“เปิดทางได้แล้ว หลังจากนี้ก็จะง่ายขึ้น”
ซูเจียวยิ้มปลอบเขา
จ้าวหยวนย่อมเข้าใจเหตุผลข้อนี้ดี
เขาพยักหน้า แต่ยังขมวดคิ้วเล็กน้อย “ย่าหลวง ผมแค่อยากพาดินปืนไปรบอีกสักครั้ง”
ของแบบนั้นพอขึ้นสนามรบแล้ว ไม่รู้ว่าฝ่ายตรงข้ามจะจัดการง่ายแค่ไหน!
อย่างเช่นเปิดทางผ่านป้อมปราการกลางทะเลทราย แล้วไปดูว่าทางฝั่งนั้นยังมีประเทศอื่นหรือมีประชากรมากน้อยแค่ไหน
เขาไม่ได้คิดอะไรอย่างอื่นเลย
ไม่ได้คิดจะแย่งชิง...
เขาแค่... เอ่อ... อยากทำความรู้จักเพื่อนบ้านเท่านั้นเอง!
ซูเจียวส่ายหน้าเบา ๆ “มุมมองยังแคบไป”
เธอประกบนิ้วโป้งกับนิ้วชี้เข้าด้วยกัน ก่อนจะแยกออก “มัวแต่มองแผ่นดินจะไปสนุกอะไร ลองมองทะเลสิ”
“ทะเล?”
จ้าวหยวนส่ายหน้า “ย่าหลวง ผมเข้าใจความหมายของคุณ เพียงแต่ผู้คนโพ้นทะเลล้วนเป็นพวกที่ยังไม่เจริญ จะยึดมาแล้วได้ประโยชน์อะไร”
“ยิ่งไปกว่านั้น ทะเลกว้างใหญ่ ต่อให้ยึดดินแดนแถบนั้นมาได้ ก็ใช่ว่าจะปกครองได้ง่าย ๆ”
ที่สำคัญคือสิ้นเปลืองเงินและกำลังคน
ไม่ต้องพูดถึงว่าตีมาแล้วได้ผลตอบแทนน้อย ยังต้องเอาคน เงิน และเสบียงไปช่วยพัฒนาอีก พออยู่ไกลหูไกลตาเข้า ฝ่ายนั้นอาจแอบตั้งตัวเป็นเจ้าครองแคว้นเสียเอง
กว่าข่าวจะมาถึงหูเขา ทางนั้นคงรบกันจนใกล้จบแล้ว
ไม่คุ้มเสียเลย!
การค้าที่ขาดทุนทำไม่ได้หรอก
“อืม~”
ซูเจียวพยักหน้า ยิ้มเหมือนไม่ยิ้ม “ก็ดีเหมือนกัน รบทีไรก็สิ้นเปลืองเงินและกำลังคน แถมยังยุ่งยาก แต่บนเกาะฝั่งตรงข้ามมีเงินตั้งหลายร้อยตัน ทั้งยังมีเมล็ดพันธุ์ธัญพืชที่ให้ผลผลิตต่อหมื่นหลายพันอยู่บนเกาะเล็ก ๆ ซึ่งอยู่ไม่ไกลนัก...”
สีหน้าจ้าวหยวนเปลี่ยนไปทันที “ย่าหลวงพูดแบบนั้นได้อย่างไร”