“อาจิ่น...”
เจียงเทียนชูเท้าคางด้วยมือข้างหนึ่ง ยิ้มตาหยีพลางมองลู่จิ่น ก่อนถามขึ้นราวกับไม่ใส่ใจนัก
“ตอนเรียนมหาวิทยาลัย นายเคยมีแฟนไหม~”
“เอ่อ...”
มือที่ลู่จิ่นถือถ้วยชาอยู่ชะงักไปเล็กน้อย
เดี๋ยวนะ...
ทำไมจู่ ๆ ถึงวกมาถามเรื่องตอนเรียนมหาวิทยาลัยว่าเคยมีแฟนไหมล่ะ?
เมื่อกี้ยังคุยเรื่องตัดต่อวิดีโอกันอยู่เลยไม่ใช่เหรอ?!
“......”
เห็นลู่จิ่นเงียบไป เจียงเทียนชูก็เลิกคิ้ว “เป็นอะไรไป อาจิ่น? เจอคำถามตอบยากก็ทำเป็นใบ้เลยเหรอ?”
“เปล่าครับ พี่ชู”
ลู่จิ่นได้สติกลับมา แล้วค่อย ๆ เอ่ยว่า “แค่หัวข้อเปลี่ยนจากคุณภาพวิดีโอมาเป็นเรื่องความรักกะทันหัน ผมเลยตั้งตัวไม่ทันครับ”
“ก็อาจิ่นเป็นคนพูดถึงชีวิตในมหาวิทยาลัยหลิงหนานเองนี่นา”
เจียงเทียนชูแกว่งถ้วยชาชิมในมือ พูดอย่างมีเหตุผลเต็มที่ว่า “พี่ถามไถ่เรื่องความรักของน้องชายบ้าง มีปัญหาตรงไหนเหรอ?”
“อีกอย่าง นายก็รู้นี่ว่าพี่เรียนจบจากมหาวิทยาลัยฮ่องกง บรรยากาศการเรียนที่นั่นต่างจากที่หลิงหนานของเรามาก”
“พี่แค่อยากรู้จริง ๆ ว่าอาจิ่นหล่อขนาดนี้ ตอนเรียนมหาวิทยาลัยไม่มีผู้หญิงมาตามจีบบ้างเลยเหรอ?”
“เล่าให้พี่ฟังหน่อยสิ พี่จะฟังเป็นเรื่องสนุก!”
“......”
ลู่จิ่นมองดวงตาคู่นั้นของเจียงเทียนชูที่เต็มไปด้วยคำว่า ‘เล่าเร็ว ๆ’ แล้วพยักหน้าอย่างจนใจ “ก็ได้ครับ พี่ชูฟังเป็นเรื่องสนุกก็แล้วกัน”
เขาจิบชาแล้วค่อย ๆ เล่าว่า “ตอนมหาวิทยาลัยผมเคยมีแฟนคนหนึ่ง ตอนนี้เลิกกันมาปีกว่าแล้วครับ”
“เธอเป็นเพื่อนร่วมชั้นในภาควิชาภาษาจีน ถือว่าสวยติดอันดับต้น ๆ ของห้องตอนนั้น”