เหตุผลที่กัวหรงอานไม่ไปหาซูเจียวก็ง่ายมาก
เขารู้สึกไม่สบายตัว
จะว่าอับอายหรือไม่อับอายก็ไม่เชิง เขาเป็นพวกสุขนิยมตัวจริง ขอแค่ตัวเองมีความสุข เรื่องอื่นก็ไม่สำคัญแล้ว
เขาแค่อยากพักฟื้นให้ดีก่อน แล้วค่อยไปหาซูเจียว
ใครจะคิดว่าแค่สองวัน เรือนในตำหนักเจ้าสำนักก็เริ่มมีข่าวลือแพร่สะพัดไปทั่วแล้ว!
กลัวว่าซูเจียวจะไม่พอใจ กัวหรงอานจึงก้าวเข้าไปในเรือนอี้ซินอีกครั้ง
“ยังรู้จักมาอีกหรือ?”
ซูเจียวเห็นเงาร่างของเขาเดินเข้ามาในเรือนแต่ไกล จึงขว้างถ้วยชาในมือออกไปทันที
ถ้วยชากระแทกเข้าที่ต้นขาของกัวหรงอานพอดี
เห็นหญิงงามนั่งอยู่บนตั่งด้วยท่าทางเดือดดาลจนแทบลุกเป็นไฟ กัวหรงอานก็เข่าอ่อนทันที รีบก้าวเข้าไปหา “เจียวเจียว อย่าโกรธเลย ฉันมาแล้วนี่ไง”
“ฮึ!”
ซูเจียวหันหน้าไปอีกทาง วางท่าทีเอาแต่ใจเพราะรู้ว่าตัวเองเป็นที่รักอย่างเต็มที่
กัวหรงอานร้อง “โอ๊ย” แล้วนั่งเบียดชิดนาง ก่อนจะเอ่ยเสียงอ่อนเสียงหวานง้องอน “แม่ยอดดวงใจของฉัน ใครทำให้เธอไม่พอใจอีกล่ะ บอกมาได้เลย ฉันจะจัดการคนนั้นให้”
“นอกจากคุณแล้วจะมีใครอีก?”
ซูเจียวใช้นิ้วจิ้มอกเขา “คุณไม่มาสองวัน คนทั้งตำหนักก็พากันหัวเราะเยาะฉัน ฉันก็ทำไปเพื่อให้คุณมีความสุขไม่ใช่หรือ? แต่คุณกลับทำแบบนี้... ตอนนั้นพูดไว้อย่างไรนะ แค่ฉันเข้ามาอยู่ในตำหนักนี้ คุณรับรองว่าจะไม่ปล่อยให้ฉันต้องน้อยใจแม้แต่นิดเดียว”
“ตอนนี้คุณกลับปล่อยให้คนอื่นมาทำให้ฉันโมโหอย่างนั้นหรือ?”
“ใช่ ๆ ๆ ฉันผิดเอง ฉันผิดเอง แต่ที่ฉันทำไปก็เพราะ...”
ริมฝีปากของกัวหรงอานขยับเล็กน้อย เขาก้มลงกระซิบข้างหูนาง “ก็เพราะฉันถูกเธอทำจนเจ็บ ถึงไม่ได้ไปหาไงล่ะ ฉันจะไม่ทำแบบนั้นอีกแล้ว ต่อไปฉันจะมาหาเธอทุกวัน ดีไหม?”