“......”
พอได้ยินน้ำเสียงของเจียงเทียนชูที่ฟังดูโกรธจริง ๆ เจียงหงถูก็เริ่มร้อนใจ
ในตระกูลเจียง ใคร ๆ ก็รู้ว่าคนที่คุณปู่เจียงรักมากที่สุดก็คือหลานสาวอย่างเจียงเทียนชู
เขารีบปลอบทันที “โธ่ ลูกสาวคนสวยของพ่อ!”
“ก็เพราะพ่อเชื่อใจลูกไง! ลูกทั้งสวยทั้งเก่ง แค่กลุ่มบริษัทฮั่นไห่ เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ ลูกจัดการได้สบาย ๆ อยู่แล้วไม่ใช่เหรอ?”
“อีกอย่าง แม่ของลูกก็อยากมาดูแสงเหนือที่นอร์เวย์มานานแล้ว พอดีจังหวะเหมาะ พวกเราเลยบินมาเลย”
“พ่อเอาของขวัญขอโทษที่แสดงความจริงใจมาให้ด้วยนะ เลิกโกรธได้แล้วน่า...”
“เชี่ยวหรง! ช่วยพูดให้ฉันหน่อยสิ!”
“เรื่องไม้เท้าของคุณปู่น่ะ...”
“......”
เสียงแม่เจียงดังมาจากปลายสายอย่างจนใจ “ชูชู แม่อยากมาดูแสงเหนือจริง ๆ พ่อของลูกก็เลยจัดทริปไว้ล่วงหน้า”
“เรื่องนี้แม่ก็มีส่วนผิดด้วย ลูกอย่าโทษเขาคนเดียวเลยนะ...”
“แม่——”
เจียงเทียนชูลากเสียงยาว พลางบ่นอย่างขัดใจ “แม่ก็เอาใจเขาเข้าไปเถอะ!”
แต่ในเมื่อคุณแม่แสนอ่อนโยนและแสนดีของเธอออกปากแล้ว เธอก็ไม่อยากเอาเรื่องพ่อแก่นั่นต่อ
เจียงเทียนชูเบ้ปาก กำชับว่า “ถ้าอย่างนั้นพ่อกับแม่อยู่ทางนั้นก็ระวังตัวด้วยนะ ถ่ายรูปแสงเหนือมาให้ฉันดูเยอะ ๆ ล่ะ”
“ได้ ๆ ๆ รับรองว่าทำภารกิจสำเร็จ!”
“ชูชู ราตรีสวัสดิ์!”
“แม่กับพ่อแก่นั่น ราตรีสวัสดิ์!”
พอวางสาย เจียงเทียนชูก็ถอนหายใจ ลุกจากเตียงแล้วเดินเท้าเปล่าเอื่อย ๆ ไปยังหน้าต่างบานสูงจรดพื้นในห้องนอนใหญ่
นอกหน้าต่าง ทิวทัศน์ยามค่ำคืนของหลิงหนานวานหมายเลข 1 ส่องประกายระยิบระยับ