใจก็รู้สึกไม่พอใจอยู่ลึก ๆ
แต่ถึงอย่างไร เด็กที่ท่านหญิงให้กำเนิดก็เป็นสายตรง อีกทั้งท่านหญิงยังเป็นคนที่เขาใช้เกี้ยวแปดคนหามเข้ามาในจวน
คิดอยู่ครู่ใหญ่ องค์หรงหวังจึงก้าวเข้าไปในเรือนใหญ่
เมื่อเห็นท่านหญิงหรงหวังยิ้มแย้มจนดวงตาเป็นประกาย แถมแผ่นหลังก็ยังตั้งตรงขึ้นไม่น้อย เขาก็อดขมวดคิ้วไม่ได้ แต่เมื่อนึกถึงเด็กในท้อง จึงอดทนฟังนางพูดต่อ
……
ท่านหญิงตั้งครรภ์แล้ว!
ห้าคำนี้ราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางเรือนหลังของจวนองค์หรงหวัง
เหล่าอนุทั้งหลายต่างมีความคิดของตัวเองขึ้นมาทันที
คุณหนีแซ่ลี: “นางยังตั้งครรภ์ได้อีกหรือ? อายุเท่าไรแล้วเนี่ย ไม่ใช่ว่าบอกว่านางมีลูกไม่ได้หรอกหรือ?”
คุณหนีแซ่จาง: “ใคร ๆ ก็ตั้งครรภ์ได้ แล้วทำไมฉันถึงยังไม่มีวี่แววเสียที?”
อนุตู้: “บางทีตอนนี้อาจเป็นเวลาที่เหมาะจะไปพึ่งพาท่านหญิงก็ได้ ขอเพียงท่านหญิงยอมคุ้มครอง ต่อไปฉันกับลูกสาวก็จะได้ใช้ชีวิตสงบสุขในจวนนี้”
คุณหนีแซ่เจา: “ถ้าท่านหญิงให้กำเนิดลูก แล้วยังมีลูกของพระชายารองอีก ลูกสาวของฉันในจวนนี้จะไม่ถูกทอดทิ้งหรอกหรือ?”
คุณหนีแซ่เมิ่ง: “ก่อนหน้านี้ท่านหญิงถูกพระชายารองกดจนแทบเงยหน้าไม่ขึ้น จู่ ๆ ก็ท้องลูกที่หกปีแล้วยังไม่มีเสียที... ช่วงนี้อยู่ให้ห่างจากเรือนใหญ่ไว้ เด็กในท้องคนนี้คงมีปัญหา”
แต่พูดไปพูดมา สุดท้ายเหล่าหม่อมก็พร้อมใจกันหันไปมองคุ้มจัยเยว่
ตอนนี้คนที่ควรกังวลไม่ใช่พวกนางเสียหน่อย