หลังส่งจ้าวหยวนจากไป ซูเจียวก็เอนกายลงบนเก้าอี้อย่างเอื่อยเฉื่อยอีกครั้ง แล้วทอดถอนใจว่า “สามเอ๋อร์ ที่แท้โลกนี้ก็เป็นโลกพักร้อนนี่นา~”
003: …
“ก็เพราะคุณไม่เล่นตามบทไงล่ะ”
บ้านไหนกันที่มีคนเข้าวังมาเป็นพระสนมคนโปรด แล้วจู่ ๆ ก็เลื่อนชั้นกลายเป็นพระอัยยิกาผู้ล่วงลับไปแล้วแบบนี้?
ตามปกติไม่ควรจะต้องประชันความโปรดปรานจนได้เป็นฮองเฮา แล้วค่อยกำจัดจ้าวหยวนเพื่อขึ้นเป็นจักรพรรดินีหรอกหรือ?
เจ้าบ้านคนก่อน ๆ ของมันก็ทำแบบนี้กันทั้งนั้น
อีกฝ่ายต่อสู้ในวังหลังอย่างระมัดระวังทุกย่างก้าว ช่วงแรกที่เพิ่งได้ครองอำนาจก็ใช้ชีวิตอย่างหวาดระแวง ราวกับเดินบนแผ่นน้ำแข็งบาง ๆ
แต่พอมาอยู่ในมือซูเจียว…
แค่เธอยอมลุกจากเก้าอี้ตัวนี้ ก็ถือว่าให้เกียรติเนื้อเรื่องมากที่สุดแล้ว!
“พูดแบบนั้นไม่ได้นะ ฉันก็เหนื่อยเหมือนกัน”
“หา?”
“ลองคิดดูสิ ฉันต้องศึกษาประวัติของพระอัยยิกา ไม่เหนื่อยหรือไง? ต่อจากนี้ฉันยังต้องแสดงละครอีกหลายปี ไม่เหนื่อยหรือไง?”
อาศัยจังหวะที่ซูเจียวมองไม่เห็น 003 จึงส่งสติกเกอร์ชูนิ้วกลางในพื้นที่ส่วนตัวของมัน
“โชคดีที่เหลนชายคนเก่งของฉันกตัญญู”
ซูเจียวทอดถอนใจ ก่อนจะพูดต่อว่า “ตอนนี้ฉันตั้งตารอดูมากเลยว่าเรือนองค์อ๋องแห่งอวี่จะถูกเหลนชายคนดีของฉันปรับปรุงออกมาเป็นแบบไหน”
เธอมีลางสังหรณ์ว่า ต้องดีกว่าโลกที่เธอเคยเป็นพระชายาอีกมากแน่!
003 เงียบไป
ส่วนจ้าวหยวนที่เสด็จจากไป ก็ให้เต๋อซีไปเดินตรวจวังหลังรอบหนึ่ง จากนั้นก็หาเหตุผลส่ง ๆ ที่ฟังดูก็รู้ว่าจงใจหาเรื่อง ให้พระสนมสี่ตำแหน่งกับนางสนมอีกหกคนที่เพิ่งไปหาซูเจียว คัดลอกกฎวังคนละสิบรอบ
คัดเสร็จแล้ว ยังต้องส่งไปให้ซูเจียวตรวจด้วย