“เพิ่งไปถามเพื่อนคนหนึ่งมา เขาอยู่ทีมประชาสัมพันธ์ของอีซี บอกว่าเอลล่าไม่เลวนะ ไม่กดขี่คน อารมณ์ค่อนข้างมั่นคง ไม่แย่งผลงานลูกน้องด้วย ที่สำคัญที่สุดคือ...รู้จัก! เรียก! ร้อง! โบนัส!!!”
“วู้ฮู้~ ได้บินแล้ว!”
“เรื่องความรักไม่มีอะไรให้ขุดเหรอ?”
“ถามเฮดฮันเตอร์แล้ว เรื่องความรักไม่มีอะไรให้ขุด มีภรรยากับลูกแล้ว ไม่มีข่าวฉาว”
“ดูท่าจะไม่เลวเลยนะ~”
“ดีกว่าจีออฟเยอะ รู้สึกว่าอนาคตสดใส ว่าแต่จีออฟ ได้ยินว่าหลังถูกพักงานก็หาเฮดฮันเตอร์เตรียมย้ายบริษัทอยู่ใช่ไหม?”
“เข้าใจได้ เกิดเรื่องใหญ่ขนาดนั้น อย่างน้อยสามถึงห้าปีนี้เขาคงไม่มีโอกาสเลื่อนตำแหน่ง อยากไปก็ปกตินั่นแหละ”
“เขาน่ะเหรอ? รีบไปเลยก็ดี ทำเรื่องพังขนาดนั้น ทำโบนัสพวกเราหายไปหมด ตอนนี้บริษัทไหนจะกล้ารับ...”
หัวข้อสนทนาเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว
หลังจากเอลล่าจัดการเรื่องเข้าทำงานเสร็จแล้วเดินกลับมา ก็เห็นว่าเพื่อนร่วมงานที่เดิมทีไม่ค่อยคุ้นหน้ากัน มองเขาด้วยแววตาเป็นมิตรขึ้นเล็กน้อย
เอลล่า: ???
ทุกคนเปลี่ยนสีหน้าเร็วขนาดนี้เลยเหรอ?
เมื่อกี้ยังทำท่าทางสุภาพแต่ห่างเหินกันอยู่เลย ตอนนี้เป็นอะไรกันไปแล้ว?
“แฮ่ม สวัสดีตอนเช้าทุกคน ผมเพิ่งมาใหม่ ยังไม่ค่อยรู้จักทุกคน และทุกคนก็คงยังไม่ค่อยรู้จักผมเหมือนกัน แต่ไม่เป็นไร ขอแค่งานเสร็จเรียบร้อย ผมเป็นคนเข้ากับคนง่ายครับ”
เอลล่ากระแอมสองครั้ง “คืนนี้ถ้าทุกคนว่าง ผมขอเลี้ยงข้าวสักมื้อนะครับ แต่ผมไม่ค่อยรู้จักแถวนี้ ช่วยแนะนำร้านให้หน่อยได้ไหม?”